เสียงสั่งครั้งสุดท้าย

---

เสียงสั่งครั้งสุดท้าย เมื่อล้มกลิ้งใครหนอวิ่งเข้ามาช่วย และกล่อมด้วยนิทานปลอบขวัญให้ หรือจูบที่เจ็บชะมัดปัดเป่าไป ผู้นั้นไซร้ที่แท้ แม่ฉันเอง (บทพระราชนิพนธ์ รัชกาลที่ ๖ ) หากจะประมวลความรัก ความเมตตา ความห่วงใย และความเอาใจใส่ ตลอดจนการให้ที่ไม่มีวันจบสิ้น คงไม่มีใครเกินไปกว่าความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ซึ่งมีจิตสำนึกแห่งความเป็นแม่ เพราะไม่ว่าลูกจะเล็กหรือโต จะโง่หรือฉลาด แม้จะทำการใดๆผิดพลาด และประมาทสักเพียงใด แม่ก็ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้ให้ ให้ตลอดเวลา ให้อภัย ให้โอกาส เพียงเพื่อให้ลูกได้วาดเส้นทางชีวิตใหม่ แม้บางเวลาแม่จะต้องพบกับความผิดหวัง ความขมขื่น ความเจ็บช้ำที่เกิดจากการกระทำและคำพูดของลูก จนทำให้แม่ต้องเป็นคนหงุดหงิด เสียอารมณ์ บางครั้งถึงกับต้องทุบตีหรือด่าทอแต่พอรู้สึกตัวแม่ก็เสียใจ แต่แล้วแม่ก็ยังคงให้ในสิ่งที่ลูกต้องการ ยามลูกถูกภัยมาผจญ แม่ก็ไม่เคยย่นย่อที่จะหาทางช่วยเหลือลูก แม้จะมีความหวังเพียงริบหรี่ แต่แม่ก็ยังฝันว่า สักวันหนึ่งลูกของแม่จะต้องเป็นคนดีตามที่แม่ต้องการ มนุษย์ทุกคนย่อมต้องมี “แม่” แต่พฤติกรรมและการกระทำที่มีต่อท่านนั้นย่อมแตกต่างกันออกไปตามความคิดเห็นของแต่ละบุคคล ผู้ที่รู้คุณค่าของชีวิต ย่อมคิดได้และทำถูก เพราะการปลูกฝังจิตด้วยคุณธรรมย่อมนำมาซึ่งความกตัญญู อันเป็นพื้นฐานแห่งคุณงามความดีทั้งปวง ความกตัญญูนี้บางครั้งเป็นเรื่องที่ทำได้ค่อนข้างยากสำหรับผู้ที่ขาดขันติ คือความอดทน อันเป็นยอดตบะซึ่งเป็นธรรมะที่จะทำให้เราชนะความชั่วทั้งปวงได้ หากอุปมาเปรียบเทียบอาคารสูงเสียดฟ้าที่สามารถตั้งตระหง่านอย่างมั่นคงได้ เพราะมีฐานอันแข็งแรงที่ถูกเสริมด้วยคานเสาเข็มมากมายฉันใด ขันติก็เปรียบเสมือนคานเสาเข็มที่บุคคลทั้งหลายจำเป็นต้องสร้าง เพื่อรองรับฐานของความกตัญญูที่จะเกิดขึ้นได้อย่างมั่นคง เพื่อจะได้เป็นกำลังให้เดินทางสู่ธรรมอันสูงส่ง คือ ศีล สมาธิ และปัญญา ได้ฉันนั้น นับว่าผู้เขียนเป็นบุคคลผู้โชคดี เพราะในปี พ.ศ. 2529 ผู้เขียนได้มีโอกาสเรียนธรรมะ ณ มูลนิธิอภิธรรมมูลนิธิ ซึ่งก่อตั้งโดย “ท่านพระอาจารย์บุญมี เมธางกูร” ปัจจุบันนี้ท่านได้มรณภาพไปแล้ว แต่ยังคงมี “อาจารย์บุษกร เมธางกูร” บุตรสาว ผู้ที่ได้สืบทอดเจตนารมณ์สืบสานงานเผยแพร่พระพุทธศาสนาให้ยืนยงคงอยู่ต่อไปตามลำพัง สถานที่แห่งนี้ทำให้ผู้เขียนได้สัมผัสกับพระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระอภิธรรมที่ได้เฝ้าเรียน พระสูตรที่ได้เพียรอ่าน ตลอดจนครูบาอาจารย์ที่ได้สละเวลามาสอน และปฏิบัติตนให้ได้เห็น ล้วนเป็นเบ้าหลอมใจของผู้เขียนให้ฝักใฝ่ไปในทางธรรมมากขึ้น ท่านอาจารย์ทุกๆท่าน ต่างมีความตั้งมั่นที่จะให้ความทรงจำที่ดี สอนให้พวกเราเป็นคนมีเหตุมีผล ด้วยการวางตนให้รู้จักคิด และมีความดำริที่ถูกต้องคือสัมมาทิฏฐิ อีกทั้งสอนให้รู้คุณค่าของความดี กระทำตนให้เป็นคนที่มีหิริ-โอตตัปปะ และที่สำคัญคือ สอนให้รู้จักวิธีการชนะอารมณ์ได้อย่างแยบยลด้วยนานากลยุทธเพื่อฉุดใจให้ออกจากกิเลส สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเหตุให้วิถีชีวิตของผู้เขียนเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

โดย วยุรี [10 ส.ค. 2550 , 18:07:47 น.] ( IP = 203.113.38.9 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม 11 อนุโมทนา-สาธุ...ในธรรมะที่ท่านเมตตานำมาแสดง ด้วยความสำนึกในบุญคุณพระอรหันต์ของลูกมิลืมเลือน..ทุกครั้งที่พบแม่จะไปกราบเท้าหรือตักท่านเสมอมา...และจะขอทำความดีเพื่อแม่ได้อนุโมทนากับลูก

โดย รุ่งลลิดา (roonglalida@hotmail.com) - [24 ต.ค. 2550 , 18:25:26 น.] ( IP = 222.123.88.243 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด