ผู้สละโลก(๒๓)

---

ผู้สละโลก โดยท่านอาจารย์วศิน อินทสระ ตอนที่ผ่านมา ๒๓. อดีตกรรมของเปรตนั้น คราวหนึ่ง พระมหาโมคคัลลานะกับพระลักขณะลงจากภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นอชครเปรตนั้นมีอัตตภาพใหญ่ยาวมากด้วยจักษุทิพย์ เปลวไฟตั้งขึ้นจากศีรษะของเปรตนั้น แล้วลามไปจนถึงหาง เปลวไฟตั้งขึ้นแต่หางลามถึงศีรษะ ตั้งขึ้นจากหางและหัวแล้วลามไปถึงกลางตัว พระมหาเถระผู้เลิศทางฤทธิ์เห็นเปรตนั้นแล้วยิ้มแย้ม พระลักขณะจึงถามถึงอาการที่ยิ้ม พระมหาโมคคัลลานะจึงว่า “ผู้มีอายุ เวลานี้มิใช่กาลพยากรณ์ปัญหา ท่านค่อยถามข้าพเจ้าในสำนักพระศาสดาเถิด” พระเถระทั้งสองเที่ยวบิณฑบาตในกรุงราชคฤห์ ได้อาหารพอแก่ความต้องการแล้ว ฉัน ณ ที่อันสะดวกด้วยน้ำแห่งนึ่งแล้ว ได้เวลาสมควรจึงพากันไปเฝ้าพระศาสดา ณ ที่นั้น พระลักขณะได้ถามพระมหาโมคคัลลานะขึ้นอีก พระเถระผู้อัครสาวกฝ่ายซ้ายได้กล่าวว่า...“ผู้มีอายุ ข้าพเจ้าเห็นเปรตตนหนึ่ง อัตตภาพใหญ่ยาวเหลือเกิน มีไฟไหม้ทั่วตัว ข้าพเจ้ายิ้มแย้มเพราะคิดว่าเปรตผู้มีอัตตภาพเห็นปานนี้ ข้าพเจ้าไม่เคยเห็นเลย” พระศาสดาทรงสดับคำนั้นแล้ว ทรงชื่นชมตรัสกับภิกษุทั้งหลายว่า “ภิกษุทั้งหลาย ! สาวกของเรามีจักษุแล้ว ! ภิกษุทั้งหลาย ! เปรตนั้นเราเคยเห็นแล้วที่โพธิมณฑล เมื่อเราตรัสรู้ใหม่ๆ ทีเดียว แต่เราไม่พูด เพราะเกรงว่าเมื่อเราพูดออกไป ผู้ใดไม่เชื่อก็จะเป็นโทษ เป็นภัยแก่ผู้นั้น ภิกษุทั้งหลาย ! บัดนี้เราได้มหาโมคคัลลานะ สาวกของเราเป็นพยานแล้ว”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [15 ม.ค. 2552 , 07:23:14 น.] ( IP = 58.9.136.2 : : )

สลักธรรม 1 ดูก่อนผู้แสวงสัจจะ ! คำของพระอริยะนั้นใครฟังแล้วไม่เชื่อและติเตียนหรือมีความเห็นเป็นปฏิปักษ์ ย่อมเป็นบาปมาก เพราะฉะนั้นพระศาสดาจึงตรัสว่า “ผู้ใดไม่เชื่อคำของเรา พึงเป็นโทษแก่ผู้นั้น” ดังนี้การมีความเห็นเป็นปฏิปักษ์ต่อความเห็นของพระอริยะนั้นเป็นมิจฉาทิฐิ ก็โทษอันใดเล่าจะร้ายแรงเท่ามิจฉาทิฐิ เมื่อพระศาสดาตรัสดังนั้นแล้ว ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “พระองค์ผู้เจริญ ! เปรตนั้นได้ทำกรรมอะไรไว้ จึงต้องมาเสวยผลกรรมอันทารุณแสบเผ็ดเห็นปานนี้?” “ภิกษุทั้งหลาย !” พระศาสดาตรัส “เธอทั้งหลายจงตั้งใจฟังเถิด เราจักเล่าให้ฟัง ณ บัดนี้ ในอดีตกาล เมื่อกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นในโลก เศรษฐีคนหนึ่งชื่อสุมงคลมีจิตเลื่อมใส สร้างวิหารถวายในเนื้อที่ประมาณ ๒๐ อุสภะ วิหารนั้นประณีตมาก พื้นปูด้วยทองคำ เศรษฐีบริจาคทรัพย์เป็น อันมาก เมื่อสร้างเสร็จแล้วให้มีการฉลองเป็นการใหญ่ วันหนึ่งท่านสุมงคลเศรษฐีไปเฝ้าพระศาสดาแต่เช้าตรู่ เห็นโจรคนหนึ่งนอนเอาผ้ากาสายะคลุมศีรษะ เท้านั้นเปื้อนโคลนอยู่ ณ ศาลาหลังหนึ่งใกล้ประตูเมือง จึงกล่าวขึ้นว่า “เจ้าคนนี้เท่าเปื้อนโคลน คงเป็นคนเที่ยวเตร่กลางคืนแล้วมานอนเป็นแท้” “โจรเปิดหน้าเห็นเศรษฐีแล้วคิดในใจว่า เอาเถอะ เราจะจัดการกับเศรษฐีคนนี้ให้หายแค้น” ดูเถิด คนเลว คนชั่ว เขาพูดเพียงเท่านี้ก็ผูกอาฆาต ทำทารุณกรรมต่างๆ มากมาย ต่อมาโจรคนนั้นได้ลอบเผานาของเศรษฐีเสีย ๗ ครั้ง ลอบตัดเท้าโคในคอก ๗ ครั้ง เผาเรือน ๗ ครั้ง แม้กระนั้นก็ไม่อาจให้ความแค้นเคืองดับได้ เขาเข้าไปตีสนิทกับคนรับใช้ของเศรษฐี แล้วถามว่าอะไรเป็นสุดที่รักของเศรษฐี ได้ทราบว่าอะไรๆ จะเป็นที่รักยิ่งกว่าวิหารที่สร้างถวายพระกัสสปทศพลเป็นไม่มี

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [15 ม.ค. 2552 , 07:28:24 น.] ( IP = 58.9.136.2 : : )

สลักธรรม 2 เช้าวันหนึ่ง เมื่อพระศาสดาเสด็จออกไปบิณฑบาต โจรนั้นลอบเข้าไปทุบหม้อน้ำดื่มน้ำใช้เสียสิ้น แล้วจุดไฟเผาพระคันธกุฏี เศรษฐีได้ทราบข่าวนั้นรีบออกไปดู เห็นพระคันธกุฎีถูกไฟไหม้หมดแล้วมิได้เสียใจเลยแม้นิดเดียว กลับแสดงอาการยินดีปรบมือเป็นการใหญ่ ประชาชนผู้ยืนดูอยู่เห็นอาการของเศรษฐีเช่นนั้น สงสัยยิ่งนักจึงถามว่า “ท่านเศรษฐี ! ท่านสละทรัพย์เป็นอันมากสร้างพระคันธกุฎี เมื่อพระคันธกุฎีถูกไฟไหม้ เหตุไฉนท่านจึงแสดงความปราโมชยิ่งนักเล่า ?” เศรษฐีตอบว่า “ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้ฝังทรัพย์ไว้ในพระศาสนาจำนวนมากเป็นทรัพย์ที่ยั่งยืนมั่นคงไม่สาธารณะแก่คนทั้งหลาย อันไฟเป็นต้น ทำอันตรายไม่ได้ เมื่อพระคันธกุฎีถูกไฟไหม้แล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าจะได้สละทรัพย์ทำใหม่อีก คงจะได้บุญกุศลเพิ่มขึ้น ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าคิดดังนี้จึงยินดียิ่งนัก” ดูเถิด-ดูคนดี มีจิตฝักใฝ่ในบุญกุศล ถูกทำลายอย่างนี้แล้วก็หาคิดท้อถอยไม่คิดเห็นเป็นโอกาสได้สร้างบุญใหม่ คนมีใจหนักแน่นเป็นอย่างดี ส่วนคนใจไม่มั่นคงท้อถอยง่าย แม้ยังไม่มีใครทำลาย เพียงแต่มีอุปสรรคในการงานเล็กน้อยก็ท้อถอยเสียแล้ว เศรษฐีได้สละทรัพย์จำนวนมากสร้างพระคันธกุฎีใหม่ สวยงามและประณีตอย่างเดิม โจรเห็นดังนั้นคิดว่า “ถ้าเราไม่ฆ่าเศรษฐีนี้เสียก็ไม่อาจยังความแค้นของเราให้ดับได้ เอาเถอะเราจะฆ่ามันเสีย” ดังนี้แล้วพกกฤชซ่อนไว้ เดินเตร่อยู่ในบริเวณวิหารตั้ง ๗ วัน ก็ไม่ได้โอกาสฆ่าเศรษฐี ฝ่ายท่านเศรษฐีถวายมหาทานแด่ภิกษุสงฆ์มีพระพุทธองค์เป็นประมุขตลอด ๗ วัน ในวันที่ ๗ นั่นเอง เขาถวายบังคมพระบรมศาสดาแล้วทูลว่า “พระองค์ผู้เจริญ ! บุรุษผู้หนึ่งเผานาของข้าพระองค์ ๗ ครั้ง ตัดเท้าโคในคอก ๗ ครั้ง เผาเรือน ๗ ครั้ง แม้พระคันธกุฎีที่ถูกเผาไปแล้วก็คงเป็นเจ้าคนนั้นเหมือนกัน ข้าพระองค์มิได้มีจิตแค้นเคืองในตัวเขา ข้าพระองค์ขอให้ส่วนบุญในทานนี้แก่เขาก่อน พระเจ้าข้า”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [15 ม.ค. 2552 , 07:32:09 น.] ( IP = 58.9.136.2 : : )

สลักธรรม 3 โจรได้ยินคำนั้นแล้วเกิดความทุกข์ขึ้นในใจว่า “โอ เราทำกรรมหนักเสียแล้วหนอ เศรษฐีนี้มิได้มีความแค้นเคืองในเราเลย กลับให้ส่วนบุญแก่เราก่อนคนอื่นเสียอีก เราคิดประทุษร้ายในท่านผู้ไม่ประทุษร้ายเสียแล้ว กรรมของเราหนัก ไม่สมควรเลย ถ้าเราไม่ขอขมาต่อบุคคลผู้เช่นนั้น เทวทัณฑ์ (การลงโทษของเทวดา) พึงตกลงบนกระหม่อมของเราเป็นแน่แท้” ดังนี้แล้ว หมอบลงแทบเท้าของเศรษฐี พลางกล่าวว่า “ท่าน ขอท่านได้โปรดอภัยแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด” “อะไรกันนี่ ?” เศรษฐีถามมีอาการพิศวงเป็นอันมาก โจรได้เล่าความทั้งปวงให้เศรษฐีฟัง เศรษฐีระลึกได้ถึงเรื่องที่ตนเคยพูดเช้าวันหนึ่ง จึงขอร้องให้โจรอภัยโทษให้แก่ตนด้วย “ลุกขึ้นเถิดท่าน เราอดโทษคือให้อภัยท่านแล้ว โทษอันใดของเรามีอยู่ขอท่านจงอดโทษนั้นแก่เราด้วย” “ข้าแต่นาย” โจรกล่าว “ถ้าท่านอดโทษแก่ข้าพเจ้าจริงดังว่าแล้ว ขอให้ข้าพเจ้าพร้อมด้วยบุตรและภรรยาเป็นทาสรับใช้ในเรือนของท่านด้วยเถิด” เศรษฐีนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เรากล่าวคำเพียงเท่านั้น เจ้ายังทำกับเราได้ถึงเพียงนี้ ถ้าเจ้าไปอยู่ในเรือนของเรา เราจะพึงว่ากล่าวอะไรแก่เจ้าได้ ไปเถิด เราอดโทษให้เจ้าแล้ว เราไม่มีการงานอะไรที่จะใช้เจ้าในเรือนของเรา” โจรนั้นทำกรรมหนักถึงปานนั้นแล้ว เมื่อสิ้นชีวิตไปบังเกิดในอเวจีมหานรกหมกไหม้อยู่ในอเวจีสิ้นกาลนาน ในกาลบัดนี้เกิดเป็นอชครเปรต (เปรตซึ่งมีร่างเป็นงู) ถูกไฟไหม้อยู่ที่ภูเขาคิชฌกูฏด้วยเศษวิบากกรรมของมันเอง

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [15 ม.ค. 2552 , 07:35:37 น.] ( IP = 58.9.136.2 : : )

สลักธรรม 4 พระบรมศาสดาตรัสต่อไปว่า.. “คนพาลทำกรรมชั่วอยู่ ย่อมไม่รู้สึก (ว่าตนกำลังทำกรรมชั่ว เข้าใจว่าเป็นกรรมดีเด่น) คนเขลานั้นย่อมเดือดร้อน เพราะกรรมชั่วของตนดุจถูกไฟไหม้” ดูก่อนผู้แสวงบุญ ! คนชั่วเมื่อขณะทำชั่วอยู่ และกรรมชั่วยังไม่ให้ผล เขากระหยิ่มยินดีว่า เขาเก่งกล้าสามารถ ทำอย่างนั้นได้ทำอย่างนี้ได้ ไม่มีใครว่าอะไร ไม่มีใครกล้าทักท้วง เขายิ่งเหิมเกริมทำชั่วต่อไปอย่างเมามัน แม้ผู้หวังดีจะตักเตือนท้วงติง ก็ดูหมิ่นผู้ตักเตือนนั้นว่า เป็นผู้เยาว์กว่าบ้าง มีศักดิ์น้อยกว่าตนบ้าง เขาหลงตนหลงอำนาจวาสนาอันเป็นของชั่วคราว แต่เมื่อใดกรรมชั่วอันเขาสั่งสมวันละน้อยเพิ่มพูนมากขึ้น และวิบากแห่งกรรมดีแล้ว เก่าก่อนก็ร่อยหรอลงวันละน้อยจนหมดสิ้น ไม่มีแรงต้านทานอีกแล้ว เมื่อนั้นเขาต้องเสวยผลกรรมอันทารุณแสนเผ็ด และไม่มีสิ่งใดทัดทานได้ เมื่อนั้นแหละ เขาย่อมรู้สึกตัวแต่แก้ไขอะไรไม่ได้เสียแล้ว อีกคราวหนึ่ง พระมหาโมคคัลลานะและพระลักขณะลงจากภูเขาคิชฌกูฏเช่นกัน พระมหาโมคคัลลานะแสดงอาการยิ้มแย้ม ทำนองเดียวกับที่กล่าวแล้วในเรื่องอชครเปรต ณ สำนักพระศาสดา พระลักขณะถามขึ้น พระมหาโมคคัลลานะจึงตอบว่า..ข้าพเจ้าเห็นอหิเปรตตนหนึ่ง มีอัตตภาพใหญ่ยาวเป็นอันมาก ศีรษะของมันเหมือนศีรษะมนุษย์ แต่อัตตภาพอื่นๆ ของมันเหมือนถูกไฟไหม้อยู่ทั่วตน พระศาสดาตรัสว่า แม้เปรตนี้พระองค์ก็เคยทรงเห็นแล้ว ในวันที่ทรงบรรลุพระสัมโพธิญาณ แต่ไม่ตรัสบอกใคร เพราะทรงเอ็นดูต่อหมู่สัตว์ว่า “ผู้ใดไม่เชื่อคำของเรา ความไม่เชื่อของเขานั้นจะเป็นโทษแก่เขา” ภิกษุทั้งหลายทูลถามถึงปุพพกรรมของเปรตนั้น พระพุทธองค์ตรัสเล่าให้ฟังดังนี้- ในอดีตกาล ในเมืองพาราณสี ประชาชนชาวเมืองช่วยกันสร้างบรรณศาลาหลังหนึ่งถวายพระปัจเจกพุทธเจ้าใกล้ฝั่งแม่น้ำ พระปัจเจกพุทธเจ้าเข้าไปบิณฑบาตในเมืองเนืองนิตย์ แม้พวกชาวเมืองก็ถือของหอมดอกไม้เครื่องสักการะไปสู่ที่บำรุงพระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งเช้าและเย็น ชายชาวเมืองพาราณสีคนหนึ่ง มีนาอยู่ในหนทางที่ชาวเมืองเดินไป-มาสู่ที่บำรุงพระปัจเจกพุทธเจ้า ชาวเมืองได้เหยียบย่ำนาของเขา แม้เขาห้ามอยู่บ่อยๆ ว่า “ขอพวกท่านอย่าเหยียบนาของข้าพเจ้า” ก็หาสำเร็จประโยชน์ประการใดไม่ ชาวนาผู้นั้นคิดว่า “ถ้าบรรณศาลาของพระปัจเจกพุทธเจ้าไม่พึงมีในที่นี้ไซร้ชนทั้งหลายก็จะไม่เหยียบย่ำนาของเรา” เขาตกลงใจจะทำกรรมอันน่าหวาดเสียว คือการเผาบรรณศาลา เมื่อพระปัจเจกพุทธเจ้าออกไปบิณฑบาตในเวลาเช้า เขาไปที่บรรณศาลา ทุบหม้อน้ำและภาชนะเครื่องใช้แล้วจุดไฟเผาบรรณศาลา

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [15 ม.ค. 2552 , 07:41:16 น.] ( IP = 58.9.136.2 : : )

สลักธรรม 5 เมื่อกลับจากบิณฑบาต พระปัจเจกพุทธเจ้าเห็นไฟไหม้บรรณศาลาอยู่ ท่านมิได้มีความเดือดร้อนหลีกไปแล้วตามอัธยาศัย ฝ่ายมหาชนมาสู่ที่บำรุงเห็นบรรณศาลาถูกไฟไหม้ จึงกล่าวกันว่า “พระผู้เป็นเจ้าของเราไป ณ ที่ไหนหนอแล” ชาวนาอยู่ท่ามกลางมหาชนนั่นเอง กล่าวขึ้นว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้เผาบรรณศาลาของพระปัจเจกพุทธเจ้านั้น” เมื่อได้ยินดังนี้ ประชาชนก็ชวนกันลงประชาทัณฑ์ โดยการโบยด้วยหวายบ้าง ปาด้วยท่อนไม้และก้อนดินบ้าง จนบุรุษนั้นสิ้นชีวิต เขาไปบังเกิดในอเวจีมหานรก ไหม้อยู่ในนรกนั้นสิ้นกาลนาน บัดนี้มาเกิดเป็น อหิเปรต ถูกไฟไหม้อยู่ทั่วตัวด้วยเศษแห่งกรรมที่เหลือ พระศาสดาตรัสต่อไปว่า... “ภิกษุทั้งหลาย ! กรรมชั่วที่บุคคลทำแล้ว ยังไม่ให้ผลเหมือน้ำนมที่รีดใหม่ในขณะนั้นยังไม่ทันแปรไป ภิกษุทั้งหลาย ! บาปกรรมย่อมตามแผดเผาคนพาลเหมือนไฟที่เถ้ากลบไว้” ดูก่อนท่านผู้เป็นเผ่าพันธุ์แห่งกรรม ! บุคคลบางคนเมื่อทำกรรมชั่วลงไปแล้ว กรรมนั้นยังไม่ให้ผลก็สำคัญผิด ว่าผลแห่งกรรมดีกรรมชั่วไม่มี จึงชะล่าใจทำอีกและทำไปเรื่อยๆ เหมือนเด็กน้อยเหยียบถ่านไฟที่เถ้ากลบไว้ เข้าใจว่าไฟไหม้ไม่ร้อน แต่พอเถ้าที่กลบไว้นั้นออกไป สิ้นไป ไฟย่อมไหม้เขาให้เร่าร้อนฉันใด บุคคลผู้ทำกรรมชั่วก็ฉันเดียวกัน เมื่อกรรมชั่วยังไม่ให้ผล เพราะผลแห่งกรรมดีบางอย่างคุ้มครองอยู่ เขาย่อมประมาท เพลิดเพลินในการทำชั่วนั้น สมจริงดังที่พระศาสดาตรัสว่า “คนชั่วทำบาป เมื่อบาปยังไม่ให้ผล ก็สำคัญผิดคิดว่าบาปนั้นเป็นของดี แต่พอบาปให้ผล เขาก็เห็นว่าบาปนั้นเป็นของชั่ว ฝ่ายคนดีทำความดี เมื่อความดียังไม่ให้ผล ก็สำคัญผิดคิดว่าความดีเป็นความชั่ว แต่เมื่อความดีให้ผล เขาก็เห็นว่ากรรมดีเป็นความดี โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [15 ม.ค. 2552 , 07:46:23 น.] ( IP = 58.9.136.2 : : )

สลักธรรม 6 ความมีมิจฉาทิฏฐิมากนำพาชีวิตให้ต้องประสบเคราะก์กรรมอย่างไม่สิ้นสุด ตราบใดที่ยังไม่มีความมั่นคงแห่งสัมมาทิฏฐิก็ย่อมมีโอกาสที่จะพลาดผิดศีลและล่วงเกินผู้มีคุณธรรมสูงจนเป็นอันตรายแก่ชีวิตตน แล้วก็วนเวียนรับโทษทัณฑ์อย่างยากที่จะลืมตาอ้าปากได้ในแต่ละภพชาติ น่ากลัวจริงๆ เลยค่ะกับอำนาจของกิเลสที่เป็นมารร้ายในใจของเรา แม้ยังไม่มีการลงมือทำร้ายใคร เพียงแค่มีความไม่เชื่อในพระพุทธญาณ เพียงแค่มีมานะถือตนจนก่อให้กลายเป็นโทสะ และความหวงแหนในทรัพย์ที่พัฒนาไปสู่การเบียดเบียนผู้อื่นด้วยกายกรรมและวจีกรรมที่หนักหนาสาหัสมากขึ้นเรื่อยๆ นับเป็นตอนที่อ่านแล้วทำให้เกิดความพึงระวังสังวรในชีวิตได้มากขึ้นเลยค่ะ กราบอนุโมทนา และขอบพระคุณมากนะคะที่นำมาให้อ่าน

โดย น้องกิ๊ฟ [15 ม.ค. 2552 , 11:39:50 น.] ( IP = 125.27.173.82 : : )

สลักธรรม 7 ผู้ที่ไม่เชื่อในคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ย่อมไม่เชื่อในเรื่องของบาปบุญคุณโทษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเชื่อและยึดถือในความเห็นผิดนั้น เป็นภัยมหันต์ น่ากลัวยิ่งนัก โดยเฉพาะตัวอย่างของตอนนี้ชี้ให้เห็นถึงมหันตภัยร้ายของความโกรธ ก่อให้เกิดการกระทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดประทุษร้ายต่อผู้ที่ไม่ประทุษร้ายตอบเป็นบาปยิ่งนัก และแม้กระทั่งเศษของกรรมก็ยังส่งผลให้ไปเกิดเป็นเปรตที่น่ากลัวอีก ส่วนผู้ที่มีสัทธาอย่างมั่นคงในพระพุทธศาสนา จิตย่อมก่อเกิดกุศลอยู่เนืองๆ การมีชีวิต ณ ปัจจุบันนี้ ซึ่งปลายพุทธกาลแล้ว ความประมาทก็ยิ่งเกิดขึ้นได้ง่ายดาย จะระวังสังวรในการรับกระทบอารมณ์ให้มากขึ้นค่ะ กราบขอบพระคุณพี่เณรมากค่ะนำสิ่งดีๆมาฝากเป็นประจำ...อนุโมทนาค่ะ

โดย พี่ดา [15 ม.ค. 2552 , 16:49:02 น.] ( IP = 124.121.179.57 : : )

สลักธรรม 8 รบกวนฝากประชาสัมพันธ์ด้วยครับ โครงการปริญญาโทสาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รับสมัครนักศึกษาใหม่ ตั้งแต่บัดนี้ ถึง ๒๐ มกราคม ๒๕๕๒ สมัครด้วยตนเองที่ห้อง ๑๐๔ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

โดย วัต [15 ม.ค. 2552 , 17:24:17 น.] ( IP = 202.28.52.254 : : )

สลักธรรม 9 ตอนนี้ประทับใจในศัทธาที่มั่นคงของเศรษฐีซึ่งหาได้ยากมากที่สามารถยินดีในการทำบุญมากมายขนาดนี้ ทั้งยังไม่โกรธตอบต่อผู้กระทำร้ายต่อทรัพย์สินของตนด้วยน่าสรรเสริญจริงๆ กราบขอบพระคุณและกราบอนุโมทนาค่ะ

โดย abctoy - [18 ม.ค. 2552 , 23:07:31 น.] ( IP = 118.172.241.133 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด