ส่วนหนึ่งจากหนังสือชื่อพญามัจจุราชผู้น่ารัก

---

ชีวิตนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ประเดี๋ยวเย็นประเดี๋ยวร้อนช่างแปรผัน เราทั้งหลายถูกกาลเวลาชักพาให้เปลี่ยนแปลงไปโดยรวดเร็วประเดี๋ยวก็วัน ประเดี๋ยวก็คืน บางทีเราก็ไม่ได้สังเกต เผลอไปหน่อยเดียวเราก็แก่เฒ่า ลืมไปหน่อยเดียวก็พากันกลับไปบ้านเก่า เราทั้งหลายต่างก็ตั้งหน้าพากันไปสู่ความตาย เหมือนโรงแรมที่เราเข้าพักอาศัยเช่าอยู่ แม้จะกินอยู่หลับนอนอย่างสะดวกสบายอย่างไร แม้จะมีเครื่องตบแต่งมากหลายมาล่อตาล่อใจ เราก็อยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้นเอง มีแต่คนโง่เขลาเบาปัญญาเท่านั้น ที่คิดถึงวันนี้แต่ไม่ได้คิดถึงวันพรุ่งนี้ มีแต่คนไม่ฉลาดในปัญหาชีวิตของตนเองเท่านั้น จึงคิดเพียงชาตินี้ แต่ไม่ได้คิดไปถึงชาติหน้า ทั้งไม่ได้คิดด้วยว่าชาตินี้มีเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่า ควรจะทำอย่างไรจึงจะดีที่สุดให้กับชีวิตของตนเอง ชาตินี้มีเวลาเหลือน้อยเต็มทีจริง ๆ แต่ชาติข้างหน้ามากมายก่ายกองจนหากำหนดเวลาไม่ได้ เราอาจจะต้องเกิดอีกและเกิดอีกต่อ ๆ ไป อาจจะเป็นร้อยชาติพันชาติ หมื่นชาติ หรือแสนชาติก็ได้ แต่ละชาติเหล่านั้น เราจะต้องเผชิญกับความทุกข์มากมาย มหาภัยกำลังคอยเราอยู่ข้างหน้าอีกนับไม่ได้ ชาติข้างหน้าก็ไม่ทราบว่าจะเกิดเป็นอะไร ดีหรือร้าย ทั้งจะต้องแก้ปัญหาให้แก่ชีวิตไม่จบสิ้นต่อไป จนนับครั้งไม่ไหว อาจจะได้รับทุกข์ยิ่งกว่าในชาตินี้จนไม่ทราบว่าจะเปรียบเทียบกันกับทุกข์ในเรื่องอะไรดี ผู้มีความฉลาดจึงเตรียมตัวเตรียมใจที่จะต้องเผชิญกับชาติใหม่เอาไว้ให้มากกว่าที่จะคิดวุ่นวายแต่ในชาตินี้ ยังคงมีกิเลสอยู่ตราบใด ชาติที่จะเกิดข้างหน้าก็ไม่หนีไปไหน เมื่อเกิดชาติใหม่ ชาติใหม่และชาติต่อ ๆ ไป เราอาจจะต้องได้รับความทุกข์ความทรมานแสนสาหัสยิ่งกว่าในชาตินี้เป็นร้อยเท่าพันทวีก็เป็นได้ ดังนั้น คนที่ฉลาดในปัญหาชีวิตทั้งหลายจึงไม่ตกอยู่ในความประมาท โดยมองไปไกลในอนาคต แล้วตระเตรียมเครื่องเดินทางไกลเอาไว้ให้พร้อมเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ ในชาตินี้ ไปในระหว่างทางจะได้ไม่ลำบาก ต้องเดินไปในทางที่ทุรกันดารแสนสาหัส แต่คนโง่มิได้คิดไปถึงในชาติข้างหน้า คิดแต่ปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ในเวลาที่เหลือน้อยนิดเดียวในชาตินี้เท่านั้น คิดดูให้ดีในเรื่องนี้จะเห็นว่า ช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกินเพราะจะต้องเดินไปในท่ามกลางความมืดมิด

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [25 เม.ย. 2551 , 08:19:51 น.] ( IP = 58.9.142.37 : : )

สลักธรรม 1 เมื่อความเกิดไม่ได้ตั้งต้นขึ้นมาแล้ว จะเอาความทุกข์มาแต่ไหน ความทุกข์ก็ไม่มีโอกาสที่จะแอบแฝงอยู่ ณ ที่ใดได้ ก็จะถึงซึ่งความสุขอันสถาพร ต้นเหตุที่ทำให้เกิดนั้น ได้แก่ โลภะ คือความยินดีติดในใจอารมณ์ต่าง ๆ ทิฏฐิคือความเห็นผิดในปัญหาชีวิต และโมหะหรืออวิชชา คือความโง่ ความหลง ความไม่รู้เรื่องความจริงในอารมณ์ที่เกิดขึ้นมาตามทวารทุก ๆ ทวาร เหล่านี้เอง ที่ประทับซ่อนเร้นอย่างมั่นคงอยู่ภายในจิตใจ และปัญหาเท่านั้นที่จะทำลายมันได้ ผู้มีปัญญา เพราะช่างคิดพิจารณาทั้งหลาย ต่างก็พากันเห็นทุกข์โทษภัยของการเกิด เพราะลงได้เกิดขึ้นมาแล้ว ก็จะต้องแก้ปัญหาให้ตัวเองไปจนตลอดชีวิต และตลอดเวลา ทุก ๆ ครั้งที่เกิดขึ้นมาจนนับชาติไม่ไหวว่าเป็นชาติที่เท่าใด ยิ่งชาติคือความเกิดมีมากเท่าใด ก็ต้องตามไปแก้ไขปัญหาให้แก่ตัวเองมากขึ้นเท่านั้น เป็นอนันตรชาติ เพราะความทุกข์ทั้งหลายจะติดตามความเกิดไป ไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไร ไม่ว่าจะไปเกิดอยู่ที่ไหน ทุกหน ทุกแห่ง ความทุกข์ก็อุตส่าห์ติดสอยห้อยตามเสมอไปมิได้ลดละ และสะดุดหยุดลงในที่สุด แต่ผู้ไม่มีปัญญาในปัญหาของชีวิตจะมีความคิดเห็นเช่นนี้ไม่ได้ จึงได้พากันสร้างสมต้นเหตุของความเกิดขึ้นมากเรื่อย ๆ ไป ทุกชาติ ๆ จนมีความเวียนว่ายตายเกิดนับไม่ได้รวมเข้าแล้วทุก ๆ ชาติ ก็จะมีกระดูกมากมายจนสูงเหมือนภูเขาใหญ่ ๆ และน้ำตาก็ไหลออกมากมายราวกับน้ำในมหาสมุทร เพราะไม่ได้คิดพิจารณาในปัญหาอันลึกซึ้งของชีวิต จึงมิได้ฉุกคิดเลยแม้แต่สักนิดหนึ่ง จึงพลาดโอกาสอันดีที่เป็นนาทีทองในชาตินี้ จึงได้หลงเตลิดเพลิดเพลินออกไปสู่โลกกว้างเหมือนนกน้อยที่ไร้เดียงสา โผผินถลาร่าเริงใจออกไปจากรัง ท่ามกลางบรรยากาศที่สดใส แต่หาได้ทราบไม่ว่า พญาเหยี่ยวกำลังคิดตามไปทุกย่างก้าว เช่นเดียวกับบุคคลผู้ตกอยู่ในความประมาททั้งหลาย ไม่ทราบเลยว่า พญามัจจุราชนั้นกำลังสะกดรอยตามไปอย่างสงบเงียบ อย่างใกล้ชิดมิได้คลาดจากสายตา ประดุจเงาที่ตามตัว

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [25 เม.ย. 2551 , 08:28:03 น.] ( IP = 58.9.142.37 : : )

สลักธรรม 2 บุคคลจำนวนน้อยเหลือเกิน น้อยจนน่าตกใจที่มิได้คิดพิจารณาในปัญหาดังกล่าว ต่างก็ทุ่มเทโถมตัวเองลงไปบนพื้นน้ำอันกว้างขวางเพื่อหวังจะได้ผจญกับความบ้าคลั่งของท้องมหาสมุทร อะไรหนอที่มาเป็นตัวการมารร้าย ทำให้เราหลงใหลเข้าใจผิดในปัญหาของชีวิตของเราเองอยู่ตลอดเวลา อะไรหนอที่เป็นตัวการมารร้าย มาขวางกั้นหนทางที่เราจะเดินไปสู่แดนแห่งสันติสุขเสียทุกครั้งที่เกิดมา และอะไรเล่า ที่เฝ้าบันดาลใจให้เราหลงใหลเข้าใจผิดไปว่า เกิดหนเดียว ตายหนเดียว คนเราตายลงแล้วก็ยังจมดินหรือเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไป ความรู้เรื่องของชีวิต มิใช่คิดเอาง่าย ๆ ความรู้เรื่องชีวิตมิใช่จะอาศัยนักปราชญ์ราชบัณฑิตแล้วก็จะเข้าใจ หากแต่จะต้องอาศัยสัพพัญญู ผู้ตรัสรู้ คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ได้แยกแยะชีวิตให้เราได้ศึกษาโดยกว้างขวางพิสดาร มีชีวิตมาแล้ว ถ้ากิเลสยังอยู่เราก็ไม่มีประตูไหนเลยที่จะพ้นไปจากการต้องเกิดอีก และอาจจะเกิดดีหรือเกิดไม่ดีก็ได้จะทุกข์หรือจะสุขประการใด ก็ตามแต่อำนาจของกรรมที่ได้ทำเอาไว้ เรามีกรรมที่ได้ทำมาแล้วตั้งแต่อดีตที่ไกลแสนไกล พร้อมทั้งกรรมที่ได้ทำใหม่ในปัจจุบัน เข้ามาหันเหชีวิตให้เราเดินไปในทิศทางที่โรยด้วยกลีบกุหลบ หรือทางที่มีขวากหนาม และขรุขระทุรกันดาร แต่แม้ว่าจะเดินทางไปในทางไหนจะเป็นในทางดีหรือในทางร้าย เราก็ต้องลำบากอยู่ตลอดไปเพราะต้องคอยแก้ไขปัญหาชีวิตอยู่ทุกเวลานาทีมิได้มีหยุดเลย เราลงได้เกิดขึ้นมาเสียแล้ว จะไม่มีการแก้ไข ก็ย่อมจะเป็นไปไม่ได้ เพราะสิ่งทั้งหลายในโลกนี้ล้วนเป็นอนิจจัง ตั้งแต่ตื่นนอนลืมตาขึ้นมาในเวลาเช้า เราก็เฝ้าเพียรแก้ปัญหาชีวิตของเราไปจนกว่าจะหลับสนิท เราต้องล้างหน้าล้างตา อาบน้ำ แปรงฟัน เราต้องกินอาหาร และแต่งตัวเพื่อไปทำงาน เรามัวสาละวนอยู่กับงานอาชีพด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าแทบทั้งวัน แล้วก็กลับมาบ้าน อาบน้ำแต่งตัวเข้านอน แม้นอนหลับลงไปแล้ว เรานึกว่าเราสบาย แต่เราก็หยุดนิ่งไม่ได้ ต้องเคลื่อนไหว ต้องหายใจเข้าออกต้องเสียพลังงานไป เช้าขึ้นมาก็ต้องเติมพลังงานกันใหม่ ด้วยเงินทองที่หามาได้ด้วยความเหนื่อยยาก เราต้องเปลี่ยนอารมณ์อยู่เสมอ ประเดี๋ยวเห็น ประเดี๋ยวได้ยิน ประเดี๋ยวคิด และประเดี๋ยวต้องเปลี่ยนอิริยาบถ ยืน เดิน นั่ง นอน คู้ เหยียด ก้ม เงย เพราะทนอยู่ในอิริยาบถเดียวไม่ไหวด้วยความทุกข์ความเดือดร้อยมาบีบบังคับใจ บีบคั้นให้ต้องผันแปรไปมาอยู่ตลอดวันซ้ำ ๆ ซาก ๆ

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [25 เม.ย. 2551 , 08:30:48 น.] ( IP = 58.9.142.37 : : )

สลักธรรม 3 แม้ตลอดปี หลายปี และหลายสิบปีไปจนกว่าจะตาย แต่ถึงจะลำบากอย่างไร เราก็ไม่ท้อถอยสู้อุตส่าห์พยายามทำให้ดีที่สุดแล้ว คิดว่าวันหนึ่งเถิดคงจะได้รับความสุข สนุกสบาย หายจากความห่วงใยกังวล ทุกข์ร้อน ในที่สุด บัดนี้ใกล้สุดท้ายปลายเส้นทางของชีวิตแล้ว เราได้อะไรเป็นกอบเป็นกำมาบ้างเล่า เรามีอะไรเหลืออยู่ในมือบ้างเล่า เมื่อเราได้สิ้นชีวิตลงไปแล้ว เปล่าเลย เราได้แต่กำมือเปล่า เรามีแต่บุญกับบาป กับความสันทัดจัดเจนทั้งในทางดีและในทางร้ายติดตัวต่อไป เพราะขาดความคิดพิจารณาในปัญหาอันลึกซึ้งของชีวิต เพราะขาดการศึกษาเล่าเรียนจากพระธรรมอันล้ำลึกที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสั่งสอนเอาไว้ เราจึงได้เกิดแล้วเกิดอีก ทุกข์แล้วทุกข์อีก ต้องแก้ปัญหากันต่อไปและต่อไปไม่จบสิ้น ความเกิดก็มีอยู่ต่อหน้า ความแก่ก็มาปรากฏต่อสายตา ความเจ็บป่วยที่มันเกิดขึ้นมาจนเราระอาที่จะรักษาก็มีอยู่บ่อย ๆ และมฤตยู คือความตายเล่า แม้เราจะมิได้พบเห็นมากนัก แต่ก็เปิดเผยตัวเองกับใครต่อใครให้เราได้ประจักษ์อยู่เสมอ ในชั่วชีวิตหนึ่งนั้น มฤตยูเคาะประตูเรียกหาจนนับครั้งไม่ถ้วน พญามัจจุราชเล่าก็เฝ้าวนเวียนถามหาไม่ทราบว่ากี่ครั้ง แต่ผู้ที่ตกอยู่ในความประมาทที่ทำหูทวนลมเสีย ไม่แยแสต่อการเตือนด้วยความหวังดีอันมีคุณค่าของท่าน มัวแต่หลงเตลิดเพลิดเพลินโดยมิได้เหลียวมองดูรอบ ๆ ตัวบ้างหรือมิฉะนั้นก็มัวแต่คร่ำครวญคิดถึงแต่ความหลังอันสดชื่น หรือวันคืนอันขมขื่นของตน หรือของผู้ที่ตนใฝ่ฝัน

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [25 เม.ย. 2551 , 08:32:55 น.] ( IP = 58.9.142.37 : : )

สลักธรรม 4 ท่านพญามัจจุราชผู้น่ารัก ท่านไม่ต้องเป็นห่วงเป็นใยว่าใครเขาจะติเตียนหรือนินทา ท่านจะได้กระทำหน้าที่ของท่านโดยสมบูรณ์แล้ว เพื่อใคร ๆ จะได้พากันทราบว่า ชีวิตนี้ไม่เที่ยงแท้แน่นอน ชีวิตนี้มีทุกข์ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ และไม่มีใครสามารถที่จะบังคับบัญชาได้เพราะมันเป็นอนัตตา แต่ละชีวิตจึงต่างก็ก้าวไปสู่หลุมฝังศพใกล้เข้าไปทุกที ไม่มีหยุดเลย ด้วยเหตุนี้ เมื่อท่านมายืนเผชิญหน้ากับบุคคลที่ท่านจะมาคร่าเอาชีวิตของเขาไป ท่านจึงมิได้ใส่ใจต่อคำพิลาปร่ำไห้รำพันของเขา มิได้แยแสต่อคำอ้อนวอนจนปิ่มว่าจะขาดใจตายของเขา และมิได้ใส่ใจต่อคำขอ หรือแม้จะให้สินบนสักเท่าไร เพื่อให้ยืดอายุออกไปอีกแม้แต่สักวินาทีหนึ่ง ท่านพญามัจจุราชผู้น่ารัก ขอขอบคุณที่ท่านมีความกรุณาตักเตือนให้เราทราบล่วงหน้าเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ โดยที่มิได้ลืมเลือนหน้าที่ของท่านบ้างเลย หาหนทางให้เราเข้าใจว่าชีวิตจะอยู่ไปอีกไม่ยาวไกลเท่าใด มาเตือนสติเราเอาไว้ในชั่วชีวิตหนึ่งก็ตั้งหลายหน แต่ก็มีมากคนเหลือเกินที่ไม่เอาใจใส่ แต่ท่านก็มีน้ำใจมิได้ท้อถอยทอดทิ้งบางคนให้เจ็บป่วยเสียตั้ง ๑๐๐ ครั้ง ให้พลาดหวังเสียตั้ง ๑,๐๐๐ หน แต่มากคนทีเดียวที่ไม่ได้ฉุกคิด ดังนั้น มนุษย์ทั้งหลายที่ตกอยู่ภายใต้ความประมาท มิได้ใยดีต่อคำเตือนอันมีคุณค่าของท่านจึงดิ้นรนเร่าร้อนและพิลาปร่ำไห้รำพัน คร่ำครวญอย่างแสนสาหัส เมื่อได้เผชิญหน้ากับท่าน แต่แน่ละท่านก็ต้องกระทำหน้าที่ของท่านด้วยดีมิให้บกพร่อง และไม่บกพร่องเช่นนี้ไปจนกว่าฟ้าดินจะสลาย ท่านพญามัจจุราชผู้น่ารัก เราพบกันมามากครั้งเหลือเกินแล้ว จนนับไม่ถ้วนว่าเป็นจำนวนเท่าใด เพราะหลุมฝังศพหาใช่จุดหมายปลายทางอันเป็นที่สุดของชีวิตไม่ แต่สำหรับในชาตินี้มีเวลาที่เหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้ว จึงขอกล่าวคำลาต่อท่านเสียแต่เนิ่น ๆ จะขอลาจากท่านไปในชาตินี้ก่อน เอาไว้ชาติหน้าจึงค่อยมาพบกันใหม่ แต่ในชาติข้างหน้าและข้างหน้าต่อ ๆ ไป คงจะได้พบกันน้อยลงทุกทีแล้ว เพราะเรากำลังสร้างสมปัญญา เพื่อทำลายชาติคือความเกิด เมื่อไม่เกิดเสียแล้วจะเอาความตายมาแต่ไหน เมื่อถึงเวลานั้นเราคงจะจากกันไกลด้วยความอาลัย เพราะเราจะไม่ได้พบหน้ากันอีกต่อไปตลอดกาลนิรันดร ลาก่อน ท่านพญามัจจุราชผู้น่ารัก (ขอเชิญอ่านชีวิตภายหลังความตาย)

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [25 เม.ย. 2551 , 08:36:06 น.] ( IP = 58.9.142.37 : : )

สลักธรรม 5 ท่านผู้มีปัญญาทั้งหลาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นผู้ตรัสรู้ ถ้าผู้ใดได้ศึกษาเรื่องของความตรัสรู้ว่า ความตรัสรู้นั้นคืออะไร ความตรัสรู้จะเกิดขึ้นมาได้ด้วยเหตุอะไร ตามที่พระองค์ทรงแสดงเอาไว้ ผู้ศึกษาก็จะได้เห็นความวิจิตรพิสดารที่น่าอัศจรรย์ใจ เพราะมิใช่ไปนั่งสมาธิแล้วก็ค้นคว้าขึ้นมาได้ ด้วยเหตุดังนี้เอง เรื่องของชีวิตจิตใจและหนทางพ้นทุกข์จึงไม่มีผู้ใดในโลกนี้หรือโลกไหนจะแสดงได้ ท่านผู้ใดที่นับถือศาสนาอื่นอยู่ก็ขอเชิญเข้าศึกษาหรืออ่านจากหนังสือได้ ไม่ต้องกราบไม่ต้องไหว้ก็ได้จะไม่ถือว่าเป็นศาสนาก็ตามใจ เพราะมิใช่ผู้ยิ่งใหญ่ในสรวงสรรค์ ท่านถือว่าท่านกำลังศึกษาวิชาชีววิทยาและวิชาจิตวิทยา เพื่อหาความรู้ให้เกิดปัญญาให้แก่ตัวเองเท่านั้นก็ได้ ชีวิตมิได้เริ่มขึ้นจากพ่อแม่อย่างเดียว แล้วก็สิ้นสุดลงที่ความตาย ในเรื่องนี้จะพิสูจน์กันเมื่อใดก็ได้ สิ่งที่ควรนำติดตัวไปที่ดีที่สุดในโลกก็คือ ปัญญาในปัญหาของชีวิตจิตใจ แล้วประโยชน์อันยิ่งใหญ่ก็เมื่อตอนใกล้จะตายและภายหลังความตาย เพราะปัญญาจะได้เป็นแสงสว่างนำนทางเดินที่ดีที่สุดให้แก่ชีวิต และปัญญาจะได้ประคองชีวิตไว้ภายหลังความตายมิให้เถลไถลไปสู่ทิศทางที่เป็นอันตรายร้ายแรงได้โดยง่าย ในแต่ละชาติ ๆ ต่อ ๆ ไป จนกว่าจะถึงซึ่งความพ้นทุกข์ ขอความสุขความเจริญ ความมีสติปัญญา จงบังเกิดขึ้นแก่ท่านสาธุชนทุกท่าน และขอให้สร้างปัญญาบารมีได้มากๆเพื่อจะได้พาตนเองพ้นจากความทุกข์อันเกิดจากการเวียนว่ายตายเกิดได้ทั่วกันทุกท่านเทอญ.

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [25 เม.ย. 2551 , 08:39:53 น.] ( IP = 58.9.142.37 : : )

สลักธรรม 6 ความมีปัญญาในเรื่องของชีวิตจะทำให้ไม่ประมาท เพราะรู้ว่าชีวิตมีความไม่แน่นอน สิ่งที่ติดตามไปชาติหน้ามีบุญกับบาป จึงสร้างอริยทรัพย์เป็นเสบียงในชาติต่อๆ ไป กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ค่ะ กราบขอบพระคุณพี่เณรค่ะ ที่นำธรรมะมาฝากค่ะ

โดย เซิ่น (เซิ่น) [25 เม.ย. 2551 , 09:17:28 น.] ( IP = 58.8.49.5 : : )

สลักธรรม 7 ความสุขใจอย่างหนึ่งที่เกิดจากการอ่านเสมอๆ ก็คือ ท่านอาจารย์บุญมีได้เพียรพยายามอธิบายพระอภิธรรมเพื่อให้ผู้ศึกษานำความรู้มาใช้ให้เกิดประโยชน์กับชีวิตได้จริงๆ ในแต่ละวัน แต่ละตัวอย่างของท่านจึงเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ง่ายและใกล้ตัว รวมทั้งเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ และถ้านับระยะเวลาแล้ว คำอธิบายพร้อมทั้งตัวอย่างของท่านนั้นมีความสมสมัยอยู่เสมอ แม้จะเป็นการพูดหรือเขียนไว้ตั้งแต่หลายสิบปีก่อนก็ตาม คนรุ่นปัจจุบันก็ยังคงอ่านทำความเข้าใจได้ง่าย กราบระลึกในพระคุณของท่านอาจารย์ และกราบอนุโมทนาพี่เณรด้วยค่ะที่นำมาให้อ่านและเกิดความรู้สึกที่ดีๆ

โดย น้องกิ๊ฟ [25 เม.ย. 2551 , 09:52:29 น.] ( IP = 125.26.43.9 : : )

สลักธรรม 8 กราบระลึกในพระคุณของท่านอาจารย์ และกราบอนุโมทนาพี่เณรด้วยค่ะ

โดย Nong Au [26 เม.ย. 2551 , 00:58:42 น.] ( IP = 130.91.156.55 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด