วิสาขะบูชา รำลึก

พี่ดอกแก้ว

แสงประทีปโคมทองส่องพระแท่น
นิมิตแม้นย้อนกาลผ่านวัสสา
ใต้ร่มโพธิ์ริมฝั่งเนรัญชรา
กราบบูชาด้วยเคารพสยบใจ

บุรุษเลิศตั้งสัตย์อธิษฐาน
หากไม่พานพบธรรมนำจิตใส
แม้นเลือดเนื้อเหือดแห้งสลายไป
ก็หายอมเคลื่อนไหวตราบไร้ชนม์

ทรงพบทางพบธรรมนำความสุข
ขจัดทุกข์สิ้นไร้ไม่ก่อผล
รื้อเรือนแห่งตัณหาพร่ากมล
รู้เหตุกลผลเปื้อนเงื่อนชีวี

ทรงชี้ทางเลิศล้ำเปิดสัจจะ
ให้รู้ละรู้ทำตามวิถี
ทางสายกลางร้างหลงตรงฤดี
ทรงจำแนกถ้วนถี่ตามเหล่าบัว

ละอองจันทร์พลันหมองครองฟากฟ้า
ยามถึงคราดับขันธ์พลันสลัว
เพ็ญเดือนหกผกหล้าพามืดมัว
เสียงกำสรวลถ้วนทั่วกุสินารา

มิเหลือรอยพระบาทยาตราแล้ว
พระโพธิแก้วแห่งพุทธศาสนา
ชีพเลือนลับดับลงตรงเวลา
พิสูจน์ไตรลักษณาผู้บงการ

วิสาขบูชาคราครั้งนี้
น้อมฤดีรวมกุศลผลสืบสาน
ถวายแด่ผู้ทรงโพธิญาณ
กราบสักการพระผู้เลิศประเสริฐชัย

พี่ดอกแก้ว

ประสูติกาล ณ อุทยานลุมพินี
พระโพธิสัตว์ตรัสวจีหนึ่งในหล้า
เอกบุรุษผู้เลิศในโลกา
ย่างยาตราเจ็ดก้าวกล่าวถ้อยคำ

สามสิบห้าพรรษากาลผ่านมายุ
บารมีเอกอุอุปถัมภ์
ริมเนรัญชราตรัสรู้ธรรม
ในคืนค่ำแห่งเพ็ญเด่นโคนโพธิ์

ทรงแผ่ธรรมทานผ่านภพไตร
ดวงตาธรรมสว่างไสวอย่างอักโข
สืบต่อปัญญาญาณจากลานโพธิ์
พุทธธรรมเติบโตชำระใจ

คราวแปดสิบพระพรรษาเวียนมาถึง
ความโศกซึ้งสูญดวงตาพาร่ำไห้
พระพุทธองค์ผู้ทรงฝึกเวไนย
ทรงครรไลปรินิพพานในกาลเพ็ญ

กาลทั้งสามเกิดเพ็ญยาม วิสาขา
ทรงประสูติสู่หล้าดับทุกข์เข็ญ
ตรัสรู้ปวงธรรมนำร่มเย็น
ปรินิพพานคืนเพ็ญเดือนเดียวกัน

น้อมหัวใจให้เป็นเช่นบัวทอง
มือต่างธูปเทียนสองประคองมั่น
กราบบูชาพระพุทธเจ้าผู้จอมธรรม์
สักการะนิรันดร์พระรัตนตรัย