พระสูตรที่เกี่ยวกับ ราหู เป็นเรื่องที่มาจากคติพราหมณ์ หรือไม่

---

พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๗ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค - เทวปุตตสังยุต - ปฐมวรรค - ๑๐. สุริยสูตร [พระไตรปิฎก ฉบับธรรมทาน] สุริยสูตรที่ ๑๐ ว่าด้วยอสุรินทราหูจับพระอาทิตย์ [๒๔๖] ก็โดยสมัยนั้น สุริยเทวบุตร ถูกอสุรินทราหูเข้าจับแล้ว ครั้งนั้น สุริย เทวบุตร ระลึกถึงพระผู้มีพระภาค ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่า ข้าแต่พระพุทธเจ้า ผู้แกล้วกล้า ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์ พระองค์เป็นผู้หลุดพ้นแล้วในธรรมทั้งปวง ข้าพระองค์ถึงเฉพาะแล้วซึ่ง ฐานะอันคับขัน ขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งแห่งข้าพระองค์นั้น ฯ [๒๔๗] ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงปรารภสุริยเทวบุตรได้ตรัสกะอสุรินทราหูด้วย พระคาถาว่า สุริยเทวบุตร ถึงตถาคตผู้เป็นพระอรหันต์ ว่าเป็นที่พึง ดูกรราหู ท่าน จงปล่อยสุริยะ พระพุทธเจ้าทั้งหลาย เป็นผู้อนุเคราะห์แก่โลก สุริยะ ใดเป็นผู้ส่องแสง กระทำความสว่างในที่มืดมิด มีสัณฐานเป็นวงกลม มีเดชสูง ดูกรราหู ท่านอย่ากลืนกินสุริยะนั้น ผู้เที่ยวไปในอากาศ ดูกรราหู ท่านจงปล่อยสุริยะ ผู้เป็นบุตรของเรา ฯ [๒๔๘] ลำดับนั้น อสุรินทราหู ปล่อยสุริยเทวบุตรแล้ว มีรูปอันกระหืดกระหอบ เข้าไปหาอสุรินทเวปจิตติถึงที่อยู่ ครั้นแล้วก็เป็นผู้เศร้าสลด เกิดขนพอง ได้ยืนอยู่ ณ ที่ควร ส่วนข้างหนึ่ง ฯ [๒๔๙] อสุรินทเวปจิตติ ได้กล่าวกะอสุรินทราหู ผู้ยืนอยู่ ณ ที่ ควรส่วนข้างหนึ่ง ด้วยคาถาว่า ดูกรราหู ทำไมหนอ ท่านจึงกระหืดกระหอบ ปล่อยพระสุริยะเสีย ทำไมหนอ ท่านจึงมีรูปเศร้าสลด มายืนกลัวอยู่ ฯ [๒๕๐] อสุรินทราหู กล่าวว่า ข้าพเจ้าถูกขับด้วยคาถาของพระพุทธเจ้า ถ้าข้าพเจ้าไม่พึงปล่อยพระสุริยะ ศีรษะของข้าพเจ้าพึงแตกเจ็ดเสี่ยง มีชีวิตอยู่ ก็ไม่พึงได้รับความสุข ฯ จบ วรรคที่ ๑ ________________________________________ รวมพระสูตรในวรรคที่ ๑ นี้ มี ๑๐ สูตร คือ ปฐมกัสสปสูตรที่ ๑ ทุติยกัสสปสูตร ที่ ๒ มาฆสูตรที่ ๓ มาคธสูตรที่ ๔ ทามลิสูตรที่ ๕ กามทสูตร ที่ ๖ ปัญจาลจัณฑสูตรที่ ๗ ตายนสูตรที่ ๘ จันทิมสูตรที่ ๙ และสุริยสูตรที่ ๑๐ ฯ

โดย หน่อมแน้ม [30 มี.ค. 2550 , 11:53:26 น.] ( IP = 61.19.236.197 : : 61.19.236.197, 61.19.236.197 )

สลักธรรม 1 พระสูตรนี้ แสดงความเกี่ยวข้องกับราหู ว่าอมดวงจันทร์ อมดวงอาทิตย์ อย่างชัดเจน ในปัจจุบัน มนษย์มีความรู้ทางวิทยาศาตร์แล้วว่า จันทรุปราคา หรือสุริยุปราคา เกิดจากอะไร ส่วนเรื่องราหูนั้น มีในคติของพราหมณ์หรือไม่ อย่างไร เป็นไปได้หรือไม่ ที่พระสูตรนี้อาจไม่ช่พุทธพจน์

โดย หน่อมแน้ท (หน่อมแน้ม) [30 มี.ค. 2550 , 11:58:39 น.] ( IP = 202.29.62.202 : : )

สลักธรรม 2 หูยยย....คุณพี่หน่อมแน้ท แต่คำถามไม่หน่อมแน้มเลยนิคะ เรื่องราวเกี่ยวกับพระสูตรนี่ ค่อนข้างติดขัดติ๊ด ๆ ค่ะ แต่ก็อยากลองกล้อมแกล้มออกความเห็นติ๊ดนึงค่ะ ตามที่เข้าใจคือว่า...ปรากฎการณ์ธรรมชาติทั้งหลาย มีลม ฝนฟ้า อากาศ รวมถึงการโคจรของดวงดาวต่าง ๆ เป็นต้นนั้น มีมาแต่ดึกดำบรรพ์ มนุษย์ในอดีตช่างสังเกตธรรมชาติ พยายามคิด คิด คิดหาความสัมพันธ์ และปรับวิถีชีวิตของตนให้สอดคล้องกับธรรมชาติ เพื่อที่จะอยู่กับธรรมชาติอย่างปลอดภัย วิวัฒนาการของการสังเกต ทำให้เกิดศาสตร์ต่าง ๆ มากมาย ทั้งดาราศาสตร์ โหราศาสตร์ คณิตศาสตร์แขนงต่าง ๆ เป็นปัญญาหยั่งรู้ที่ไม่ต้องอาศัยเครื่องมือซับซ้อนพิเศษอะไร นอกจากการ ทนสังเกต กระบวนการเปลี่ยนแปลงจากสิ่งหนึ่ง เชื่อมโยงไปสู่สิ่งอื่น ๆ จนกว่าจะรู้ต้นสายปลายเหตุ (ไม่เน้นการฝืนและการหักล้างเบียนเบียดธรรมชาติเหมือนปัจจุบัน) ความรู้ที่สังเกตได้จะแทรกซึมอยู่ในคำสอนทางศาสนา ที่สอนถึงการดำเนินชีวิตทางศีลธรรมที่ทำให้ชีวิตปลอดภัย การอธิบายมีตั้งแต่อย่างหยาบ (เพราะคิดได้หยาบ ๆ ) จนถึงละเอียดลึกซึ้งตลอดกระบวนการ(ปัญญาที่ละเอียดกว่า แทรกหลักศีลธรรมด้วย) ส่วนใหญ่อธิบายคำสอนด้วยการอุปมา เป็นตำนาน นิยายปรัมปรา คำประพันธ์ที่ไพเราะ ทำให้ดูเหมือนมีชีวิตจริง

โดย herb (herbal) [31 มี.ค. 2550 , 07:00:46 น.] ( IP = 58.9.140.71 : : )

สลักธรรม 3 จันทรุปราคา และสุริยุปราคาก็เช่นกัน เป็นปรากฏการณ์ที่ถูกสังเกตมานานแล้ว น่าจะก่อนลัทธิพราหมณ์เสียอีก เพียงแต่พราหมณ์เป็นกลุ่มชนที่ฉลาด สามารถผูกเรื่องราวให้น่าติดตาม ในรูปแบบของฝ่ายเทพ และฝ่ายมาร น่าเรียนรู้และจดจำ ลองคิดดูว่าถ้ามีแต่ข้อเท็จจริงคือ เงาของโลกบังแสงจันทร์ เงาดวงจันทร์บังแสงอาทิตย์ ขาดแง่มุมความสัมพันธ์ด้านจิตใจ ความรู้นี้อาจจะหายสาบสูญไปแล้วก็ได้ เพราะไม่เกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของคนสมัยโบราณ พระพุทธเจ้าได้ชื่อว่าเป็นผู้รู้โลกอย่างแจ่มแจ้ง ไม่มีสิ่งใดที่จะปิดกั้นข่ายพระสัพพัญญุตญาณได้ แค่การโคจรของดวงดาวในจักรวาลแล้ว จึงไม่เหลือบ่ากว่าแรงของพระญาณที่จะรู้ได้แน่นอน เรื่องราวที่ปรากฎในพระไตรปิฎกส่วนของพระสุตตันตปิฎก ถูกบันทึกจากการฟังพระพุทธองค์บอกเล่าสืบมา อธิบายในรูปแบบบุคลาธิฐาน มีบุคคลอ้างอิง อาศัยเนื้อหาที่มีอยู่แล้ว สอดแทรกแนวคิดว่า หากเชื่อมั่นในพระพุทธคุณแล้ว จะเกิดความรู้สึกระลึกได้ถึงผิดชอบชั่วดี ระงับการเบียดเบียน ทำให้ไม่ตกไปในทางต่ำ ส่วนวิทยาศาสตร์ที่เกิดในสมัยต่อ ๆ มานั้น พยายามที่จะหาเครื่องมือ อุปกรณ์ เพื่อทดสอบ และยืนยันว่าศาสตร์โบราณเหล่านั้นเป็นจริง การทดสอบนั้นทำได้เพียงบางส่วน บางจุดมักเจอทางตัน ไม่อาจทำหรือทดสอบได้ตลอดทั้งกระบวนการ ไม่ทำให้คนกลัวบาป เป็นศาสตร์ที่ไร้ชีวิตชีวา.... อึมม....ถือว่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้ติ๊ดนึงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวจะยาวไป

โดย herb (herbal) [31 มี.ค. 2550 , 07:01:36 น.] ( IP = 58.9.140.71 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด