ธรรมดาชีวิตมนุษย์

---

ธรรมดาชีวิตมนุษย์มีความจริงที่มีลักษณะธรรมที่เรียกว่าสามัญญลักษณะ ๓ ประการนั้น อนิจจลักษณะและทุกขลักษณะยังมีผู้พิจารณาเห็น แต่อนัตตลักษณะเป็นของลี้ลับ ไม่มีใครคิดเห็น เปรียบเหมือนของที่คว่ำอยู่ แท้จริง เมื่อบุคคลได้เห็นหรือได้ยินข่าวว่าคนนั้นคนนี้ตาย มีความสังเวช เปล่งอุทานวาจาว่า อนิจจัง ๆ หรือเมื่อได้เสวยทุกข์กายทุกข์ใจอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็ เปล่งอุทานว่า ทุกข์เหลือทน ๆ ไม่มีใครจะกล่าวว่าไม่ใช่ของเรา ช่าง เถิด. นักปราชญ์นอกพระศาสนาที่เป็นคนมีปัญญายังสามารถสั่งสอน มหาชน ด้วยอนิจจลักษณะ แสดงอายุของสัตว์ทั้งหลายไม่ยืนนาน เกิด แล้วก็จะพลันดับไปบ้าง ด้วยทุกขลักษณะ แสดงทุกข์ภัยไข้เจ็บของ สัตว์ทั้งหลายเป็นต้นบ้าง แต่ไม่มีใครจะเล็งเห็นอนัตตาลักษณะเลยสักคน ไม่ต้องกล่าวถึงว่าจะสามารถยกขึ้นสั่งสอนชนเหล่าอื่น ข้อนั้นเป็นอัน ไม่มีเลย ความข้อนี้ควรสาธก ด้วยอรกสูตร ในคัมภีร์สัตตกังคุตรว่า ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว อรโก นาม สตฺถา อโหสิ ติตฺถกโร กาเมสุ วีตราโค ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรื่องนี้ได้เคยมีมาแล้ว มีศาสดาเจ้าลัทธิผู้หนึ่งชื่ออรกะ เป็น คนปราศจากกำหนัดในกามคุณ และสาวกของอรกศาสดานั้นมีหลาย ร้อย อรกศาสดานั้น แสดงธรรมแก่พวกสาวกว่าดังนี้ ชีวิตของมนุษย์ ทั้งหลายน้อยนิดเดียว พลันจะดับ มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก ควรรู้สึกด้วยปัญญา ควรบำเพ็ญกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ เกิด แล้วจะไม่ตายไม่มี. องฺ. ปญฺจก. ๒๒/๙๑.

โดย ธีรวัส [13 ก.ค. 2550 , 10:47:35 น.] ( IP = 58.9.111.2 : : )

สลักธรรม 1 ข้อ ๑ ว่า ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลายเหมือนหยาดน้ำค้าง ธรรมดาว่าหยาดน้ำค้างที่ปลายใบหญ้า เมื่อพระอาทิตย์อุทัยต้องไอร้อน ก็พลันจะหายไป ไม่ตั้งอยู่นานฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลายนี้เล่า เมื่อชาติมีแล้ว ก็มีชรา พยาธิ มรณะ คอยรุมเผาไม่ให้เป็นไปนานพลันสาบสูญอันตรธานเสียแต่ไม่ทันไร เกิดแล้วก็แก่เฒ่าเจ็บตายในชั่วยังไม่ทันถึงร้อยปี ข้อนี้ก็อุปไมยฉันนั้น. ข้อ ๒ ว่า เหมือนต่อมน้ำ ธรรมดาว่าต่อมน้ำอันตั้งขึ้นเพราะฝนเม็ดโตตกกระทบพื้นโดยกำลังแรง ย่อมพลันจะแตกไปไม่ตั้งอยู่นาน ฉันใด ชีวิตตนเกิดขึ้นเพราะความประชุมแห่งเหตุ เมื่อเหตุสลายจากกันแล้ว ก็พลันที่จะดับฉันนั้น. ข้อ ๓ ว่า เหมือนรอยไม้ขีดลงในน้ำ ธรรมดาว่าน้ำเป็นของไม่แยกจากกัน เมื่อบุคคลเอาไม้ขีดให้แยกจากกัน พอไม่มีไม้คั่น ก็กลับ เลื่อนไหลเข้าหากันอีน รอยปรากฏในชั่วเวลาไม้ขีดกำลังลงฉันใด ชีวิตนี้ยังเป็นไปได้ก็เพราะได้ปัจจัยอุดหนุน หมดปัจจัยแล้วก็หมดกันสมด้วยพระพุทธภาษิตว่า อายุ อุสฺมา จ วิญฺญาณํ ยทา กายํ ชหนฺติมํ อปวิฏฺโญ ตทา เสติ เอตฺถา สาโร น วิชฺชติ. ความว่า เมื่อใด อายุ ไออุ่น และวิญญาณ ละกายนี้เสีย เมื่อนั้นกายนี้ย่อมนอนทอดหาแก่นสารมิได้ ข้อนี้ก็มีอุปไมยฉันนั้น. ข้อ ๔ ว่า เหมือนลำธารอันไหลมาจากภูเขา ธรรมดาว่ากระแสน้ำในลำธารไหลไปไกล กำลังเชี่ยว นำเอาสิ่งที่อาจนำได้ไปไม่มีหยุด สักขณะ มีแต่จะไหลไปอย่างเดียวฉันใด วันคืนล่วงไป ๆ ก็นำเอาชีวิตล่วงตามไปด้วย ไม่มีพักสักขณะ มีแต่จะรุกไปส่วนเดียวฉันนั้น.

โดย Tvb (tvb) [13 ก.ค. 2550 , 10:51:14 น.] ( IP = 58.9.111.2 : : )

สลักธรรม 2 ข้อ ๕ ว่า เหมือนก้อนเขฬะ ธรรมดาว่าบุรุษมีกำลัง จะถ่มก้อนเขฬะที่ปลายสิ้นได้โดยไม่ยากฉันใด ชีวิตนี้ก็เป็นของจะดับได้ง่ายฉันนั้น. ข้อ ๖ ว่า เหมือนชิ้นเนื้อนาบไฟ ธรรมดาว่าชิ้นเนื้อที่บุคคลเอาลงในกะทะเหล็กอันร้อนตลอดวันยังค่ำ ย่อมจะพลันไหม้ ไม่ตั้งอยู่นานฉันใด ชีวิตก็ต้องเพลิงกิเลสและเพลิงทุกข์เผาผลาญให้ ไม่ทนอยู่นานฉันนั้น. ข้อ ๗ ว่า เหมือนโคที่เขาจะฆ่า ต้องนำไปสู่ที่ฆ่า ยกเท้าเดินไปเท่าใด ความตายก็ใกล้เข้ามาเท่านั้น ชีวิตนี้วันคืนล่วงไปเท่าใด ก็ใกล้ความตายเข้าไปเท่านั้นเหมือนกัน. ปัญจกังคุตตรนิกายว่า ปญฺจหิ ภิกฺขเว วฑฺฒีหิ วฑฺฒมาโนอริยสาวโก ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกเจริญด้วยเครื่องเจริญ ๕ อย่างแล้ว อริยาย วฑฺฒิยา วฑฺฒติ ย่อมเจริญด้วยเครื่องเจริญดีไม่มีโทษ สาราทายี จ โหติ วราทายี จ กายสฺส เป็นบุคคลผู้พิเศษ ถือเอาซึ่งแก่นสารแห่งร่างกาย ถือเอาซึ่งคุณอันประเสริฐแห่งร่างกายนี้ สทฺธาย วฑฺฒติ คืออริยาสาวกเจริญด้วย ศรัทธาและศีล สุตะ ความสดับ จาคะ ความบริจาค ปญฺาย วฑฺฒติ เจริญด้วยปัญญา อิเมหิโข ภิกฺขเว ปญฺจหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒมาโน ดูก่อนภิกษุทั้งหลายอริยสาวกเจริญด้วยเครื่องเจริญ ๕ ประการเหล่านี้แล้ว ก็เป็นบุคคล ถือเอาแก่นสารคุณอันประเสริฐแห่งร่างกายได้ เตสุ จ ปญฺจสุธมฺเมสุ และในธรรม ๕ ประการนั้น ปัญญาเป็นประธานแห่งธรรม ทั้งหลาย ย่อมรวบรวมธรรมทั้ง ๔ คือศรัทธา ศีล สุตะ จาคะ นั้นไว้ไม่ให้กระจักกระจาย เพราะฉะนั้น จึงควรเจริญติลัขณานุปัสสนา นี้ไว้ เป็นนิพัทธภาวนามัยกุศลบริบูรณ์ขึ้นในสันดานตน ด้วยอัปปมาทธรรม ด้วยประการฉะนี้.

โดย ธีรวัส (tvb) [13 ก.ค. 2550 , 10:55:18 น.] ( IP = 58.9.111.2 : : )

สลักธรรม 3 ขอบอกตามตรงก่อนนะครับคือเพิ่งเข้ามาครั้งแรกคือรบกวนขอถามเคยอ่านหนังสือเล่มนึงแล้วมีพระท่านนึงตอบคำถามที่โยมท่านนึงถามว่าถ้าเราทำบุญให้กับญาติที่ตายไปแล้วแต่สมมุติเขาขึ้นสวรรค์หรืออาจเกิดใหม่แล้วบุญที่ส่งไปเขาจะได้รับหรือจำได้คร่าวๆว่าท่านตอบว่าคนที่ตายแล้วที่จะได้รับผลบุญต้องทำความชั่วในระดับนึงเท่านั้นเช่นถ้าตกนรกขุมอะไรจำไม่ได้แต่คือทำชั่วมากๆจะไม่ได้รับบุญเลยแต่จะมีบางพวกเท่านั้นเช่นเปรตเป็นต้นแต่เทวดาบางพวกก็ไม่ได้เพราะเขามีบุญของเขาเป็นทุนอยู่แล้วจึงไม่ได้เรื่องนี้จริงเท็จอย่างไรวอนขอผู้รู้ช่วยแนะข้อกังขาให้

โดย tora - [13 ก.ค. 2550 , 14:46:01 น.] ( IP = 161.246.1.34 : : 161.246.37.215 )

สลักธรรม 4 เชิญอ่านรายละเอียดได้ที่นี่ค่ะ http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dokgaew&topic=4989 http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dokgaew&topic=4996 http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dokgaew&topic=5026 http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dokgaew&topic=5030

โดย น้องกิ๊ฟ [16 ก.ค. 2550 , 13:21:54 น.] ( IP = 203.113.67.37 : : )

สลักธรรม 5 อนุโมทนาค่ะ

โดย ธัญธร [16 ก.ค. 2550 , 13:41:33 น.] ( IP = 125.27.189.45 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด