เรียนถามผู้รู้

---

ผมหัดสมาธิด้วยตัวเองส่วนการฝึกจะชอบนั่งสวดมนต์ก่อนแล้วก็จะนั้งสมาธิภาวนาพุท-โธ บ้าง นับลมหายใจบ้าง ไม่ได้ยึดอะไรเป็นทางการมากตามใจเรา ยากทำอะไรเราก็ทำ บางทีเดิน บางทีนั่ง บางทีก็นอน ทำมาเรื่อยนานบ้างไม่นานบ้างแต่ทำเกือบทุกวันเหมือนกัน เพราะไม่ได้ทำงาน(ตกงานอยู่) พอเริ่มทำนานเข้าจิตเริ่มหลุด(ตามความเข้าใจผมเองนะครับ)ออกเที่ยวครับ ก่อนจะหลุดจะมีอาการเหมือนแน่นน่าอกนิดหน่อยจะเหมือนเดิมทุกครั้งที่จะมีอาการจิตที่หลุดของผม ผมเลยรู้ถ้าเกิดความรู้สึกอาการอย่างนี้ต้องมีการออกของจิตแน่ แล้วก็เป็นอย่างนี้ทุกครั้งไป 1.-ผมไม่เคยคิดจะอยากออกไปแต่ภาวนาอยู่มันก็พุ่งไปที่ไหนของมันก็ไม่รู้ พอออกครั้งแรกผมคิดถึงว่าไปหาพุทธเจ้า มันก็ตรงไปหาใครไม่รู้นะครับเห็นไม่ชัดไม่เคยเห็นกันมาก่อนเลยในชีวิต เห็นแค่ใบหน้าไม่เต็มชัดด้วยซ้ำ พุ่งตรงไปแป๊บเดียวถึงหน้าเขาเลยแล้วก็หยุดดู เห็นแค่บริเวณใบหน้าเท่านั้นไม่เต็มหน้าด้วย แล้วทางไปก็เห็นถนนและเป็นถนนลูกรังอย่างที่บ้านนอกสมัยก่อนที่จะลาดยางนะครับ เห็นถนนสองข้างรู้ว่าเป็นชนบทแน่แต่ไม่รู้ว่าที่ไหน แล้วก็คลายกลับมาร่างเหมือนเดิม แล้วรู้สึกว่าเราเหนือยเหมือนใช้พลังไปเยอะอย่างนั้นแหละครับ 2.ออกอีกก็คิดถึงพระพุทธเจ้าอีกเหมือนเดิม แล้วก็ออกไปด้านหลังห้อง รู้สึกไม่พุ่งเหมือนครั้งแรกค่อยไป ลอยไปติดสายไฟที่โยงไปมาเต็มอยู่ย่านเสาไฟฟ้า เลยเอามือปัดออกงุดหงิดบ้างนิดหน่อย และมีต้นไม้อีก ก็ลอยไปติดยอดไม้อีกนิดหน่อยไม่มาก พอคิดตั้งจิตให้เข้มขึ้นก็ลอยพุ่งตรงไปเร็วมาก ตรงไปที่ไหนก็ไม่ทราบเหมือนครั้งแรก แต่ที่แน่เป็นบ้านป่าแน่นอนเพราะเต็มไปด้วยป่าเขาต้นไม้ มีบ้านเรือนไม่กีหลังเป็นหลังกระต๊อบเล็ก ในความรู้สึกที่เราสัมผัสได้ด้วยใจจะบอกเราอย่างนั้น เพราะมีคนนั้งอยู่ที่โต๊ะ 2 คน เป็นหญิง ทั้งคู่ ผิวพรรณของคนแรกเป็นตะปุ่มตะปั่มยังไงเหมือนคนเป็นโรคผิวหนังทีมีเม็ดเล็กเม็ดใหญ่เต็มตัวนั้นแหละครับ(เนื้องอกเล็กนะครับ) ในใจผมบอกต้องการไปหาพุทธเจ้าแต่ต้องมาเจอใครไม่รู้เหมือนเช่นเคยครั้งแรกนั้นแหละครับ ในความรู้สึกบอกว่าเขาจะสามารถช่วยต่อรองเจ้ากรรมนายเวรผมให้ แต่คุยกันไม่ทันได้เรื่องจิตก็ถอนกลับมาร่างเหมือนเดิม 3.คราวนี้นอนภาวนาพี่เขยผมดูทีวีผมนอนอยู่ด้วยใกล้ ทีวีพูดถึงเรื่องว่าประเทศลาวมีพระองค์หนึ่งสัมเร็จอรหันต์จากการวาดรูป พอได้ยินขณะที่ผมนอนภาวนาอยู่ รู้สึกทันทีหลังจากได้ยินชื่อพระอรหันต์ตามทีวีพูด จิตหลุดตรงพุ่งไปเร็วมาก ในใจบอกตรงมาที่ลาวแต่ไม่เกิน 10 วินาที ด้วยซ้ำ ถึงแล้ว ในระหว่างทางที่มาก็ไม่เห็นอะไรเลยตรงมาถึงตรงหน้าที่จิตบอกคือพระอรหันต์เลยทันที หยุดตรงหน้าท่านเลย แต่มองไม่ค่อยชัดเห็นเป็นแสงเรืองๆ สว่างออกจากตัวท่านในใจคิดว่าไม่แน่ใจว่าเป็นคนหรือเป็นพุทธรูปที่เปล่งรัศมีออกมา ผมคิดว่าลองตั้งจิตดูใหม่ รัศมีก็รู้สึกชัดขึ้นกว่าเดิม ผมก้มกราบท่านแล้วหันตัวเลี้ยวกับจิตก็กลับเข้ามาที่ห้องนอน แต่มองหาร่างไม่เจอ งงๆ เหมือนกัน ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น คราวนี้ตกใจ จับดูแขนกดูหลังว่าใช่เราหรือเปล่านะไม่แน่ใจ ก็เลยมองไปที่พี่เขยเห็นเขานอนอยู่ท่าเดิม เราเองรู้สึกว่าเหนือยและมีปัญหามากทำไงดีนะ กลับไปที่ร่างมองไม่เห็นนะครับแต่รู้ว่าเรสัมผัสร่างเราอยู่จับไปคลำไปตรงแขนแล้วก็เข้าไปได้เอง แน่นานมากเมื่องเทียบกับครั้งก่อนมา แปลกมากปกติกลับมาเข้าได้ก็จะรู้สึกตัวทันทีแต่นี้นานเลยครับ 4.ครั้งแน่ก็เช่นกันแต่ตอนนี้เรานอนดภาวนาอยู่รู้สึกว่าตัวเองหลับ และฝันไปว่าจิตหลุดออก คราวนี้รู้สึกว่าออกเวลาหลับ (หรืออาจจะฝันก็ได้ครับไม่แน่ใจเหมือนครั้งก่อนเพราะทุกครั้งไม่หลับ) พอออกมาก็คิดไปไหนดีนะ ผมคิดว่าไปนรกดีกว่าแต่ว่าส่วนลึกก็คิดเหมือนกันว่าเราจะกลัวหรือเปล่านะแต่มันนึกเท่านั้นก็พุ่งตรงไปทันที ถึงดินแดนแห่งหนึ่งคล้ายโลกเรานี้แหละครับแต่ไม่มีสภาพน่าอยู่เลยมืดๆ สลัวๆไม่มีแสงแดด ต้นไม้หรืออะไรเลย นอกจากเปรตนอนอยู่เยอะพอสมควรไม่มากหรือน้อยในใจผมรู้สึกอย่างนั้นนะครับว่ามีหลายตัวครับ แต่ไม่สนใจผมสนใจเพียงตัวเดียวคือพ่อผมเอง จิตผมบอกว่านี้คือพ่อผม ท่านนอนมาตั้งแต่ท่านเสียไป 35 ปีแล้วท่านบอกนอนอยู่อย่างนี้ตลอดเวลาไม่ได้ไหน ผมคิดว่ากรรมนำท่านมานอนอยู่อย่างนี้ไม่ได้กินหรือทำ อะไรอยู่นอนอยู่อย่างเดิม แต่ไม่มีใครมาทำอะไรหรอก กรรมคงทำท่านให้ทนอยู่อย่างนั้นตลอดไปไหนไม่ได้เลย เกิดมาก็เป็นอย่างนั้นคงอีกนานผมตรงไปตรงขาและลอยไปตรงหน้าท่านคุยกับท่าน พ่อผมดูทุกข์เวทนามากครับ ท่านถามผมได้ว่าผมมาได้อย่างไร ผมบอกท่านพ่อผมว่าจิตหลุดเลยอย่างมานรก เหมือนรู้ว่าท่านอยู่ที่นี้ ผมไม่บอกว่าถอดจิตมาเพราะว่าผมถอดเองไม่ได้มันเกิดขึ้นตอนภาวนาและบังคับอะไรมันไม่ได้ อย่างออกก็ไม่ออก ต้องปล่อยให้ออกเอง พอคุยกับท่าน ท่านถามผม ตอบท่านแล้วก็คิดว่าเสร็จธุระแล้วเราจะไปไหนต่อ คราวนี้คิดถึงแม่ตรงไปหาแม่(แม่ท่านเสียมา1 ปี กว่ๆ แล้วครับ) จิตก็ตรงไปย่าชุมชนแห่งหนึ่งแต่ผมไม่รู้หรอกว่าเป็นที่ไหนตรงมาหน้าบ้านใครก็ไม่รู้หมู่บ้านนี้คงหนาแน่นพอสมควร หมือนชนบทที่มีจำนวนหมู่บ้านที่หนาแน่นแต่น่าจะเป็นบ้านย่านต่างจังหวัดและเป็นบ้านนอกครับไม่ใช่ตัวเมืองแน่ ผมคิดอย่างนั้นครับ พอมาถึง หน้าบ้านแล้วผมก็มองไปเห็นถนนแยกเยอะบ้านเยอะแยะไปหมดเลยวุ่นวายยังไง หาไม่เจอว่าไปว่าท่านไปเกิดแล้วที่หลังไหนกันแน่ (จิตบอกว่าท่านมาเกิดย่านนี้แต่กลับไม่รู้ว่าอยู่หลังไหน งงๆ เลยกลับดีกว่า ก็เข้าร่างเหมือนเดิมแล้วก็รู้สึกตัว ไม่แน่ว่าฝันหรือจิตหลุด ใครมีประสบการณ์อย่างผมบ้างครับ ผมคิดไปเองหรือ บ้าไปแล้วครับ แต่ผมก็เชื้อว่าคงมีอะไรเกิดขึ้นกับผมเพราะเมื่อก่อนไม่เคยมีอาการอย่างนี้มาก่อนเลย พอฝึกภาวนาจะเกิดและจะเกิดเวลานอนภาวนาเท่านั้น เวลานั้งไม่เคยเกิดอย่างมากก็หูแวว ได้ยินเสียงคนดพูดดังยั้วเยี้ยไปหมด แล้วก็เห็นภาพพระนิดหน่อย ก็หายไปครับ สงบเงียบ ปิติ สุข อะไรยังไม่เคยเจอ เจอแต่พอจะสุขก็ได้ยินเสียงแวว เห็นภาพแว๊ปๆเท่านั้น

โดย เอ [2 ก.ค. 2551 , 21:49:30 น.] ( IP = 125.25.9.55 : : )

สลักธรรม 1 สวัสดีครับคุณเอ เรื่องที่คุณเล่ามานั้นพี่เณรเองไม่มีประสบการเลยครับ และทางทีมงานที่ช่วยตอบคำถามที่ลานธรรมแห่งนี้ก็คงไม่มีเช่นกันครับ เพราะเราไม่ได้เน้นทำสมาธิครับ แต่ทางเราเน้นการเรียนพระอภิธรรมเป็นหลักครับ และเป็นไปเพื่อการพิจรณารูปนามขันธ์ ๕ ครับผม จึงไม่สามารถตอบคำถามหรือให้ข้อคิดเห็นได้นะครับผม

โดย พี่เณร [3 ก.ค. 2551 , 08:34:39 น.] ( IP = 58.9.145.131 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด