เพลิน

พี่ดอกแก้ว

เพลิน

เพลินหลงดงมายา
เดินมากลางโลกีย์
เรียนรู้ความชั่วดี
เมื่อกาลเก่าก่อนเข้าพง

ถือตนว่ามีธรรม
รู้กอปรกรรมพ้นความหลง
แต่ทิ้งเส้นทางตรง
แวะเข้าดงเปลี่ยนเส้นทาง

ทีแรกก็เห็นชัด
ความข้องขัดสิ่งกีดขวาง
มีสติรู้ละวาง
สำรวจทางที่ท้าทาย

ไม่นานการสำรวม
เหมือนเสื้อสวมก็เสียหาย
อารมณ์ที่พร่าพราย
วาดลวดลายของโลกีย์

สติสะดุดล้ม
จิตใจจมในแสงสี
หิริที่เคยมี
ก็พร่าเลือนเหมือนฝ้าฟาง

เฉไฉแถไปเรื่อย
ปัญญาเฉื่อยไร้แสงสาง
รกชัฎเข้าคลุมทาง
หลงวิถีที่แวะมา

โลภะและโทสะ
เชือกพันธะพันแข้งขา
พลุ่งพล่านอารมณ์พา
ยึดถือตนจนใหญ่โต

เชื่อชอบคำสรรเสริญ
จนเพลิดเพลินเขื่องอักโข
เสียงเชียร์ให้เริ่มโชว์
ก็เชิดชีพสนองตาม

โดนหลอกคำหยอกยอ
จึงไม่ท้อหรือเข็ดขาม
ภาระก็งอกงาม
มาตรึงกายให้ระบม

เมื่อทุกข์รุกเร่งรัด
อยากขจัดความขื่นขม
ค่อยรู้ว่าระทม
เพราะประมาทขาดปัญญา

ความรู้เพียงน้อยนิด
จึงแพ้พิษกิเลสหนา
ได้รู้ว่ากะลา
นั้นเล็กกว่าโลกใบจริง.