ไม่มองตน

พี่ดอกแก้ว

ไม่มองตน

ความวุ่นวายหลายหลากหากทวนทบ
ก็จะพบปมใหญ่ในปัญหา
มีสาเหตุต่อเนื่องเรื่องอัตตา
ใครอย่ามาแตะต้องป้องกันตน

ยึดถือความเคยชินของอินทรีย์
คิดว่าตนนั้นมีเรื่องเหตุผล
เอาความชอบและชังโดยส่วนตน
มาปะทะผู้คนตามแต่ใจ

หากเป็นคนกลุ่มน้อยกระจ้อยจิ๊ด
มลพิษก็ไม่มีสักแค่ไหน
หากเป็นคนหมู่มากจะหลากภัย
เกิดกระแสกว้างใหญ่เข้าโต้ตี

พระพุทธองค์ทรงสอนละอัตตา
อุปาทานนานาให้หลีกหนี
กำจัดเหตุแห่งชั่วอย่าได้มี
ทิฏฐิที่มิจฉาอย่าถือครอง

คงไม่ต้องมองไกลที่ใครเขา
ดูตัวเราสืบค้นความหม่นหมอง
รูปและนามเกิดตามบทครรลอง
แล้วก็ต้องดับไปไม่ยั่งยืน

ยึดอารมณ์ยึดอาลัยยึดในตน
ยากหลุดพ้นแพ้กิเลสไม่อาจฝืน
หยุดยึดยื้อถืออคติทุกวันคืน
ชีพจักเบาแช่มชื่นสบายใจ

คำของพระของครูผู้จารึก
นำมาตรึกตรองตนและแก้ไข
อย่าได้นำถ้อยคำตัดสินใคร
นั่นคือการมองออกไป...ไม่มองตน.