ใครผิด

พี่ดอกแก้ว

ใครผิด?

ถ้อยรำพึงหนึ่งคนบนทางหลวง
ทอดถอนทรวงยืนนิ่งทิ้งเป้าหมาย
พูดถึงคนเดินแซงไปมากมาย
มารยาทหล่นหายน่าติเตียน

เคยเดินหลังครั้งเก่าเมื่อเข้าทาง
เป็นเด็กกว่าทุกอย่างเพิ่งหัดเขียน
มือไม้อ่อนตอนเริ่มเข้าโรงเรียน
บัดนี้เปลี่ยนมาแซงเพราะแรงดี

พอเดินนำทำท่าว่าอวดเบ่ง
หายำเกรงคนเก่าเฒ่าวิถี
เร่งรีบเดินจากไปไม่รอรี
ห่วงเป้าหมายที่มีไม่รั้งคอย

ใครบางคนทนฟังยั้งใจตรึก
คำนึงนึกเหตุผลของคนหงอย
ติผู้อื่นทิ้งเธอเพ้อเลื่อนลอย
ว่าผู้น้อยทิ้งตนคนหยุดเดิน

ไม่สมเหตุสมผลของคนท้อ
หวังแต่รอให้ใครเขาสรรเสริญ
ทางเส้นนี้มีไว้ให้เผชิญ
ทุกคนต่างต้องเดินด้วยเท้าตน

เมื่อเดินก่อนไม่ควรนอนเป็นกระต่าย
ทิ้งเป้าหมายให้เต่าเฝ้าฝึกฝน
เดินด้วยเพียรเรียนรู้สู้อดทน
ใช่กระหยิ่มถือตนอยู่กลางทาง

ครั้นเขาแซงขึ้นหน้าก็อย่าโกรธ
ที่ต้องโทษคือตนผู้ขัดขวาง
หากขยันเดินไปไม่ละวาง
คนข้างหลังหรือย่างเท้าได้ทัน

หากไม่รักการเดินเจริญก้าว
ก็อย่าสาวหาเรื่องเคืองหุนหัน
เมื่อไม่เดินต้องถูกแซงได้สักวัน
ที่สุดนั้นถูกทิ้งนิ่งเดียวดาย