รั้ว

พี่ดอกแก้ว

แสงยามเย็นเน้นริ้วที่ทิวทุ่ง
สีแดงปรุงพื้นหล้าพาใจหาย
ใกล้เวลาทิวาจะวางวาย
แสงสุดท้ายอ้อยอิ่งทิ้งเรื่องราว

พักสายตามองไปไม่ไกลบ้าน
ที่ริมลานมีรั้วทาสีขาว
เอียงระเนเทระนาดพาดใบพราว
จากสายยาวโยงใยในพืชพันธุ์

เดิมแข็งแรงแบ่งกั้นปักปันเขต
กีดอาเพศโจรภัยใช้รั้วกั้น
เมื่อเวลาผ่านไปหลายปีพลัน
ไม้รั้วนั้นผุพังไม่ยั่งยืน

เหลือโครงสร้างร่างงอพอได้เห็น
กลับกลายเป็นค้างไม้ไม่แข็งขืน
คือที่พึ่งไม้เลื้อยทุกวันคืน
ให้เริงรื่นตามกาลสำราญตน

ต่างอะไรกับเราคราวชรา
คลายแกร่งกล้าล้ากายเลิกหมายผล
มิอาจเหมือนคราวฉกรรจ์ที่บันดล
แสดงตนเก่งกาจอาจกำลัง

แม้นไม่ถึงคราวล้มจมผืนดิน
ค่อยคลายสิ้นบารมีที่เข้มขลัง
คล้ายหลักไม้ถึงกาลที่ผุพัง
ได้แต่ยังเลี้ยงดรุณรุ่นอ่อนวัย

ครั้นพิศไปใต้เงาสนธยา
กลับเห็นค่าเคยวางสร้างนิสัย
การกระทำความดีมีวินัย
เหมือนดั่งรั้วกั้นใจไร้เรื่องทราม

แม้นชรามาเยือนเรือนกายนี้
คุณความดีที่เคยชินก็รินหลาม
มีหัวใจแห่งผู้ให้อย่างงดงาม
เหมาะสมตามวัยตนคนชรา