
กว่าจะมาถึงวันนี้ พวกเราได้รับคำสอนคำเตือนจากหลวงพ่อมามากมาย หลายๆครั้งที่ท่านมานอกจากสอนธรรมะแล้ว บางครั้งท่านจะให้ให้พวกเราไปทำการบ้านด้วยการคัดลอกข้อความเพื่อเตือนใจให้กับตนเองแล้วนำมาส่งท่าน ตัวอย่างเช่น
- คำพูดจะเป็นพิษ ถ้าไม่คิดก่อนพูด
- พูดมากผิดมาก ไม่พูดเลยไม่ผิดเลย
- ความวุ่นวายจะไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าไม่หยุดที่ตน
- คำพูดฟ้องปัญญา กริยาฟ้องขันติ
- เวลาจะมีค่า เวลานั้นต้องประกอบไปด้วยปัญญา
ฯลฯ
ข้อความเหล่านี้บางท่านอาจจะจดจำ และยังพอนึกได้บ้าง หรือไม่ได้บ้าง ...จนมาถึงระยะนี้ แม้หลวงพ่อจะไม่มีคำพูดเหล่านั้นมาให้พวกเราได้ยิน แต่ก็ยังส่งข้อความที่เตือนใจผ่านอาจารย์มาให้พวกเราเสมอมิได้ขาด แต่ละครั้งที่ได้รับ ทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า นี่หลวงพ่อเตือนหนู วันนี้หลวงพ่อเตือนพี่ตรงๆเลย เป็นต้น หลวงพ่อท่านคงได้ยิน แล้วคอยดูการแก้ไขเพื่อความเป็นไปในทางที่ดีของลูกๆ จนมาวันนี้หลวงพ่อคงอดรนทนไม่ได้จึงต้องฝากข้อความคำเตือนตามมาอีกว่า
พ่ออาจจะนำข้อความที่ศักดิ์สิทธิ์มาให้ลูกๆได้เสมอ
หรือลูกเองอาจจะจดจำข้อความที่ศักดิ์สิทธิ์ได้มากแค่ไหนก็ตาม
มันจะไม่เป็นประโยชน์แก่ลูกเลย ถ้าไม่ลงมือกระทำไปตามความศักดิ์สิทธิ์นั้น
โดยเฉพาะโจทย์ของชีวิตที่ลูกต้องตอบให้ถูก ด้วยความเชื่อในความศักดิ์สิทธิ์นั้นเสมอ
เพราะไม่เช่นนั้นคำตอบที่ผิดๆ จะทำให้ลูกตกและซ้ำชั้นแห่งชีวิตต่อไป
นั่นก็คือ...ชีวิตที่จำเจซ้ำซากในวัฏฏะสงสาร... นั่นเอง
และสิ่งที่อยากให้ลูกระลึกไว้ด้วยเสมอนั้น ก็คือ ...การลืมอะไรสักอย่าง อาจจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ใช่ว่าจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อจดจำสิ่งเหล่านั้นไว้หรอกนะ
เพราะนั่นมันคือ.. .ความทรงจำที่เป็นทุกข์...
พ่อเสือ
๒๙ เมษายน ๒๕๕๐