ผ้าเหลืองหายตัว

---

ผ้าเหลืองหายตัว กิร ดังได้สดับมา สามีภรรยาคู่หนึ่งประกอบอาชีพทำไร่อยู่ชายป่านอกเมือง มีฐานะยากจน มีรายได้พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ต่อมาภรรยาตั้งครรภ์และเกิดแพ้ท้องอย่างรุนแรง อาการแพ้ท้องนั้นค่อนข้างประหลาดคือนางต้องการได้กินอาหารจากพระหัตถ์ของพระราชา สามีถึงกับโอดครวญว่าจะไปหาได้ที่ไหน ในรั้วในวังก็ไม่เคยไป คนจนอย่างเราจะเข้าเฝ้าพระราชาได้อย่างไร ภรรยาก็ตอบว่าถ้าไม่ได้อาหารนั้นมาก็คงต้องอาเจียนตายแน่นอน ด้วยความรักในภรรยาและกลัวภรรยาจะทรมานจากอาการแพ้ท้อง เขาจึงคิดหาวิธีที่จะได้อาหารพระราชทานมา นอนคิดทั้งคืนแต่ก็คิดไม่ออก เช้ามืดจึงรีบไปที่วังเพื่อหาลู่ทาง ถึงประตูวังแล้วแอบอยู่ในที่กำบังแห่งหนึ่ง พอสายหน่อยประตูวังก็เปิด ขณะนั้นเขาเห็นเจ้าหน้าที่เตรียมโต๊ะมาตั้งแล้วนำอาหารหลายอย่างมาวางไว้ ไม่ช้าก็มีพระสงฆ์หลายรูปเดินแถวมาจากที่หนึ่ง ขณะนั้นพระราชาก็เสด็จออกมาทรงบาตร พระสงฆ์ก็เรียงกันเข้าไปรับบิณฑบาตที่พระราชาใส่ไปตามลำดับจนหมดองค์สุดท้ายแล้วเสด็จกลับ เขาเห็นอย่างนั้นก็เห็นทางที่จะได้อาหารจากพระราชา เขากลับไปบ้านบอกภรรยาว่ามีธุระจะต้องไปค้างคืนที่อื่น ภรรยาก็ไม่ว่ากระไร ตกเย็นเขาจึงออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังวัดแห่งหนึ่งที่อยู่นอกเมือง ขอร้องให้พระสงฆ์ช่วยโกนหัวให้โดยบอกว่าอยากจะบวช พระสงฆ์ท่านก็อนุเคราะห์โกนหัวให้ เขาหลบออกจากวัดมาแล้วรอเวลาจนถึงดึกจึงกลับเข้าไปในวัดใหม่ แล้วขโมยบาตรและผ้านุ่งผ้าห่มของพระที่ท่านผึ่งลมไว้ที่ระเบียงกุฏิหลังหนึ่ง ได้มาแล้วก็ออกจากวัด ถึงกลางทางในที่เปลี่ยวก็ลองหัดนุ่งห่มดู นึกถึงภาพพระที่เห็นเมื่อวาน หัดห่มอยู่หลายตลบจนพอจะไม่หลุดลุ่ยได้แล้วจึงเข้าไปในเมือง แอบรออยู่ที่ประตูวัดที่อยู่ใกล้วังจนถึงเช้า ตอนเช้าเมื่อพระวัดนั้นเข้าแถวแล้วออกไปรับบาตรที่วังเหมือนเคย เขาก็เดินตามพระไปห่าง ๆ เมื่อพระเข้าไปรับบาตรตามลำดับเขาก็ยิ่งเกร็งกลัวจะถูกจับได้ แอบมองดูวิธีเปิดบาตรรับอาหารจากพระหัตถ์จนมั่นใจว่าพอจะทำได้ เมื่อมาถึงลำดับตัวเองซึ่งเป็นสุดท้ายก็ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปเปิดบาตรรับอาหาร มือเท้าเย็นเฉียบ แต่ก็สะกดใจสำรวมแน่ว เกร็งมือเกร็งเท้าไว้มิให้สั่น พอรับบาตรได้แล้วก็เดินกลับตามหลังพระหมู่นั้นไป ฝ่ายพระราชาทรงสังเกตเห็นพระรูปสุดท้ายที่มารับบาตรว่าสำรวมแน่ว ไม่เงินหน้ามองตรงเหมือนรูปอื่น ทรงเกิดความสงสัยว่าน่าจะเป็นพระที่มีปฏิปทาสูงส่ง มีระเบียบวินัยเคร่งครัด จึงรับสั่งให้มหาดเล็กผู้ใหญ่คนเหนึ่งติดตามไปดู “ตามพระองค์สุดท้ายไปดูซิว่าท่านอยู่ที่ไหน คงจะไม่ใช่พระธรรมดาแน่ๆ” มหาดเล็กจึงติดตามแถวพระไปห่าง ๆ เมื่อไปไกลแล้วเห็นพระรูปสุดท้ายเดินแยกกลุ่มออกมาแล้วเดินดุ่มไปนอกเมืองอย่างเร่งรีบ มหาดเล็กก็ตามไปห่าง ๆ เห็นท่านเปลื้องผ้าจีวรที่นุ่งห่มออกเห็นสวมเสื้อกางเกงอยู่ภายในจีวร ก็ตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้โหวกเหวกอะไรด้วยอยากรู้ว่าเขาเป็นใครทำอย่างนี้ทำไม ติดตามเขาไปก็เห็นเขาม้วนจีวรเป็นก้อนกลมโยนเข้าไปในพุ่มไม้แห่งหนึ่งแล้วรีบอุ้มบาตรที่มีอาหารอยู่ไปที่กระท่อมหลังหนึ่ง จึงแอบดูอยู่ภายนอก เขานำอาหารออกจากบาตรแล้วใส่จานไปให้ภรรยา ภรรยาถามว่าได้อาหารมาจากไหนเขาก็ไม่ตอบ จนภรรยากินอาหารหมดจานอาหารแพ้ท้องก็หายเป็นปลิดทิ้ง มหาดเล็กเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแล้วจึงเข้าไปในกระท่อม พร้อมถามถึงเหตุผลที่เขาทำอย่างนี้ เขาจึงเล่าความให้ฟังทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง มหาดเล็กฟังแล้วก็สงสาร คิดไม่ตกว่าจะจัดการอย่างไรดี ถ้าจะจับเขาไป เขาคงถูกประหารแน่ แต่ถ้าไม่จับไปตัวเองก็จะต้องไปเพ็ดทูลโกหกพระราชาซึ่งมีโทษถึงตัวหัวเหมือนกัน เนื่องจากเป็นคนฉลาดแหลมคม นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นทางออกให้พ้นผิดทั้งแก่ตนและเขาจึงออกจากกระท่อมไปแล้วรีบไปที่ประตูวังซึ่งพระราชายังประทับยืนคอยฟังข่าวอยู่ “เป็นไง ท่านเป็นพระวัดไหน มีคุณวิเศษอะไรบ้าง” พระราชาตรัสถาม มหาดเล็กคุกเขาลงแล้วกราบบังคมทูลว่า “พระอาญามิพ้นเกล้าข้าพระพุทธเจ้าตามพระองค์นั้นไปติด ๆ จนไปถึงชายป่าแห่งหนึ่ง ข้าพระพุทธเจ้าเห็นผ้าเหลืองหายแว่บเข้าไปในพุ่มไม้เลย พระพุทธเจ้าข้า” พระราชาทรงสดับแล้วถึงกับปรบพระหัตถ์ตรัสว่า “เราว่าแล้วพระองค์นั้นต้องมีคุณวิเศษสำคัญ มิเสียแรงที่ได้ใสบาตรแก่ท่าน วันนี้เราปีติยินดีเหลือเกิน” มหาดเล็กทราบดีว่าพระราชาทรงเข้าใจผิดคิดว่าพระรูปนั้นหายตัวได้ แต่ก็เบาใจที่เขาพ้นผิด และตนเองก็มิได้ทูลเท็จเพราะผ้าเหลืองถูกโยนหายเข้าไปในพุ่มไม้จริง ๆ ทุกอย่างเลยจบลงด้วยดี ไม่มีใครได้รับโทษทัณฑ์อะไร คนฉลาดย่อมหาทางออกได้นิ่มนวลและไม่เกิดภัยแก่ทุกฝ่ายได้เสมอ ฉะนี้แล

โดย TaRa [28 ก.พ. 2551 , 10:31:34 น.] ( IP = 125.26.41.59 : : )

สลักธรรม 1 เรื่องนี้สื่อความให้เห็นว่า การทำบุญให้ทานนั้นอยู่ที่เจตนาเป็นสำคัญ ถ้าเจตนาบริสุทธิ์ ปรารถนามุ่งจะให้เป็นทาน ให้แล้วปีติยินดี สบายใจและไมคิดเสียดายภายหลัง ทั้งมิได้คิดหรือตั้งแง่ว่าผู้รับจะเป็นผู้บริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ก็ย่อมได้รับผลบุญเต็มที่แล้ว แต่หากได้ผู้รับเป็นผู้ทรงศีลที่บริสุทธิ์ก็ยิ่งจะได้ผลบริบูรณ์มากขึ้น ข้อนี้เปรียบได้กับการให้ทานของพระเวสสันดร ผู้รับในยุคนั้นก็มิได้เป็นพระสงฆ์หรือเป็นพระอริยบุคคล แต่เป็นสามัญชนด้วยกันทั้งสิ้น พระเวสสันดรยังได้รับผลบุญเต็มที่จนทานบารมีเต็มบริบูรณ์อันเป็นเหตุให้ได้ตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณในชาติต่อมา ดังนั้นเมื่อจะทำบุญให้ทานหากได้ตั้งเจตนาให้บริสุทธิ์ ตั้งจิตให้แน่วแน่ว่าจะให้ทานเพื่อประโยชน์แกผู้รับแล้วให้ไป อานิสงส์แห่งทานย่อมเกิดขึ้นได้แน่นอน ส่วนผู้รับจะเป็นใครอยู่ในระดับใดนั้นเราไม่สามารถทราบได้ ถ้ามุ่งแต่จะให้แก่ผู้มีศีลบริสุทธิ์แก่ผู้กำจัดปัดเป่ากิเลสแล้วเท่านั้น ก็อาจจะไม่ได้ทำบุญทำทานเลยในชีวิตนี้ แต่ถ้ามีโอกาสได้ทำบุญให้ทานแก่ผู้มีศีลมีคุณธรรมเช่นนั้นก็นับว่าเป็นลาภวิเศษแล้ว ที่มา หนังสือ กิร ดังได้สดับมา โดย พระธรรมกิตติวงศ์

โดย TaRa [28 ก.พ. 2551 , 10:31:52 น.] ( IP = 125.26.41.59 : : )

สลักธรรม 2 ปฏิภาณไหวพริบ นอกจากจะสามารถช่วยคลี่คลายปัญหาต่างๆแล้ว ยังช่วยให้เรื่องร้ายกลับกลายเป็นเรื่องดีได้ ขอบพระคุณคุณTaRa มากค่ะที่นำคติธรมสอนใจมาให้อ่านเป็นประจำ...อนุโมทนาค่ะ

โดย พี่ดา (พี่ดา) [28 ก.พ. 2551 , 18:00:57 น.] ( IP = 124.121.172.185 : : )

สลักธรรม 3 อนุโมทนาค่ะ... คุณTaRa

โดย au (asomsopon) [29 ก.พ. 2551 , 01:10:57 น.] ( IP = 130.91.157.142 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด