คำเตือนของนกพิราบ

---

ผู้ใดมีคนปรารถนาดีมาคอยแนะนำพร่ำเตือน แต่กลับไม่ยอมเชื่อฟัง ผู้นั้นย่อมฉิบหายได้ เหมือนกาไม่เชื่อนกพิราบ แล้วตกอยู่ในมือศัตรู คราวหนึ่ง พวกชาวเมืองพาราณสีเกิดใจบุญ ต้องการจะสงเคราะห์นกทั้งหลายให้อยู่สบาย จึงพากันแขวนกระเช้าแกลบไว้ตามบ้านแล้วปล่อยให้นกทั้งหลายเข้ามาอยู่อาศัย ชาตินั้น พระพุทธเจ้าของเราเกิดเป็นนกพิราบ อาศัยอยู่ในกระเช้าแกลบที่บ้านของเศรษฐีชาวเมืองพาราณสีคนหนึ่ง เช้าตรู่นกพิราบก็จะออกจากรัง (กระเช้าแกลบ) ไปหากินไกล ตกเย็นจึงค่อยกลับมาเข้ารังโดยไม่ยอมแตะต้องของกินในบ้านเศรษฐีเลย เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนเศรษฐีมากเกินไป ความจริงแล้วในบ้านของเศรษฐีมีของที่นกกินได้มากมาย แต่นกพิราบก็ไม่เคยกินเลยแม้แต่น้อยทั้งๆ ที่มีโอกาสหลายครั้ง ก็ด้วยเหตุผลดังกล่าวมาแล้ว คนในบ้านเศรษฐีเห็นพฤติกรรมนกพิราบ แล้วนึกนิยมในการรู้จักประมาณของเขา พ่อครัวมักเล่าถึงพฤติกรรมของนกพิราบนั้นให้เศรษฐีฟังเสมอ “ดีจังครับนาย นกพิราบตัวนี้ไม่เคยรบกวนอะไรให้เสียหายเลย เช้าก็ออกไปหากินแต่มืด ตกเย็นจึงกลับมาเข้ารัง ของกินในบ้านนี้ตากทิ้งไว้ได้สบาย ไม่เคยมายุ่งเกี่ยวเลย” อยู่มาวันหนึ่ง มีกาตัวหนึ่งบินมาหากินที่บ้านเศรษฐี ขณะนั้นพ่อครัวกำลังต้มส้มปลาอยู่ กลิ่นหอมฉุยโชยไปเข้าจมูกกา “กลิ่นปลาต้มนี่หอมจังน่ากิน” กาคิดขณะกลิ่นปลาโชยมาเข้าจมูก “ทำยังไงเราจึงจะได้กินปลาให้หายอยาก” กานั่งคิดหาทางจะกินเนื้อปลาอยู่ใกล้ๆ โรงครัวนั้นเอง จนกระทั่งตกเย็นเห็นนกพิราบบินกลับมาเข้ารังในโรงครัว ก็คิดขึ้นได้ว่า....“นกพิราบตัวนี้แหละจะช่วยให้เราได้กินเนื้อปลา”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [12 ก.พ. 2552 , 07:58:52 น.] ( IP = 58.9.136.13 : : )

สลักธรรม 1 ครั้นแล้ว กาก็บินกลับรังและรีบบินมาที่โรงครัวของเศรษฐีแต่เช้าตรู รอเวลาที่นกพิราบจะบินออกไปหากิน ครั้งถึงเวลาที่นกพิราบบินออกหากิน กาก็บินตามไปติดๆ จนทำให้นกพิราบสงสัย “สหาย ทำไมวันนี้ท่านจึงบินตามข้าพเจ้ามาเล่า” นกพิราบถามด้วยความสงสัย “นายจ๋า” กาทำเสียงอ่อนเสียงหวานเพื่อตีสนิท “ข้าพเจ้าบินตามท่านมาก็เพราะชอบใจในกิริยาท่าทางของท่าน” “ข้าพเจ้าไม่เห็นมีกิริยาท่าทางที่ดีอะไรเลย” นกพิราบรู้สึกงง “มีซิจ๊ะนายจ๋า ท่านมีกิริยาท่าทางสุขุม เห็นแล้วสบายใจ ยิ่งเข้าใกล้ด้วยแล้วยิ่งสบายใจใหญ่” กาชม “แล้วท่านต้องการอะไรจากข้าพเจ้า” นกพิราบถามตรงๆ “ไม่ต้องการอะไรเลยนาย นอกจากได้อยู่ใกล้ชิดท่าน และได้รับใช้ท่าน” ก็ยังคงทำเสียงอ่อนเสียงหวานเช่นเดิม “สหายเอ๋ย” นกพิราบชี้แจง “ท่านกับข้าพเจ้าหากินกันคนละทาง ฉะนั้น มาอยู่ด้วยกันจะทำให้ลำบาก ยิ่งจะมารับใช้ข้าพเจ้าด้วย ท่านจะยิ่งลำบากใหญ่” “ไม่ลำบากหรอกนายจ๋า” กายังดื้อแพ่ง “เวลาท่านออกหากิน ข้าพเจ้าก็ออกหากินไปกับท่าน” “ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ” นกพิราบจนปัญญาจะปฏิเสธ “แต่ข้าพเจ้าขอเตือนหน่อย ท่านต้องไม่ประมาทนะ” “ได้จ๊ะนาย” การีบรับคำพร้อมทั้งนึกกระหยิ่มอยู่ในใจว่า “บัดนี้แผนของเราสำเร็จขึ้นหนึ่งแล้ว”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [12 ก.พ. 2552 , 08:03:58 น.] ( IP = 58.9.136.13 : : )

สลักธรรม 2 นกพิราบเป็นสัตว์ถือศีล ไม่ยอมกินสัตว์ กินแต่หญ้าและพืชผักเท่านั้น ส่วนกาตรงกันข้าม เที่ยวหากินแต่สัตว์มีชีวิต ดังนั้นเวลาที่นกพิราบหากิน กาก็เที่ยวจิกสัตว์เล็กๆ ตามก้อนขี้วัวจนอิ่มแล้วจึงมาหานกพิราบ “นายจ๋าเย็นแล้วนะ เมื่อไรจะกลับรังสักทีเล่า กินมากไปไม่ดีนะ” กาทำท่าเตือนด้วยความหวังดี “ท่านอิ่มแล้วหรือ” นกพิราบถามด้วยความเป็นห่วง “ข้าพเจ้าไม่กินถึงอิ่มหรอก” กาเล่นสำนวน “กินแค่พออยู่ได้ กินอิ่มเกินไปอันตราย ไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพ” นกพิราบคอยกาอยู่เพื่อจะพากลับรัง และตั้งใจว่าจะพาบินกลับทันทีเมื่อกามาถึง แต่ก็ต้องเสียเวลาเพราะลีลาโยกโย้ของกา “เอาเถอะอย่ามามัวพูดมากอยู่เลย กลับกันดีกว่า” นกพิราบตัดบทพลางบินนำกากลับรังที่โรงครัวบ้านเศรษฐี ฝ่ายกาบินตามมา ก็คิดภูมิใจในความฉลาดของตน และบางครั้งก็คิดดูถูกนกพิราบเสียด้วยซ้ำ นกพิราบพากาบินลัดฟ้ามาครู่ใหญ่ก็ถึงบ้านเศรษฐี การีบมองไปที่ครัวเพื่อสำรวจหากลิ่นปลาซึ่งยังคงโชยกลิ่นหอมกรุ่นอยู่ หลังจากหยุดพักเหนื่อย ใช้ขนปีกทำความสะอาดร่างกายครู่หนึ่ง นกพิราบก็พากาบินไปที่โรงครัว แล้วพาเข้าไปพักในรังด้วยกัน “เบียดกันหน่อยนะ” นกพิราบพูดด้วยความเกรงใจ “ไม่เป็นไรหรอกนายจ๋า” กายังคงส่งเสียหวาน “คับที่อยู่ได้ แต่คับใจอยู่ยาก”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [12 ก.พ. 2552 , 08:09:17 น.] ( IP = 58.9.136.13 : : )

สลักธรรม 3 พ่อครัวเห็นนกพิราบพากามาอาศัยอยู่ด้วย ก็นำตระกร้าใส่แกลบอีกใบหนึ่งมาวางไว้ใกล้ๆ กับตะกร้าของนกพิราบ เพื่อให้กาได้อาศัยอยู่ “ขอบคุณท่านมาก” นกพิราบกล่าวกับพ่อครัว แล้วบอกให้กามาอาศัยอยู่ที่รังใหม่นั้น เพื่อจะได้อยู่อย่างสบาย ตั้งแต่นั้นมาบ้านเศรษฐีก็มีนกมาอยู่ ๒ ตัว นกพิราบกับกา เศรษฐีได้ทราบข่าวแล้วดีใจมากที่บ้านของตนได้เป็นที่พักพิงของนก “ดูแลให้ดีๆ ด้วยนะ” เขาบอกพ่อครัวด้วยน้ำเสียงแสดงความเมตตา ที่บ้านเศรษฐีมีคนนำปลามาให้ไม่ขาด ปลาที่คนนำมาให้นั้นมีทั้งปลาสดปลาแห้ง พ่อครัวก็นำไปแขวนตากไว้ตามที่ต่างๆ ในโรงครัว กาเห็นเข้าชักเปรี้ยวปากนึกอยากกินขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง “เมื่อก่อนได้แต่กลิ่นแต่ไม่เคยเห็นตัวปลา แต่วันนั้นได้เห็นแล้วแหม เนื้อแดงสดน่ากินจัง” กาคิดพลางกลืนน้ำลายพลาง “ทำยังไงถึงจะได้กินหนอ” กาเก็บเรื่องนี้ไปนอนคิดอยู่ทั้งคืน ในที่สุดก็คิดแผนออก ครั้นรุ่งเช้าจึงแกล้งนอนซมทำทีไม่สบาย “สหาย ได้เวลากินแล้ว ไปกันเถอะ” นกพิราบเรียก “นายจ๋า นายไปผู้เดียวเถอะ” กาทำเสียงโอดครวญ “วันนี้ข้าพเจ้าออกไปหากินกับท่านไม่ได้แน่” “ทำไมละสหาย” นกพิราบถาม “ข้าพเจ้าท้องเสีย” กาทำเสียงอ่อย นกพิราบรู้ดีว่าพวกกาไม่เคยเป็นโรคท้องเสีย กินอิ่มแล้วหิวเร็ว ดังนั้นจึงทำให้เข้าใจได้ว่ากาคงมีมายาเพราะต้องการจะกินปลา “สหาย ท่านอยากกินเนื้อปลาใช่มั้ย” นกพิราบถามตรงๆ “ระวังนะอันตรายจะมาถึงตัว ถ้าอยากกินจริงๆ ก็ไปกับข้าพเจ้าเถอะ อย่าไปกินปลาของเศรษฐีเลย” “นายจ๋า ข้าพเจ้าไปไม่ได้หรอก ท่านไปผู้เดียวเถอะ” กาทำทีเป็นไม่รู้เรื่องที่นกพิราบพูด และตะโกนเสียงอ่อยออกมา เมื่อเห็นว่ากายังไม่หยุดแสแสร้าง นกพิราบจึงไม่ชักชวนกาอีก แต่ก่อนบินออกไปจากรังไปหากิน ก็ได้หันมากล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง “สหาย อย่าประมาทนะ ความโลภมักจะให้ต้องระทมทุกข์” กาหาได้ใส่ใจถึงคำเตือนของนกพิราบไม่ ใจจดจ่ออยู่แต่เนื้อปลาในครัว เช้าวันนั้นพ่อครัวต้มปลาหม้อใหญ่ พอเดือดก็แง้มฝาหม้อไว้นิดหน่อยให้ไอออก กลิ่นต้มปลาหอมโชยมาเข้าจมูกกาอีก การู้สึกเปรี้ยวปากขึ้นมาทันที จึงค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากกระเช้าแล้วมองมาในครัว “ไม่มีใครอยู่ เป็นทีของข้าละคราวนี้ กากระหยิ่มใจพลางบินรี่เข้ามาในครัว

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [12 ก.พ. 2552 , 08:14:47 น.] ( IP = 58.9.136.13 : : )

สลักธรรม 4 ขณะนั้นพ่อครัวออกไปยืนเช็ดเหงื่ออยู่ข้างนอก กาค่อยๆ ย่องแล้วกระโดดขึ้นจับบนฝาหม้อใบหนึ่งที่ใส่ปลาอยู่ แต่บังเอิญพลาดไปถูกฝาหม้อหล่นเสียงดังโครม พ่อครัวได้ยินเสียงย่องมาดูก็เห็นกายืนก๋าอยู่บนปากหม้อ “ชะ...ชะ...ไอ้การะยำ ตะกละไม่เข้าเรื่อง” พ่อครัวด่าด้วยความโกรธจัด แล้วรีบปิดประตูครัวเข้าไปไล่จับกา ครั้นจับกาได้แล้ว พ่อครัวก็ระบายความโกรธด้วยการถอนขนจนเกลี้ยงแล้วเอาเครื่องเทศ อาทิ ขิง พริก ที่เตรียมไว้ปรุงอาหารคลุกกับน้ำเปรียงเปรี้ยวไปทากาจนทั่วตัวแล้วเหวี่ยงลงไปในกระเช้าตามเดิม พร้อมทั้งด่าสำทับ “นอนให้สบายนะไอ้กาเวร ตะกละดีนัก” กานอนดิ้นอยู่ในกระเช้า เพราะได้รับทุกขเวทนาอย่างแสนสาหัส ตกเย็นนกพิราบกลับมาเห็นกามีอาการทรมานเช่นนั้นก็ทราบได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ก็คิดอยู่ในใจว่า “ความโลภแท้ๆ ทำให้กาไม่เชื่อเรา จึงต้องมาทุกข์ทรมานอย่างใหญ่หลวง” จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ผู้ใดมีคนปรารถนาดีมาคอยแนะนำพร่ำเตือน แต่กลับไม่ยอมเชื่อฟัง ผู้นั้นย่อมฉิบหายได้ เหมือนกาไม่เชื่อนกพิราบแล้วตกอยู่ในมือศัตรู” • ชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..ความโลภทำให้หูหนวกตาบอดได้ จนไม่ยอมเชื่อคำตักเตือนของผู้ที่หวังดี และมารู้ตัวอีกทีก็ต่อเมื่อได้รับทุกข์อย่างใหญ่หลวงเสียแล้ว เช่นเดียวกับกา ได้รับทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสก็เพราะความโลภโดยแท้

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [12 ก.พ. 2552 , 08:18:09 น.] ( IP = 58.9.136.13 : : )

สลักธรรม 5 อันว่า "ความตะกละ" นั้นหนาพาให้ "ทุกข์" ... ขออนุโมทนากับพี่เณรค่ะ

โดย สามเณรีน้อย [12 ก.พ. 2552 , 08:31:06 น.] ( IP = 125.24.191.104 : : )

สลักธรรม 6 การมีชีวิตที่ประมาทแล้วยังไม่เชื่อฟังคำเตือน จึงต้องได้รับทุกข์ภัย กราบขอบพระคุณพี่เณรค่ะ

โดย เซิ่น [12 ก.พ. 2552 , 08:46:36 น.] ( IP = 58.8.49.60 : : )

สลักธรรม 7 คำเตือนของกัลยาณมิตร ย่อมยังประโยชน์แก่ผู้ที่เชื่อฟังเสมอ กราบขอบพระคุณและอนุโมทนาในนิทานชาดกที่พร้อมด้วยคติสอนใจที่นำมาฝากค่ะ

โดย พี่ดา [12 ก.พ. 2552 , 10:07:19 น.] ( IP = 124.121.176.13 : : )

สลักธรรม 8 สนุกดีมีประโยชน์ในการคบมิตรและการรู้จักอ่อนน้อมต่อคำตักเตือนด้วย..สาธุ ๆ กราบขอบพระคุณค่ะ

โดย น้องกิ๊ฟ [12 ก.พ. 2552 , 16:13:58 น.] ( IP = 125.27.178.233 : : )

สลักธรรม 9 พระพุทธองค์ทรงตรัสว่าสมุทัยคือเหตุให้เกิดทุกข์ได้แก่ ตัณหา องค์ธรรมคือโลภเจตสิกที่ในโลภมูลจิต ๘ นั่นเอง ช่างน่ากลัวเหลือเกิน กราบขอบพระคุณค่ะและกราบอนุโมทนาค่ะ

โดย abctoy - [12 ก.พ. 2552 , 23:12:51 น.] ( IP = 118.172.240.123 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด