สงสัยครับ เวลานอนสมาธิ

---

ขอสอบถามผู้รู้และมีประสบการณ์เหมือนผม คือ เวลาผมนั่งสมาธิ และต่อด้วยนอนสมาธิ(อานาปนสติ) พอจิตว่างรู้สึกเหมือนมีอาการจิตหลุดพุ่งไปข้างนอนไปตามที่เรากำหนด อย่างเช่น พอหลุดออก ผมกำหนดว่าไปหาใครสักคน เช่นพุทธเจ้าหรือญาติ ๆ ที่เสียไปแล้ว ผมลองนึก จิตจะพุ่งไปเลย ลักษณะการพุ่งเหมือนลอยไปเร็ว บางครั้งก็หยุด พอตั้งใจใหม่ก็พุ่งไปอีกแล้วก็ไปพบกับบางอย่าง เช่น เหมือนเจอพ่อและคุยกัน หรือไปเจอบางอย่างที่เราไม่ได้ต้องการไปหา ต้องเจอพุทธเจ้า(กำหนดในใจ)แต่เจอใครไม่รู้เหมือนเป็นคนแปลกหน้า ไม่รู้จักมาก่อน ได้พูดและคุยกันด้วย อย่างเช่นมีครั้งหนึ่ง ผมได้ยินทางทีวีพูดถึง ว่าที่ประเทศลาว มีพระอรหันต์เกิดขึ้น ที่สำเร็จด้วยการวาดรูป(รายงานทางทีวีพูดขณะที่ผมนอนภาวนาอยู่ จิตผมหลุดตรงไปลาว ไปกราบไว้ท่าน ในจิตบอกว่าถึงแล้ว มองดูท่านเห็นไม่ชัด เป็นรัสมีสีเหลือง พุ่งออกมารอบตัว ไม่ชัดมากผมก็เพ่งจิตให้แรงขึ้นก็ชัดขึ้นนิดหน่อย เหมือนท่านรู้ว่าเรามาหา แต่ไม่พูดอะไร ผมก็ก้มกราบแล้วก้อคลานหันหลังกลับ จิตก็กลับมาที่ร่าง เวลาจะเข้าร่างเหมือนลำบากมากพอสมควรนานกว่าจะเข้าได้รู้สึกเหนื่อยเลย ผมรู้สึกเหนื่อยมากพอสมควรเวลาจิตหลุดออกไปแล้วพุ่งตรงไปแล้วกลับมา เหนื่อยจิรงๆนะครับ เหมือนเป็นเหตุการจริงๆ เลย เป็นลักษณะนี้บ่อย หากรู้ว่าจิตจะหลุดผมจะปล่อยออกไปเที่ยวเลย บางทีก็สนุกดี แต่เวลากลับมาทำไมรู้สึกเหนือย และเกิดหลายครั้งจนผมว่าสนุกดี อยากให้เกิดบ่อยๆ หากวันไหนนั่งสมาธิหลายชั่วโมงและนิ่งๆ สงบจะเป็นครับ แต่ไม่ได้เป็นทุกครั้ง นานครั้งครับ อย่างล่าสุดผมนอนสมาธิอยู่ เกือบทุกลมหายใจนับลมหายใจเข้าออก พอสงบจิตหลุด ผมก็กำหนดว่าอยากตามหา ย่า ผม ทีเสียไป 5 ปี ผมพอจิตหลุด ผมก็เริ่มคิดว่าไปไหนดี ใจนึกอยากทำหลายอย่างเหมือนกัน แต่ก็ตกลงว่าไปหาย่าดีกว่า อยากรู้ว่าท่านเกิดที่ไหน หรือไปสวรรค์หรือ นรก ตามที่ผมคิดเท่านั้นจิตก็พุ่งไปอย่างเร็วนานเหมือนกับจะรอบโลกได้เลยครับ ไปเรื่อยรู้สึกว่าไกลกว่าทุกครั้งที่เคยครับ พุ่งอยู่หลายยกเลยครับ พุ่งไปหยุดเหมือนหมดพลังผมก็กำหนดใหม่พุ่งไปอีก คราวนี้รู้สึกเหมือนมาเจอพระธาตุใหญ่พอสมควร เหมือนที่เขาบรรจุกระดูครับไม่ใหญ่เหมือน เจดีย์ใหญ่ทั่วไป แต่ผมคลำๆ ดูตามความรู้สึกสัมผัสว่าเป็นธาตุใหญ่พอสมควร มันรู้สึกได้แค่ความรู้สึกแต่มองไม่เห็นผมต้องตั้งแรงสมาธิให้มากขึ้นแล้วลืมตามองเหมือนเป็นภาพขาวดำครับ พูดจาตอบโต้กับเจ้าของธาตุได้เหมือนบอกว่าไม่ใช่ท่าน ย่าของเธอนะ (ธาตุตอบมาอย่างนั้น แล้วก็ถามว่า ย่า เป็นใคร ตายมานานหรือยัง ละ ผมกลับจำไม่ได้ว่ากี่ปีตอบไป ประมาณ 10 ปี ท่านบอกไม่รู้ว่าท่านอยู่ไหน ที่นี้เป็นสถานที่ของ ชาวคริสนะ เหมือนไม่ใช่แหล่งที่อยู่ของพุทธศาสนาอย่างนั้นแหละครับ ในความรู้สึกผมก็กลัวๆ เหมือนกันครับ แต่นึกว่าเรามีพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งทางใจอยู่ไม่ต้องกลัว ผมก็มีกำลังใจพูดและคุยโดยไม่กลัวอะไร เมื่อไม่เจอผมเลยถอนสมาธิออกมาลืมตา ก็เลยจบ ตกลงผมมักถอดจิตได้แต่ไม่เจอ ย่าผมเลย ไม่รู้ว่าท่านไปไหนหรือเกิดหรือยัง เดียวคราวหลังผมจะลองใหม่ ผมเองเป็นอย่างนี้บ่อยๆ หากปล่อยจิตหลุดออกไป ถ้าหากสงบสักครู่แล้วหากผมต้องการออกจะออกได้ครับ แต่หากไม่ออกสมาธิก็คลาย ง่ายๆ เอง บางทีรู้สึกเหมือนว่าตัวจะลอยบางเหมือนร่างเราเองลอยขึ้นหรือไถลไปตามพื้นห้องครับ แต่คิดว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า หรือเป็นเพราะกำลังสมาธิทำให้เป็น หรือว่าผมไปปล่อยจิตให้ออกไปข้างนอก ผม ควร ฝึกยังไง ปัจจุบันผมฝึกเอง โดยอ่านตำราเยอะมากๆ อารมย์สงบได้บ่อยเหมือนกัน ผมสงบแล้วส่วนมากจะรู้สึกแปลกๆ คือไม่รู้จะทำไงต่อ และจะพิจารณาอย่างไรให้หมดกิเลสหรือเข้าใจผม ที่ในหนังสือบอกเวลาเข้าสมาธิแล้ว หากจิตเป็นอุปจารสมาธิแล้วให้พิจารณาธรรม ผมไม่เข้าใจเท่าไร ส่วนมามันจะนิ่งๆ ผมไม่เห็นประโยชน์อะไร พอเราถอนออกมาเราก็มีกิเลสเกิดอยู่ดี ใช่ไหมครับ แล้วเวลาไหนที่เราควรจะตัดกิเลสในสมาธิครับ

โดย เอราวัณ [18 ส.ค. 2551 , 21:53:47 น.] ( IP = 124.120.170.124 : : 192.168.0.104 )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด