ในอดีตนั้นเคยยินดีในความเก่งของพระสารีบุตรแต่พอมาอ่านประวัติพระอานนท์เถระเจ้าแล้วก็รู้สึกประทับใจมากกว่า เพราะท่านเป็นผู้ที่รอบคอบและดูแลพระพุทธเจ้า จึงอ่านประวัติท่านและดูที่มาถึงวิธีการสร้างบารมี จึงได้บอกหลวงพ่อว่า อ่านพระสูตรแล้วก็เห็นพระอานนท์ยิ้มแย้มแจ่มใส พระสารีบุตรก็ยิ้มแย้มแจ่มใส
หลวงพ่อท่านบอกว่า ไม่ใช่ ก็เลยถามต่อว่าพระพุทธเจ้าท่านมีความสุขไหม? หลวงพ่อท่านตอบว่า พระพุทธเจ้าก็ไม่มีความสุข เพราะว่า"สุข"ไม่มี มีแต่"ทุกข์"เท่านั้นที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ถ้าหากเราศึกษาพระอภิธรรมจนเข้าใจเราก็จะรู้เลยว่ามีแต่ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตาทั้งนั้นเลย ที่เรามี"สุข"ก็เพราะเราเรียกไปเองนั่นเป็นความวิปลาสเป็นโลภะที่ยินดีและพอใจแต่ไม่ใช่ "สุข"
เช่นวันนี้ได้พบพระทอง..เราสบายใจสุขใจใช่ไหม? ก็เพราะเราพอใจ แต่ถ้าเราพบคนที่ไม่รู้จักหรือมีคนมาว่าเราเราก็ไม่พอใจ ฉะนั้น อาการที่มาปรากฏกับใจเรานี้ก็คือ โลภะหรือโทสะ ..พอใจกับไม่พอใจ ..อิฏฐารมณ์และอนิฏฐารมณ์ ...แต่ไม่ใช่ความสุข
และอิฏฐารมณ์กับอนิฏฐารมณ์นี้เป็นของชั่วคราว ..เป็นสุขวิปลาส สุขที่เกิดขึ้นจากความคิดเห็นของเราคนเดียว เพราะแท้ที่จริงสุขนั้นไม่มี ..มีแต่ความทุกข์ ทุกข์ก็คือสิ่งที่เราต้องประสบแล้วก็ดับไป และเมื่อท่านปฏิบัติธรรมจนได้สัมมสนญาณเป็นต้นไปแล้ว ก็จะเห็นว่าความทุกข์ปรากฏขึ้นอย่างมากมาย
เมื่อวานได้คุยกับลูกศิษย์คนหนึ่ง ซึ่งใจหนึ่งเขาก็อยากออกจากงานแล้วแต่อีกใจหนึ่งก็เสียดายเงินเดือน คือมีความขัดแย้งในสองความคิดนี้ระหว่าง "พอ"กับ "ไม่พอ" ก็เลยบอกลูกศิษย์คนนั้นไปว่า หลวงพ่อท่านบอกมาว่า ถ้าหากเราศึกษาพระอภิธรรมแล้วจนเห็นความเป็นจริงแล้วนี้ก็จะพบว่า
เราอยู่ในความอันตรายของชีวิตตลอดเวลา สำหรับผู้ที่ยังเลี้ยงตัวเองไม่ได้หรือยังมีภาระรับผิดชอบก็ยังมีความจำเป็นที่จะต้องทำงานต่อไปแต่อย่าไปทำทุจริตก็แล้วกัน และให้เรารู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้ไม่ได้เป็นการก่อสร้างสุข แต่เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบในการเกิดมาเป็นคนดี แต่เมื่อใดมีฐานะที่พอจะอยู่รอดได้แล้วโดยไม่ต้องทำงานคือมีโอกาสที่เลือกได้แล้ว หลวงพ่อท่านก็บอกว่าให้เอาขาออกมาเถอะ
