ผู้สละโลก(๒๔)

---

ผู้สละโลก โดยท่านอาจารย์วศิน อินทสระ ตอนที่ผ่านมา ๒๔.ความรู้ของคนพาล อีกคราวหนึ่ง เมื่อพระมหาโมคคัลลานะและพระลักขณะลงจากภูเขาคิชฌกูฏ พระมหาโมคคัลลานะได้เห็นเปรตซึ่งมีค้อนเหล็กจำนวนมากกระหน่ำลงบนศีรษะ ค้อนนั้นมีเปลวเพลิงโชติช่วง ศีรษะของเปรตนั้นเมื่อถูกค้อนเหล็กทำลายแล้วกลับปรากฏขึ้นใหม่ เพราะแรงแห่งกรรมอันตนเคยทำไว้ พระมหาโมคคัลลานะเล่าเรื่องนี้เฉพาะพระพักตร์พระศาสดา พระบรมครูทรงรับรองท่ามกลางภิกษุสงฆ์ว่า เปรตนั้นมีจริง พระองค์เคยทรงเห็นแล้วเหมือนกันที่โพธิมณฑล เมื่อภิกษุทั้งหลายทูลถามเรื่อง ปุพพกรรมของเปรตนั้น ทรงเล่าว่า ในอดีตกาล ในกรุงพาราณสีมีชายเปลี้ย (คนพิการ) คนหนึ่ง มีความรู้ชำนาญมากในการดีดกรวดให้ปรากฏเป็นรูปต่างๆ บนใบไม้หรือดีดกรวดให้เข้าเป้าได้อย่างแม่นยำ เขานั่งประจำอยู่ที่โคนไทรย้อยต้นหนึ่งใกล้ประตูเมืองพาราณสี เด็กชาวบ้านชอบมาล้อมดูเขา และขอร้องให้เขาดีดกรวดให้เป็นรูปต่างๆ บนใบไม้ เช่นรูปช้างบ้าง ม้าบ้าง เขาทำได้ตามประสงค์ของเด็ก พวกเด็กชอบใจให้ของเคี้ยวของกินแก่เขา พอยังอัตตภาพให้เป็นไปวันหนึ่งๆ วันหนึ่ง พระราชาแห่งกรุงพาราณสีเสด็จประพาสพระราชอุทยาน เสด็จผ่านมาทางนั้น พวกเด็กๆ รู้เข้าพาบุรุษเปลี้ยซ่อนไว้ระหว่างย่านไทร แล้วพวกเขารีบหนีไป พระราชาเสด็จถึงตรงนั้นเวลาเที่ยงพอดี ทรงพักผ่อนใต้ต้นไทรย้อย ขณะนั้นแสงแดดซึ่งส่องผ่านรูโปร่งของใบไทรลงมาเป็นรูปช้างบ้างม้าบ้าง ทรงฉงนว่านี่อะไรกัน เงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรใบไทร ทรงเห็นรูปต่างๆ มีรูปช้าง เป็นต้น ทรงสนพระทัยตรัสถามว่า “นี่เป็นฝีมือของใคร ?”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [16 ม.ค. 2552 , 07:53:16 น.] ( IP = 58.9.146.250 : : )

สลักธรรม 1 เมื่อทรงทราบว่าเป็นฝีมือของบุรุษเปลี้ย-ชายพิการ จึงให้หาชายพิการนั้นมาเฝ้า ทรงชมเชยฝีมือดีดกรวดของเขา และตรัสว่า “เรามีปุโรหิตคนหนึ่งพูดมากปากกล้า เราพูดคำหนึ่งเขาพูดเสียยืดยาว เราไม่อาจให้เขาหยุดพูดได้ เอ็งสามารถหรือไม่ที่จะดีดมูลแพะเข้าปากปุโรหิตคนนั้นขณะเขาพูดอยู่กับเรา ? ” “สามารถพระเจ้าข้า” บุรุษเปลี้ยกราบทูล “ดีแล้ว” พระราชาตรัส “เราจะได้เริ่มในวันพรุ่งนี้” “พะยะค่ะ” ชายพิการทูลรับ “เออ แล้วเอ็งจะให้ทำอย่างไร ? คือต้องเตรียมอะไรบ้าง ?” “ไม่มีอะไรมากพะยะค่ะ ขอเพียงมูลแพะ ๑ ทะนาน แล้วให้กั้นม่านไว้ เจาะรูม่านให้ตรงหน้าปุโรหิตพอมูลแพะผ่านได้” ทุกอย่างเรียบร้อย วันรุ่งขึ้นได้เวลาเข้าเฝ้า ปุโรหิตเฝ้าพระราชาอย่างเคย พอพระราชาตรัสถามคำหนึ่งเท่านั้น เขาก็เริ่มพูดไม่หยุด แต่คราวนี้ทุกๆ ครั้งที่เขาอ้าปากพูด ชายพิการผู้ชำนาญในการดีดกรวดก็ดีดมูลแพะเข้าปาก ปุโรหิตกลืนมูลแพะลงไปแล้วพูดต่อ เหตุการณ์ดำเนินไปทำนองนี้จนมูลแพะหมด ๑ ทะนาน ชายพิการจึงเขย่าม่าน ด้วยสัญญาณนี้พระราชาก็ทรงทราบว่ามูลแพะหมดแล้ว จึงรับสั่งกับปุโรหิตว่า “ท่านอาจารย์ ท่านพูดอะไรไปบ้าง เราจำไม่ได้เลย เรารู้แต่ว่าเวลานี้ท่านกลืนมูลแพะเข้าไป ๑ ทะนานแล้วยังไม่หยุดพูด ท่านพูดมากเกินไป” ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พราหมณ์ปุโรหิตก็กระดากเก้อเขินกลายเป็นผู้สำรวม พูดน้อย ทูลตอบเฉพาะที่พระราชาตรัสถามเท่านั้น พระราชาได้ความสบายพระทัย ทรงปลอดโปร่งหายความอึดอัดรำคาญใจ เพราะความพูดมากของปุโรหิต ทรงอนุสรณ์ถึงคุณของบุรุษเปลี้ย รับสั่งให้เข้าเฝ้าตรัสว่า “เราได้รับความสุขเพราะได้อาศัยความรู้ของท่าน” ดังนี้แล้วพระราชทานปัจจัยแห่งชีวิตเป็นอันมาก และพระราชทานบ้านส่วยถึง ๔ ตำบล อันตั้งอยู่ ๔ ทิศแห่งเมืองพาราณสี เพื่อเก็บส่วยหรือภาษีเลี้ยงตน

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [16 ม.ค. 2552 , 07:57:35 น.] ( IP = 58.9.146.250 : : )

สลักธรรม 2 มหาอำมาตย์ผู้อนุศาสก็อรรถธรรม แต่พระราชาได้ทราบเรื่องบุรุษเปลี้ยโดยตลอดแล้ว กล่าวคำนิยมขึ้นว่า “ศิลปะอย่างใดอย่างหนึ่งที่บุคคลฝึกฝนให้ชำนาญแล้ว ย่อมให้สำเร็จประโยชน์ได้ (เป็นที่พึ่งแก่ผู้มีได้) ท่านทั้งหลายจงดูเถิด ดูชายพิการมีศิลปะในการดีดกรวดเขาได้บ้านส่วยอันตั้งอยู่ ๔ ทิศ เพราะอาศัยศิลปะนั่นเอง” “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย” พระศาสดาตรัส “ท่านทั้งหลายอาจสงสัยว่า ธรรมมหาอำมาตย์ผู้นั้นคือใครกัน ? อย่าสงสัยเลยภิกษุทั้งหลาย เขาผู้นั้นในบัดนี้คือเราตถาคตนี่เอง” ดูก่อนภราดา ! โอกาสเปิดอยู่เสมอสำหรับบุคคลผู้รู้จริงและมีความสามารถจริง เขาจะไม่ตกต่ำ ดังนั้นเมื่อเรียนรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้ว ควรให้รู้จริง และฝึกปรือให้มีความสามารถสูงในวิชาของตนๆ มีศิลปะในการทำให้ดีขึ้น วิชาและศิลปะ นั้นแหละแม้เล็กน้อยเพียงใด ก็จะช่วยผู้มีวิชาและศิลปะนั้นให้มีชีวิตอยู่ได้อย่างดี ขอให้รู้จริง และมีความสามารถดีจริงเถิด แต่ต้องมีจรณะสมบัติที่ดีด้วย มิฉะนั้นจะเอาตัวไม่รอด ครั้งนั้นมีชายคนหนึ่งในเมืองพาราณสีนั่นเอง ได้เห็นสมบัติและเกียรติอันบุรุษเปลี้ยได้แล้วคิดว่า “ชายผู้นี้พิการอย่างนี้ อาศัยศิลปะแห่งการดีดกรวด จึงประสบความสำเร็จแห่งชีวิตได้สมบัติใหญ่โตอย่างนี้ เราควรเรียนศิลปะนี้ไว้บ้าง” เขาเข้าไปหาชายพิการ อ่อนน้อมทำความเคารพ พร้อมกล่าวว่า “ขอท่านอาจารย์ได้โปรดบอกศิลปะในการดีดกรวดให้แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด” บุรุษเปลี้ยกล่าวว่า “ข้าพเจ้าให้ศิลปะนี้แก่ท่านไม่ได้” เขาอ้อนวอนอยู่บ่อยๆ ก็ไม่อาจให้บุรุษเปลี้ยนั้นยินยอมมอบวิชาให้ได้ แต่เขาหาได้ละทิ้งความพยายามไม่ เลิกจากการอ้อนวอนด้วยวาจา แต่มาอ้อนวอนด้วยการกระทำ ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลดีกว่า เขาเข้าหาชายพิการเนืองๆ นำของมาให้ และบีบนวดอย่างเอาใจอยู่เป็นเวลานาน จนบุรุษเปลี้ยเห็นใจว่ามีความตั้งใจจริง กลายเป็นผู้มีคุณความดีต่อตนจึงยินยอมบอกศิลปะให้ ต่อกาลไม่นานเลย ชายผู้นั้นก็สามารถเรียนศิลปะแห่งการดีดกรวดสำเร็จ “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าประสงค์จะทดลองศิลปะ” เขาพูดในวันหนึ่ง “ทดลองอย่างไร ?” ชายพิการถาม “จะลองดีดแม่โคหรือมนุษย์ให้ตาย” “ไม่ได้ซิคุณ” บุรุษเปลี้ยบอก “ท่านฆ่าแม่โคหนึ่งตัว จะถูกปรับถึง ๑๐๐ ถ้าเป็นมนุษย์ท่านจะถูกปรับถึง ๑๐๐๐ ท่านพร้อมทั้งบุตรและภรรยาจะไม่สามารถเปลื้องหนี้สินจำนวนมากนี้ได้ ท่านต้องทดลองกับสิ่งที่ไม่มีเจ้าของไม่ต้องถูกปรับ” ชายผู้นั้นเอากรวดใส่ชายพกเที่ยวไป เห็นแม่โคก็ไม่กล้าดีด เพราะเกรงถูกปรับ ๑๐๐ เห็นมนุษย์ก็ไม่กล้าดีด เพราะเกรงถูกปรับ ๑๐๐๐

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [16 ม.ค. 2552 , 08:03:45 น.] ( IP = 58.9.146.250 : : )

สลักธรรม 3 วันนั้น พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งนามสุเนตตะออกจากบรรณศาลาเข้าไปบิณฑบาตในพระนคร กำลังยืนอยู่ที่ประตูเมือง บุรุษผู้นั้นเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าแล้วคิดว่า “คนผู้นั้นไม่มีเจ้าของ ไม่มีมารดาบิดา เราควรทดลองศิลปะกับคนผู้นี้” ดังนี้แล้วจึงดีดก้อนกรวดไปหมายเอาช่องหูเบื้องขวาของพระปัจเจกพุทธเจ้า ก้อนกรวดทะลุออกช่องหูเบื้องซ้าย ทุกขเวทนาแสนสาหัสได้เกิดขึ้นแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า ท่านไม่อาจเที่ยวแสวงหาภิกษาได้ จึงกลับสู่บรรณศาลาทางอากาศปรินิพพานแล้ว พวกมนุษย์ผู้เคยถวายภิกษาแก่ท่านเป็นประจำ เมื่อไม่เห็นท่านมาจึงคิดว่า “ความไม่ผาสุกไรๆ คงมีแก่ท่านเป็นแน่นอน” จึงชวนกันไปยังบรรณศาลา เห็นท่านนอนนิพพานอยู่ ไม่อาจกลั้นความโศกได้ พากันคร่ำครวญ ฝ่ายบุรุษใจชั่วผู้นั้นเห็นมหาชนไปยังบรรณศาลาไม่ขาดสาย จึงติดตามไปเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าแล้วจำได้ เล่าให้มหาชนฟังว่า เขาเป็นคนดีดกรวดเข้าช่องหูของท่านผู้นี้เพื่อทดลองวิชาของตน มหาชนได้ทราบดังนั้นจึงลงประชาทัณฑ์จนบุรุษนั้นสิ้นชีวิต ไปบังเกิดในอเวจีมหานรก หมกไหม้อยู่ในอเวจีนั้นเป็นเวลานาน สมแก่กรรมของตน ด้วยผลแห่งกรรมที่ยังเหลือ (เศษวิบาก) ทำให้เขาบังเกิดเป็นสัฏฐิกูฎเปรต ถูกค้อนเหล็กมีเพลิงติดทั่ว แล้วกระหน่ำลงบนศีรษะอย่างที่ปรากฏในปัจจุบัน พระศากยมุนีทรงเล่าเรื่องปุพพกรรมของสัฏฐิกูฎเปรตจบแล้ว ตรัสสรุปพระธรรมเทศนาว่า “ภิกษุทั้งหลาย ความรู้เกิดขึ้นแก่คนพาล เพียงเพื่อความพินาศของคนพาลนั้น หาเกิดขึ้นเพื่อประโยชน์ไม่ เกิดขึ้นเพื่อทำลายส่วนที่เป็นกุศลของเขา และทำให้ปัญญาของเขาตกไป” ดูก่อนท่านผู้แสวงหาคุณ ! อันความรู้ความสามารถและความเป็นใหญ่ เมื่ออยู่ที่คนดีก็มีคุณนานาประการ แต่เมื่ออยู่กับคนพาลก็ให้โทษเป็นอเนกอนันต์ เพราะฉะนั้น การให้ความรู้แก่คนจึงจำเป็นต้องให้ความดีหรือคุณธรรมควบคู่ไปด้วย เพื่อเขาจักได้ใช้ความรู้ให้เป็นประโยชน์ การให้ความรู้แก่คนเปรียบเหมือนการหยิบยื่นศัสตราให้เขา ต้องบอกวิธีใช้เฉพาะส่วนที่จะให้เกิดคุณประโยชน์ ทั้งแก่ตนและแก่ผู้อื่นเท่านั้น ถ้านำไปใช้ผิดจะทำลายตัวเองอย่างมาก มีตัวอย่างให้เห็นอยู่แล้วมากมาย โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [16 ม.ค. 2552 , 08:09:25 น.] ( IP = 58.9.146.250 : : )

สลักธรรม 4 มาติดตามศึกษาหาความรู้ ดูการกระทำ และแบบอย่างที่ดีของผู้มีปัญญาต่อค่ะ ตอนนี้นอกจากเห็นความน่ากลัวถึงผลของการกระทำซึ่งทำเพราะความคึกคะนอง ขาดความยั้งคิด และที่สำคัญขาดคุณธรรมในจิตใจ ซึ่งในตอนท้ายได้สรุปลงที่ว่า...การให้ความรู้แก่คนจึงจำเป็นต้องให้ความดีหรือคุณธรรมควบคู่ไปด้วย กราบขอบพระคุณพี่เณรมากค่ะที่นำมาให้ได้อ่านเป็นประจำ ...อนุโมทนาค่ะ

โดย พี่ดา [16 ม.ค. 2552 , 10:58:17 น.] ( IP = 124.121.177.222 : : )

สลักธรรม 5 สิ่งหนึ่งที่อ่านแล้วก็ได้ความรู้ซึ้งในทันทีก็คือ การเป็นมนุษย์และได้พบพระพุทธศาสนานั้นเป็นโชคมหาศาล ...ดูอย่างชายที่ดีดกรวดใส่พระปัจเจกพุทธเจ้านี้ แม้จะได้รับคำเตือนเรื่องการถูกปรับเงินถ้าฆ่าโคหรือฆ่าคนตาย แต่ก็ไม่ได้รับคำสั่งสอนในเรื่องของบาปบุญคุณโทษที่เกี่ยวกับศีลเลย จึงยังเป็นมนุษย์ที่อยู่ในสมัยแห่งความเสี่ยงมากๆ แม้จะมีพระปัจจเจกพุทธเจ้าก็ตาม ... กราบอนุโมทนาและขอบพระคุณมากค่ะพี่เณร

โดย น้องกิ๊ฟ [16 ม.ค. 2552 , 10:58:43 น.] ( IP = 125.27.174.52 : : )

สลักธรรม 6 กราบขอบพระคุณพี่เณรมากค่ะ

โดย น้องอุ๊ [18 ม.ค. 2552 , 13:21:28 น.] ( IP = 125.24.20.159 : : )

สลักธรรม 7 การมีความรู้จริงในศิลปวิทยาอย่างใดอย่างหนึ่งย่อมนำความสุขมาให้ถ้ามีคุณธรรมประจำใจด้วยจึงจะอยู่รอดปลอดภัย ผู้มีความรู้ความสามารถดีแต่ไม่มีคุณธรรมอยู่รอดได้ยากทั้งยังจะทำตนเองให้ตกตำได้ง่ายด้วย กราบขอบพระคุณพี่เณรมากค่ะและกราบอนุโมทนาค่ะ

โดย abctoy - [19 ม.ค. 2552 , 22:50:32 น.] ( IP = 118.172.250.251 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด