มายาชีวิต

พี่ดอกแก้ว

ธรรมดามายาในมนุษย์
ล้ำลึกสุดหยั่งคาดวาดภาพจิต
เดี๋ยวอ่อนหวานปานยาชุบชีวิต
เดี๋ยวแพร่พิษปลิดชีพบีบคั้นใจ

เพราะมีตนเป็นใหญ่ในทุกสิ่ง
กิเลสมารนอนนิ่งอนุสัย
กระทบเรื่องก็เฟื่องขึ้นทันใด
ก่อการให้กอปรกรรมทำวัฏฏา

หลงโลกียะสุขคลุกเคล้าสนอง
มุ่งหมายปองเพื่อตนบนตัณหา
ชอบสรรเสริญรังเกียจการนินทา
จึงไหว้หน้าหลังหลอกกลอกเล่ห์กล

โยนความผิดปิดป้องจิตครองบาป
ภายนอกฉาบภาพลักษณ์เพราะหมายผล
ให้ชนชื่นชมชอบตอบสนองตน
รังเกียจคนรู้ทันหมั่นขัดคอ

ก็เป็นเรื่องธรรมดามายามนุษย์
เพราะจิตไม่บริสุทธิ์นั่นแหละหนอ
มีอวิชชาตัณหาเป็นต้นตอ
จึงได้ก่ออกุศลผลเพิ่มพูน

ชอบความสุขไม่ชอบทุกข์รุกรานจิต
กิเลสเดิมเพิ่มมิตรไม่สิ้นสูญ
เกิดความไม่พอใจทวีคูณ
จึงพอกพูนไขว่คว้าโลภะพลัน

ยิ่งผู้มีอัตตามหาศาล
ยิ่งชำนาญสร้างเหตุโทษมหันต์
ยิ่งเชี่ยวชาญปกป้องการรู้ทัน
ยิ่งเสกสรรค์เล่ห์กลล้นอุบาย.