ต้องการนิพาน..ต้องรู้ถูก (๓)

---

ต้องการนิพพาน..ต้องรู้ถูก โดย พระครูศรีโชติญาณ ตอนที่ผ่านมา ในคำสอนทรงสอนให้กำหนดรู้ทุกข์ ก็ถ้าเราไม่กำหนดรู้ทุกข์ตามที่ทรงสอนแล้ว จะมีวิธีไหนบ้างเล่าที่จะสามารถละเหตุที่เกิดทุกข์ได้ ความมืดเกิดขึ้นที่ไหนก็จะต้องทำแสงสว่างให้เกิดขึ้นที่นั้น หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง ปัญหาเกิดขึ้นที่ไหนก็จะต้องแก้ปัญหากันที่นั้น ทุกข์เกิดขึ้นจากอะไร? ถ้าเราไม่ทำลายเหตุที่ให้เกิดแล้ว ผลจะหมดไปได้อย่างไร? ไฟไหม้ได้ก็เพราะเชื้อ ถ้าไม่ทำลายเชื้อแล้ว ไฟจะดับได้อย่างไร? ทำนองเดียวกันทุกข์เกิดจากตัณหา ถ้าเราไม่ทำลายเชื้อให้หมดไป เราก็จะต้องเสวยทุกข์กันอยู่ร่ำไป ไม่รู้จักจบสิ้น .วิธีการแก้ทุกข์เท่าที่เราทำกันอยู่ทุกวันนี้ ไม่ใช่วิธีแก้ทุกข์ตามที่พระพุทธเจ้าสอน ดังนั้นจึงไม่สามารถจะแก้ทุกข์ได้ วิธีแก้ทุกข์ตามที่พระพุทธเจ้าสอนนั้น มิใช่หมายความว่า .แก้ทุกข์ได้หมดในปัจจุบันทันที เพราะความทุกข์มีอยู่ถึง ๓ ชั้น คือ ๑ ขันธ์เป็นทุกข์ ๒ ทุกข์เพราะต้องบริหารขันธ์ ๓ ทุกข์เพราะยึดถือขันธ์ (เป็นเรื่องของตัณหาอุปาทาน)

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [3 ก.ค. 2550 , 04:44:12 น.] ( IP = 58.9.137.138 : : )

สลักธรรม 1 ตราบใดถ้ายังมีขันธ์อยู่ ขออย่าได้พูดถึงเรื่องความพ้นทุกข์เลย เพราะขันธ์นั่นแหละเป็นทุกข์ ก็คนที่ยังมีขันธ์ ครองขันธ์อยู่แล้วอยากจะพ้นทุกข์จะเป็นได้อย่างไร? ชาติความเกิดเป็นปฐมเหตุของทุกข์ทั้งหมด และจัดเป็นลักษณะของขันธ์ ผู้ที่จะรู้ถึงลักษณะของขันธ์ก็มีแต่ผู้ที่เกิดวิปัสสนาปัญญาเท่านั้น ภูมิที่จะเป็นปัจจัยให้เกิดปัญญาก็คือสภาวะความจริงที่ปรากฏอยู่ตามอารมณ์ และอิริยาบถเท่าที่มนุษย์และสัตว์อาศัยอยู่ทุกวันนี้ ซึ่งเป็นงานที่ใครๆ ไม่ใคร่จะมีความสนใจกัน เพราะเห็นว่าไม่มีความสำคัญอะไร แต่ที่ไหนได้ อารมณ์และอิริยาบถนี่แหละ เป็นที่อาศัยของกิเลสตัณหาที่ใกล้ตัวที่สุด ยิ่งกว่าอย่างอื่น เพราะเราต้องอาศัยแก้ทุกข์อยู่แทบทุกลมหายใจมิใช่หรือ? การที่เรามีความอบอุ่นใจว่า เราสบายมีความสุขกายสุขใจอยู่ขณะนี้ ถ้าจะพูดกันตามความเป็นจริงแล้ว มีสุขที่ตรงไหนเพราะในเมื่อขันธ์ ๕ รูปนามซึ่งเป็นตัวทุกข์กำลังปรากฏอยู่แล้วจะเป็นสุขที่ตรงไหน แต่ที่เราเข้าใจว่าเป็นสุขนั้นเป็นเรื่องของวิปลาส คือ การจำผิด คิดผิด และเห็นผิด มากกว่า เพราะวิปัสสนาปัญญายังไม่เกิดขึ้น ก็ไม่สามารถจะเห็นความจริงคือทุกข์ได้ ความมืด คือ อวิชชา ก็ปกปิดความจริงทำให้สัตว์ทั้งหลายมีความจำผิด คิดผิด และเห็นผิดไปตามอำนาจของกิเลสที่เกิดขึ้น รูปธรรม และนามธรรม อาศัยกันเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย ผู้ปฏิบัติจำเป็นจะต้องเจริญสติปัญญาให้เกิดขึ้นในขณะรูปหรือนามนั้นปรากฏ เรื่องของความผิดปกติก็เป็นเรื่องสำคัญ ตามปกติเราเป็นอยู่อย่างไรในเวลาปฏิบัติก็ต้องเป็นอยู่อย่างนั้น ไม่ใช่เวลาปฏิบัติจะต้องเดินท่านั้น นั่งท่านี้ อย่างนี้เรียกว่า ผิดปกติ ไม่ควรทำ

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก (เทพธรรม) [3 ก.ค. 2550 , 04:48:30 น.] ( IP = 58.9.137.138 : : )

สลักธรรม 2 ตามปกติของคนทุกวันนี้เวลาจะไปไหน ก็มีวัตถุประสงค์ในการไป เขาจึงไป หมายความว่าความต้องการเป็นเหตุให้เขาต้องไป การไปเป็นตัวทุกข์ เกิดขึ้นเพราะความต้องการอันเป็นตัวตัณหา ในทุกๆ อิริยาบถของสัตว์ทั้งหลายเท่าที่ใช้กันอยู่ในทุกวันนี้จึงมีตัณหาเป็นปัจจัย ไม่ใช่มีสติปัญญาเป็นปัจจัย ส่วนอิริยาบถที่จะมีสติปัญญาเป็นปัจจัยนั้น หมายความว่า ก่อนที่เราจะใช้อิริยาบถใด จำเป็นต้องรู้เหตุของการใช้ก่อนว่า จะเดินทำไม จะนั่งทำไม จะกินทำไม เป็นต้น ถ้าจะไม่เดินไม่นั่ง หรือไม่กินจะได้ไหม หรือมีความจำเป็นอย่างไร เหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นเหตุในการปฏิบัติวิปัสสนาทั้งนั้น แต่ในการทำปัญญาให้เกิดนั้น ถ้าหากผู้ปฏิบัติมีเหตุผลไม่พอ ปัญญาก็เกิดไม่ได้ เพราะฉะนั้นวิธีการปฏิบัติจึงเป็นเรื่องสำคัญ ที่ผู้มุ่งหวังจะปลูกวิปัสสนาปัญญาจำเป็นจะต้องใส่ใจเป็นพิเศษ ความทุกข์ที่เป็นคำสอนจริงๆ นั้นเป็นของละเอียด มิใช่จะมารู้กันได้ง่ายๆ เหมือนอย่างที่เรามีความเข้าใจกันเมื่อไร ปัญญาที่จะมาอาศัยตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจเกิดขึ้นได้นั้น มิใช่เป็นเรื่องของคนสามัญธรรมดาจะทำได้ คำที่ว่า ปัญญา ในที่นี้ไม่ใช่ปัญญาธรรมดาทั่วไปอย่างที่เรามีความเข้าใจกัน ปัญญาที่เกิดขึ้นเพราะมีโยนิโสมนสิการเป็นปัจจัยนั้น จัดว่าเป็นปัญญาที่ได้รับปัจจัยที่มีศีลและสมาธิที่เกิดร่วมในอารมณ์เดียวกัน เป็นสหชาตปัจจัยและอัญญมัญญปัจจัยให้ในขณะนั้นผู้ปฏิบัติจะไม่รู้สิ่งใดที่นอกเหนือไปจากทุกข์ ในตอนนี้แหละที่เรียกว่า เห็นโลกโดยความเป็นทุกข์ มีแต่ทุกข์มีแต่โทษ .โดยหาประโยชน์อะไรไม่ได้เลย

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก (เทพธรรม) [3 ก.ค. 2550 , 04:58:50 น.] ( IP = 58.9.137.138 : : )

สลักธรรม 3 เป็นภัยที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ขาดความอบอุ่นใจ เพราะไม่มีอะไรเป็นที่พึ่งเลยแม้แต่น้อยนิด เหมือนจมอยู่ในกองเพลิงที่แสนจะทุกข์ทรมาน ผู้ปฏิบัติแน่ใจตนเองว่า ตราบใดที่ยังมีนามรูปนี้อยู่จะไม่สามารถรอดพ้นจากความทุกข์ไปได้เลย จึงมีใจโอนไปเอนไปเทไปในธรรมอันเป็นที่สิ้นทุกข์ เมื่อปัญญาเกิดขึ้นเห็นแต่ทุกข์ ตัณหาไม่มีที่เกาะ ไม่มีที่อาศัย ก็จะถูกวิปัสสนาทำลายไปทุกๆ ขณะ หมดเหตุปัจจัยลงเมื่อใดเมื่อนั้นทุกข์ก็จะดับไปเอง นี้แลจัดเป็นลู่ทางแห่งความบริสุทธิ์หมดจดในพระธรรมวินัยนี้ พระพุทธศาสนาเกิดขึ้นในโลกก็เพื่อช่วยสังคมโลกเดินทางไปในจุดนี้ แต่จะมีใครสักกี่คนที่สามารถไปได้ เพราะสังคมโลกทุกวันนี้มุ่งให้ ความสุขมุ่งผลประโยชน์กันมากกว่าการเสาะแสวงหาความจริง ซึ่งมีอยู่ในพระพุทธศาสนา พระพุทธศาสนาสอนให้ละ..ให้ทำลายต้นเหตุของทุกข์ แต่โลกทุกวันนี้เขาสอนให้สร้างเหตุของความสุข ซึ่งเป็นตัวอาหารของตัณหา เรื่องของเรื่องจึงไปกันไม่ได้ ก็เหตุของความสุขนั้นคืออะไรเล่า? เหตุของความสุขที่โลกต้องการก็คือ รูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส ตลอดทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกแก่ความต้องการทุกๆ อย่างเท่าที่ชาวโลกต้องการ นี่แหละที่เป็นเหตุของความสุข แม้ในศาสนาอื่นๆ ทั่วโลกเขาก็สอนกันเช่นนี้ แต่ในพระพุทธศาสนาของเรามิได้สอนเช่นนั้น แต่ทรงสอนให้รู้ทุกข์เพื่อความพ้นทุกข์ต่างหาก ฉะนั้นจึงเป็นคนละทางไม่ใช่ทางสายเดียวกัน และในโลกนี้จะมีใครบ้างที่จะมาดูทุกข์ มีแต่เขาหนีทุกข์ทั้งนั้น มีทุกข์อยู่ที่ไหน เขาก็ไม่อยากไปที่นั้น ต่างพากันหลีกหนีให้ห่างไกลได้มากเท่าใดก็ยิ่งเป็นการดี แต่ถ้าเราจะพูดกันตามความจริงแล้ว ถ้าเราจะหนีทุกข์อยู่ในโลกนี้หรือโลกไหนๆ ก็ตามเถิด ถามว่า หนีพ้นไหม? คำตอบ คือ หนีไม่พ้น ถามว่า เพราะเหตุไรจึงจะหนีพ้นเล่า? ตอบว่า ก็โลกนั้นเป็นตัวทุกข์ แล้วเราจะหนีทุกข์ไปในโลก มันจะพ้นทุกข์ได้อย่างไร ถ้าจะหนีทุกข์ให้พ้นทุกข์ มันจะต้องออกให้พ้นไปจากโลกนี้ จึงจะพ้นทุกข์ เรื่องของเรื่องก็มีอยู่แค่นั้น แต่วิธีที่จะออกให้พ้นไปจากโลกนี้เป็นสิ่งที่เราจำเป็นจะต้องเรียน แต่นั่นแหละท่านทั้งหลาย คนในโลกนี้จะมีใครสักกี่คนที่เขาจะมาเรียนเรื่องนี้ แม้พระเณรเองยังไม่อยากเรียน เพราะเรียนแล้วไม่ได้อะไรที่เป็นปัจจัยของกิเลส เรื่องมันเป็นอย่างนี้ เช่นทุกวันนี้ไม่ว่าทางโลกหรือทางธรรม ถ้าเราจะเรียนรู้กันเฉยๆ โดยที่ไม่ต้องมีการสอบวัดผลเพื่อเอาวุฒิแข่งกันแล้ว จะมีใครเรียนกันบ้าง และงานที่ให้ได้มาซึ่งเงิน..มีงานอะไรที่เขาไม่ต้องการคนมีคุณวุฒิ ไม่เห็นมีที่ไหน

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก (เทพธรรม) [3 ก.ค. 2550 , 05:07:44 น.] ( IP = 58.9.137.138 : : )

สลักธรรม 4 แม้จะมีบ้างก็หาทำยายากเต็มที เพราะโลกเขาไม่ต้องการ โลกเจริญขึ้นเท่าไร ธรรมะก็ยิ่งตามไม่ทัน ภัยที่น่ากลัวก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น เพราะเรื่องของโลกเป็นเรื่องของการสร้างทุกข์ มีโลกมากเท่าไรก็ยิ่งมีทุกข์มากเท่านั้น ทุกวันนี้ชาวโลกเขานิยมสร้างโลกเขาไม่นิยมสร้างธรรม ทางธรรมสอนธรรมะ ให้เข้าใจทุกข์ เพื่อหาความพ้นทุกข์ แต่ชาวโลกนิยมสร้างสุขเพื่อมุ่งไปหาทุกข์จึงไม่มีทางที่จะได้พบกัน เหมือนเราเดินตามหากันในโลกที่มีความกลม.. แทนที่เราจะเดินสวนทางเข้าหากัน แต่เราไพล่ไปเดินตามหลังหากันอย่างนี้ แล้วอีกสักเมื่อไรเล่า จึงจะได้มีโอกาสพบกันได้ พระพุทธเจ้าทรงสอนให้เราได้รู้ไปตามความจริง หมายความว่าความจริงของธรรมะมีอยู่อย่างไร พระพุทธองค์ก็ทรงสอนให้เราได้รู้อย่างนั้น คือ รูปธรรมนามธรรมไม่เที่ยง... ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ ...จำเป็นจะเปลี่ยนไปแปรไป... บังคับบัญชาอะไรก็ไม่ได้ เพราะเราไม่มีอำนาจ มิหนำซ้ำยังเป็นของปฏิกูลน่าเกลียด เป็นของเศร้าหมอง ...แปดเปื้อนไปด้วยของเศร้าหมองรอบด้าน...ทั้งเศร้าหมองข้างในและข้างนอก ของที่มีอยู่ในตัวเองก็เศร้าหมอง ที่อยู่นอกตัวก็เศร้าหมอง รวมความแล้ว...โอกาส เวลาสิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัวเรา....มันเป็นปัจจัยให้เกิดความเศร้าหมองทั้งนั้น โลกเจริญขึ้นเท่าไรปัจจัยที่จะให้เกิดความเศร้าหมองก็ยิ่งจะมีมากยิ่งขึ้นเท่านั้น ภาระของกิเลสมีมากขึ้น ปัจจัยของบาปกรรมมีมากขึ้น ปัจจัยที่จะให้เกิดบุญกุศลที่บริสุทธิ์หมดจดมีน้อยลง

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก (เทพธรรม) [3 ก.ค. 2550 , 05:12:33 น.] ( IP = 58.9.137.138 : : )

สลักธรรม 5 ความสนใจใส่ใจในปฏิปทาข้อปฏิบัติเพื่อให้ถึงความพ้นทุกข์มีน้อยลง คนสมัยเก่าๆ ที่อายชั่วกลัวบาปจะหมดไป คนสมัยใหม่ๆ ก็มองเห็นของเก่าแก่ที่โบราณบัณฑิตได้สั่งสมไว้ทำไว้เป็นของล้าสมัย บางทีก็นำไปขายกินหมด แม้จะมีบางคนรักษาไว้อนุรักษ์ไว้ แต่ก็ถูกคนใจตื้นใจบาป เห็นแก่ประโยชน์เพียงเล็กน้อย ลักลอบเอาไปขายกินแลกเปลี่ยนเป็นของที่ไม่มีสาระมาบำรุงบำเรอความสุขจนหมดสิ้น ผลสุดท้ายเลยกลายเป็นคนยากจน โดยที่สุดบางคนแม้บ้านก็ไม่มีจะอยู่อาศัยยิ่งนานวันไปก็ยิ่งเห็นชัดขึ้นทุกที ไม่ต้องดูอื่นไกลเพียงอายุของเรา ๔๐ - ๕๐ ปี ที่ผ่านมานั้น ประเทศไทยเคยเป็นประเทศในน้ำมีปลาในนามีข้าวชาว ประชาหน้าใส ตามวัดวาอารามเคยมีโบราณวัตถุ พระเชียงแสน พระสุโขทัย พระอู่ทอง พระอยุธยา พระรัตนโกสินทร์ พวกโตกโถโอจาน เครื่องลายคราม กังไส สังคโลก และเบญจรงค์มีอยู่มากมายหาชมได้ง่าย ไม่มีใครสนใจ ไม่มีสนนราคา แต่เดี๋ยวนี้จะหาดูไม่ได้แล้ว ไม่รู้ว่าอันตรธานหายไปไหนหมด แม้บางวัดจะยังมีเหลืออยู่บ้างก็ต้องนำพระท่านเข้าไปขังกรงขังคุกไว้ เหมือนกับว่าพระท่านไปทำผิดคิดร้ายทำผิดกฏหมายมหันตโทษอะไรกับบ้านเมืองมา จึงต้องนำท่านไปขังกรงไว้แบบนั้น ดูๆ แล้วรู้สึกน่าทุเรศเหลือประมาณในสายตาของคนไทยและคนต่างชาติที่เขามาพบเห็น สมบัติที่เป็นรูปธรรมซึ่งเป็นเพียงสมบัติอย่างหยาบๆ เรายังรักษาเอาไว้ไม่ได้ ยิ่งเป็นสมบัติที่เป็นนามธรรมมีค่าล้ำกว่านั้นหลายล้านเท่าพันทวี เราจะรักษาไว้ได้หรือ? ขออย่าว่าแต่เรื่องรักษาเลย แม้แต่เรื่องราวอันเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไม่ค่อยจะมีใครพูดถึง เมื่อถึงคราวโลกวิบัติพินาศสันตโรก็ไม่ใช่อะไร ที่แท้เป็นกรรมของสัตว์ร่วมก่อกันไว้เอง โทษใครไม่ได้. โปรดติดตามตอนต่อไปครับ

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก (เทพธรรม) [3 ก.ค. 2550 , 05:19:26 น.] ( IP = 58.9.137.138 : : )

สลักธรรม 6 อ่านแล้วคิดถึงท่านพระครูศรีโชติญาณนะคะ ทราบว่าเรื่องนี้ท่านเขียนไว้นานมากแล้ว แต่ทุกถ้อยคำนั้นก็ยังเป็นจริงอยู่ในโลกใบน้อยนี้ เราถูกปลูกฝังให้คุ้นเคยกับตัณหาตั้งแต่เด็กๆ พร้อมกันนั้นก็พาสร้างสมวัตถุนิยมเพื่อบำรุงบำเรอตัณหา ซึ่งเป็นการกระทำสวนทางกับพระพุทศาสนาที่สอนให้ กราบขอบพระคุณมากค่ะพี่เณรที่นำเรื่องที่มีค่ามีประโยชน์ยิ่งมาให้อ่าน เป็นเครื่องกระต้นใจให้มองเห็นความเป็นไปของโลกที่สวนกระแสทางธรรมะค่ะ

โดย พี่ดา [3 ก.ค. 2550 , 10:01:01 น.] ( IP = 124.121.174.47 : : )

สลักธรรม 7 "หมดเหตุปัจจัยลงเมื่อใดเมื่อนั้นทุกข์ก็จะดับไปเอง " เป็นคำที่มีความหมายชัดเจนมากเลยนะคะ ทั้งทุกข์ในชีวิต และสังสารวัฏ กราบอนุโมทนาและขอบพระคุณมากค่ะที่นำมาฝาก

โดย น้องกิ๊ฟ [3 ก.ค. 2550 , 10:13:29 น.] ( IP = 203.113.67.46 : : )

สลักธรรม 8 กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์เทพธรรม อ่านแล้วซึ้งอรรถรสในธรรม และก็ทำให้เห็นคล้อยตาม ภาษาการอธิบายของท่านงดงามต่อการมอง และทรงคุณค่าแก่พระพุทธศาสนาอย่างยิ่ง

โดย น้องอุ๊ (asomsopon) [3 ก.ค. 2550 , 17:13:38 น.] ( IP = 125.24.47.102 : : )

สลักธรรม 9 ค่อยๆ ไล่อ่านมาตั้งแต่ตอนที่ ๑ ทั้งสำนวน และภาษาที่เขียน ทำให้ยิ่งรำลึกถึง หลวงพ่อแสวง "พระครูศรีโชติญาณ" ....นึกถึงความทุ่มเทที่ท่านพยายามถ่ายทอดสิ่งที่มีค่าให้กับพวกเราในตอนนั้น ยิ่งเมื่อได้มาอ่านข้อความตอนท้ายที่ว่า ...ยิ่งเป็นสมบัติที่เป็นนามธรรมมีค่าล้ำกว่านั้นหลายล้านเท่าพันทวี เราจะรักษาไว้ได้หรือ? ทำให้ต้องเตือนตนเองว่า...ก่อนที่จะถึงเวลาที่ต้องยอมรับว่า ....เป็นกรรมของสัตว์ร่วมก่อกันไว้เอง โทษใครไม่ได้ นั้น เราน่าที่จะช่วยกันรักษา ด้วยการนำมาปฏิบัติที่ตนเอง ดังที่ได้รับคำเตือนกันว่า...ก่อนที่ความโชคดีจะจบลง กราบขอบพระคุณ ท่านเทพธรรม ที่นำเรื่องที่มีค่ามาฝาก

โดย วยุรี (วยุรี) [4 ก.ค. 2550 , 15:14:54 น.] ( IP = 203.113.38.10 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด