พินิจและพิศเพ่ง

พี่ดอกแก้ว

พินิจและพิศเพ่ง

แก่นชีวิตคิดไปก็ไร้แก่น
มิหนักแน่นและไร้ซึ่งแก่นสาร
เพียงประชุมชั่วคราวก็ร้าวราน
ต้องถึงกาลแปรผันพลันเปลี่ยนแปลง

ผู้ถือตนยึดมั่นฝันคว้าสุข
จึงพบทุกข์ท่วมจิตพิษแสลง
ทุ่มเทกายและใจจนหมดแรง
เพื่อยื้อแย่งสุขไว้ให้นิรันดร์

มีความโลภผลักดันให้สรรหา
มีโทสาสุมใส่เติมไฟฝัน
ชีวิตเร่าร้อนรนทุกวี่วัน
เพราะขยันไขว่คว้ามาเพื่อตน

ละเลยการพินิจและพิศเพ่ง
ในบทเพลงแห่งกรรมที่นำผล
หาใช่พรหมลิขิตบงการชนม์
แต่เพราะกรรมของตนบงการมา

ความไม่รู้บงการใจให้สืบเนื่อง
หมุนฟันเฟืองกิเลสเหตุปรารถนา
เวียนวัฏฏะเรื่อยไปไร้ปัญญา
หลั่งน้ำตารำพันร้องคร่ำครวญ

แต่ผู้รู้เรียนธรรมนำอาวุธ
ตัดวัฏฏะให้หยุดการคืนหวน
รู้เท่าทันตัณหาเงื่อนโซ่ตรวน
สะบัดทวนปัญญาฆ่ากิเลสมาร

ไร้ครวญคร่ำอาลัยในเรื่องราว
ที่ปรุงแต่งชั่วคราวในสังขาร
สิ้นทุกข์จรสอนจิตอย่างเชี่ยวชาญ
รื้อรอยสานโซ่กรรมนำเสรี

เมื่อปัญญาเติบกล้าคราปฏิบัติ
ยิ่งรู้ชัดรูปนามตามวิถี
ล้วนไตรลักษณ์เป็นใหญ่ในชีวี
มิได้มีแก่นสารทุกวารวัน

ปวงกิเลสสิ้นฤทธิ์เพราะจิตรู้
ติดตามดูอาการที่แปรผัน
ความสงบเกิดขึ้นในฉับพลัน
เริ่มเดินทางสู่เขตขัณฑ์ความเสรี