ภาษาภัย

พี่ดอกแก้ว

ภาษาภัย

ตั้งแต่ครั้งโบราณกาลสมัย
สิ่งสื่อสารแทนใจคือภาษา
ปวงชนเผ่าทั่วไปในโลกา
มีภาษาอำนวยช่วยสื่อความ

ทั้งภาษาสัญลักษณ์สลักวาด
คำประกาศวาจาพูดตอบถาม
อธิบายเรื่องราวและนิยาม
ให้ต้องตามประสงค์องค์สำคัญ

ภาษานั้นสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริม
ความสัมพันธ์พูนเพิ่มสมานฉันท์
สื่อความนัยระหว่างใจกันและกัน
เริ่มแรกนั้นภาษาพาสามัคคี

ครั้นต่อมาภาษามากศัพท์แสง
ตามนิสัยปรุงแปลงเพิ่มสันสี
ภาษาผ่านปากคนดีไม่ดี
ชอบและชังจึงมีที่ได้ยิน

อันภาษาเป็นสิ่งไร้นิสัย
และหาใช่อาวุธหรือก้อนหิน
ทั้งมิใช่น้ำตาลที่หวานริน
เป็นเพียงสาสน์ผ่านลิ้นเริ่มที่ใจ

ภาษาเป็นเพียงสื่อใช้ส่งสาร
แปรสัญญาณจากจิตคิดคำไข
เพื่อมุ่งผลบางสิ่งจึงสื่อไป
แต่บางครั้งผลไม่สมเจตนา

ถ้อยภาษานำพาความสุขสันต์
หรือปัญหาร้อยพันเข้าโถมถา
พูดเรื่องดีแต่ไม่ดีย้อนคืนมา
พูดเพ้อเจ้อบางคราเรื่องบานปลาย

ทำเช่นไรจึงจะไม่มีปัญหา
ใช้ภาษาอย่างไรไม่เสียหาย
ต้องรู้สิ่งควรพูดฟังสบาย
มีประโยชน์มากมายในวจี

และต้องรู้สิ่งใดไม่ควรกล่าว
บางเรื่องราวไร้ประโยชน์และสุขศรี
ทั้งผู้ฟังอาจก่อเรื่องต่อตี
รู้เช่นนี้ไร้ปัญหาภาษาภัย