
การปฏิบัตินั่งสมาธิ
*เริ่มต้นควรทำธุระส่วนตัวให้หมดก่อนลงมือปฏิบัติ*
สวดมนต์ , ไหว้พระ ระรึกถึงคุณพระศรีรัตนตรัย ( การสวดมนต์ไหว้พระนี้เป็นการรวมจิตได้ระดับหนึ่ง)
สำหรับผู้เริ่มปฏิบัติใหม่ๆ
การเริ่มปฏิบัติครั้งแรก ให้นำขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทำมือซ้าย และ หัวนิ้วโป้งมือซ้ายจรดนิ้วชี้ขวาแล้วนั่งตรงตรงหน้าตรง(พร้อมในความถนัดของแต่ละท่าน) ปฏิบัติได้ตามนี้แล้ว ให้กำหนดลมหายใจเข้าออก (ตามจริตของแต่ละท่าน) เราใช้คำว่า พุธ , โธ ในการหายใจเข้า ใช้คำว่าพุธ หายใจออก ใช้คำว่า โธ เราใช้คำ ว่า พุธโธ นี้ ในการทำสมาธินี้ เพื่อ * ให้จิตเป็นสมาธิได้เร็วขึ้น จิตไม่ฟุ้งซ่านจิตไม่ปรุงแต่งต่างๆนานาไปเรื่อยเปื่อยเหมือนใช้สติตามดูจิต
(จะเข้าสมาธิได้ช้ากว่ามากแต่ก็ทำได้เหมืนกันไปทางเดียวกันเพียงแต่ช้ากว่าหรือเร็วกว่าเท่านั้นเอง) คำบริกรรมที่ใช้นี้เราจะใช้ คำอะไรก็ได้ตามจริตของท่าน นั่งบริกรรมไปเรื่อย ๆ ไม่เร่งทำช้า ๆ เบา ๆ สบาย ๆ ทำช้า ๆ เบา ๆสบาย ๆ นั่งไปสักพักหนึ่งเราจะมีอาการคันในที่ต่าง ๆ ตามผิวหนัง ให้ทำสมาธิต่อพร้อมกับคำบริกรรมไปเรื่อยโดยไม่สนใจอาการที่เกิดในสิ่งที่ผ่านมา ( เป็นอาการปรับร่างกายภายนอกให้สมดุลต่อท่านั่งทำสมาธิบางท่านก็ไม่มีอาการในสิ่งที้เพราะปรับสมดุลได้แล้ว ) บริกรรมต่อไปเรื่อย ๆ ก็จะเข้าอาการที่ 2 คือ ปวดเหมื่อยกันทุกๆท่านบางท่านก็ปวดเมื่อยมากบางท่านก็ปวดเมื่อยไม่มากตามสมดุลภายในร่างกายของแต่ละท่าน (เป็นการปรับสมดุลร่างกายภายในหรือของธาตุนั่นเอง)ร่างกายปรับความสมดุลในท่านั่งสมาธิได้แล้วก็จะมีอาการคลายในสิ่งที่เป็นอยู่(คลายการปวดเมื่อยแล้วหายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย) เราก็บริกรรมต่อไปเรื่อยๆ (ไม่ฟุ้งซ่าน ตรงนี้จะเข้าสู่สมาธิได้เร็วหรือช้าขึ้นอยู่กับผู้ปฎิบัติเองว่าสงบช้าหรือเร็ว) จนกว่าจิตสงบนิ่งจริงๆ จิตสงบนิ่งจริงๆแล้วคำภาวนาที่เรา ๆ ใช้อยู่จะไม่มีโดยอัตโนมัติ จะเปลี่ยนแปลง เหลือเพียง ลมหายใจเข้าออกเฉยๆ รู้ลมหายใจเข้าออกเฉยๆโดยลมหายใจเข้าก็รู้ ลมหายใจออกก็รู้ ...ฯ ลมหายใจ เข้า , ออก แบบละเอียด ๆ ขึ้นเรื่อย ( เรารู้สัมผัส หายใจแผ่ว ๆ เบาๆ ช้าๆยาวๆ สบายๆ ลึก ๆ ละเอียดละเอียด ) ตัวเราเสมือนเริ่มหมดความรู้สึกว่าเบา ๆสบาย ๆ ตัวเรามีก็เสมือนไม่มีตัวเราอยู่ในการทำสมาธิ เหลือแต่เพียงรู้ลมหายใจ เข้า , ออก อย่าง ช้า ๆ เบา ๆ สบาย ๆ ช้าๆ....ละเอียดละเอียดฯโดยมีสติอยู่ตลอดเวลา....ลมหายใจข้าก็รู้ ...ออกก็รู้....สงบนิ่ง.......ลมหายใจข้าก็รู้ ...ออกก็รู้ อยู่ที่ ใจ.... ฯ ...ได้อย่างสมบริบูรณ์ *....ต่อไปจะไปถึงไหนก็ตามแต่กุศลของท่านๆ.................. ฯ เป็นการทำสมาธิแบบง่าย ๆ พอสังเขป
1.ทำไมผู้ปฎิบัติครั้งแรกๆ ถึงต้องเกิด อาการคันหน้า ตอบ การนั่งสมาธินั้นเป็นการนั่งท่าบังคับ ร่างกายภายนอกถูกบังคับ นั่งตัวตรง , หน้าตรง ,ตรงแบบสบายสาย ร่างกายถูกบังคับแบบนั้น ร่างกายก็เริ่มปรับตัวเองให้เข้ากับสภาวะนั่งให้ได้ ก็เลยเกิดอาการเช่นนั้น เป็นปรกติของการปรับร่างกาย
2. อาการปวดเมื่อย ตามข้อต่าง ....ฯ ก็เช่นกัน เป็นการปรับร่างกายภายใน ให้สมดุล ในท่าบังคับ
ร่างกายปรับได้แล้ว ก็ ปรกติ
3.* สำหรับท่านผู้ที่ปฎิบัติบ่อยๆแล้ว ส่วนมาก 2.ข้อดังกล่าวจะไม่ มีอาการเช่นนั้น เพราะ ร่างกายปรับสภาพได้แล้ว , ชินแล้ว เลยไม่มีอาการดังกล่าว ...ก็ต่อเข้าสมาธิได้เลย เร็วกว่าผู้ปฎิบัติใหม่ ๆ..ฯ