ผู้ล้มเหลว

พี่ดอกแก้ว

ในโลกียสุขสี่ประการ
ลาภกับสุขสองสถานมีทั่วถึง
ยศ สรรเสริญมีเฉพาะให้คำนึง
อุปาทานจึงตรึงให้ชูคอ

ผู้มียศ สรรเสริญ เดินไปไหน
ตำแหน่งใหญ่มีคนมาคอยหงอ
ตำแหน่งเล็กมีคนคอยป้อยอ
ตำแหน่งจิ๋วมีคนรอจะเอาใจ

ผู้มีการศึกษาเหมือนมียศ
มีความรู้เป็นกฎสร้างเงื่อนไข
หากขาดคุณธรรมแห่งเวไนย
ความรู้จะนำใจพอกอัตตา

ถือผิดที่คือถือดีมีความรู้
ใจบางส่วนลบหลู่ผู้ด้อยศึกษา
ใช้ความรู้หลอกตนว่ามากปัญญา
ละเลยค่าการปฏิบัติแบบรู้จริง

เราจึงเห็นผู้ล้มเหลวในความรู้
เชี่ยวชาญอยู่กับเนื้อหาทุกส่วนสิ่ง
มากคำถามคำตอบหลักอ้างอิง
แต่ในชีวิตจริงไร้หลักการ

ไม่รู้จักทานศีลภาวนา
ขาดเมตตาขาดอดทนไม่กล้าหาญ
เรื่องการอ่อนน้อมใจไม่เชี่ยวชาญ
ไร้สัจจะกล่าวขานไม่จริงใจ

ผู้มีการศึกษาเหมือนมียศ
ทั้งปรากฏการศึกษาเป็นลาภใหญ่
สุขทุกสิ่งจะเบ่งบานตลอดไป
ต้องรู้ในการปฏิบัติอย่างจัดเจน