ปูกับนางยาง

---

ผู้ที่ฉลาดแต่ในทางหลอกลวงผู้อื่น จะอยู่เป็นสุขตลอดไปไม่ได้หรอก เพราะเขาจะต้องได้รับผลแห่งความชั่วที่เขาทำไว้แน่นอน เหมือนนกยางถูกปูหนีบคอตายฉะนั้น ที่ป่าใหญ่แห่งหนึ่งมีสระบัวอยู่บริเวณริมสระนั้นมีต้นกุ่มขึ้นอยู่ ต้นกุ่มเป็นไม้ใหญ่แผ่กิ่งสาขาปกคลุมริมสระ ชาตินั้น พระพุทธเจ้าของเราเกิดเป็นรุกขเทวดาสิงสถิตอยู่ที่ต้นกุ่ม ได้พบเห็นเหตุการณ์ต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้นบริเวณริมสระรวมทั้งเหตุการณ์ระหว่างปูกับนางยาง สระบัวแห่งหนึ่งไม่ใหญ่มากนัก แต่มีปลาอยู่มาก ถึงหน้าแล้งน้ำจะน้อยลง ทำให้ปลาอยู่กันลำบาก ต่อมามีนกยางตัวหนึ่งบินมาหากินอยู่บริเวณริมสระ เห็นมีปลาชุกชุมอยู่ในสระนั้น คิดอยากจับกิน จึงมายืนวางแผนอยู่ที่ริมน้ำ ขณะนั้น ปลาหลากหลายชนิดกำลังแหวกว่ายไปมา เห็นนกยางยืนใช้ความคิดอยู่ จึงว่ายมาใกล้ๆ แล้วร้องถาม “นกยาง ท่านคิดอะไรอยู่” นกยางสะดุ้งเล็กน้อย เพราะนึกไม่ถึงว่าจะถูกถามเช่นนั้น และผู้ที่ร้องถามก็คือปลาผู้ที่ตนกำลังวางแผนคิดฆ่า แต่เป็นด้วยความฉลาดจึงข่มความรู้สึก และตอบไปอย่างหลักแหลมว่า “ข้าพเจ้ากำลังคิดถึงพวกท่านอยู่” “คิดถึงพวกเราทำไมหรือ” ปลาร้องถามด้วยความสงสัย “เป็นห่วงนะซี” นกยางแสดงท่าทางทอดถอนใจ “นี่หน้าแล้งก็กำลังมาถึงแล้ว น้ำในสระก็ชักน้อยลง อาหารของพวกท่านก็พลอยน้อยลงไปด้วย พวกท่านจะทำอย่างไร เพราะหน้าแล้งก็ยาวนานเสียด้วย

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [13 ก.พ. 2552 , 09:53:33 น.] ( IP = 58.8.48.180 : : )

สลักธรรม 1 ท่าเสแสร้งของนกยางได้ผลเพราะทำให้ปลาเริ่มสนใจที่พูดคุยด้วยเนื่องจากตัวเองมีส่วนได้ส่วนเสียโดยตรง “แล้วท่านจะให้พวกเราทำอย่างไร” ปลาถามต่อ ถึงตอนนี้ นกยางได้ทีวางท่าเสแสร้งต่อไปอีก เขาทำท่าใช้ความคิดหนัก สลัดหัวอยู่ไปมา แล้วแสดงท่าหนักใจ “ข้าพเจ้ามีทางจะให้ท่านทำ แต่ไม่รู้ว่าท่านจะยอมทำตามได้หรือเปล่า” นกยางพูดขึ้นอย่างสุขุม “ว่ามาเถอะนกยาง หากที่ท่านว่าจะเป็นประโยชน์สำหรับพวกเรา พวกเราก็สามารถทำตามได้ทั้งนั้น” ปลาแสดงท่ายอมรับอย่ากระตือรือร้น “จากนี้ไปไม่ไกลมีสระใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง” นกยางเริ่มโน้มน้าว “สระแห่งนั้นมีน้ำมากใสเย็น มีบัวเบญจพรรณบานอยู่เต็มสระ หากพวกท่านได้ไปอยู่ที่นั่นก็จะสะดวกสบาย อาหารการกินมีพร้อม และข้อสำคัญคือปลอดภัยด้วย” ปลาทั้งหลายฟังนกยางพูดด้วยอาการสงบนิ่งและตั้งใจฟังเรื่องที่นกยางจะพูดต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ “ท่านจะให้พวกเราไปอยู่ที่นั่นหรือ” ปลาตัวหนึ่งถามขึ้นหลังจากที่เห็นนกยางนิ่งเงียบ “ใช่...” นกยางผงกหัวยอมรับอย่างช้าๆ “เพราะที่นั่นจะทำให้พวกท่านสุขสบาย อาหารการกินมีมาก และมีความปลอดภัย”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [13 ก.พ. 2552 , 09:55:11 น.] ( IP = 58.8.48.180 : : )

สลักธรรม 2 น้ำเสียงแสดงความห่วงใยของนกยาง ทำให้ปลาเริ่มคล้อยตาม ปลาบางตัวเริ่มระริกระรี้อยากไปเต็มที “แล้วพวกเราจะไปได้อย่างไร” ปลาหลายตัวซักถาม “นั่นซี...พวกท่านจะไปกันได้อย่างไร” นกยางแสดงท่าครุ่นคิด “ข้าพเจ้าคิดหาทางช่วยท่านอยู่หลายวิธี มีอยู่วิธีหนึ่งที่เห็นว่าน่าจะเป็นไปได้ คือ ให้นกยางมาช่วยกันคาบพวกท่านไปส่ง” “โอ้ย...ไม่เอาหรอก ท่านนกยาง” พวกปลารีบส่ายหัว “ขืนให้ทำอย่างนั้น พวกท่านก็คาบพวกเราไปกินหมด” “นั่นซี...นกยางตัวอื่นๆ ข้าพเจ้าไม่มั่นใจ แต่สำหรับตัวข้าพเจ้าเรื่องจับพวกท่านกินคงไม่มีแน่” นกยางวางมาดสุขุมยืนยัน “นอกจากท่านแล้วพวกเราก็ไม่ไว้ใจนกยางตัวอื่นเหมือนกัน” ปลาตัวหนึ่งพูดแสดงความรู้สึกแทนปลาตัวอื่นๆ นอกจากปลาตัวนั้นแล้วก็ยังไม่มีปลาตัวใดมั่นใจในคำพูดของนกยางนัก เพราะพวกเขาจำได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยมีนกยางตัวใดไว้ชีวิตปลาเลย “หากพวกท่านไม่เชื่อ” นกยางพูดขึ้นขณะที่ปลาเริ่มซุบซิบกัน “ก็ขอให้ส่งปลาตัวหนึ่งไปกับข้าพเจ้าดูก่อน แล้วค่อยกลับมาบอกพวกท่านให้ตัดสินใจอีกครั้งหนึ่งว่าจะไปหรือไม่ไปตามที่ข้าพเจ้าเสนอ” ปลาทั้งปลายเห็นด้วยตามที่นกยางเสนอ จึงคัดเลือกปลาช่อนใหญ่ตัวหนึ่งให้ไปสำรวจดูสระ เหตุที่คัดเลือกส่งปลาช่อนตัวใหญ่นั้นไป ก็เพราะเชื่อมั่นว่าจะสามารถเอาตัวรอดได้เมื่อคราวมีภัย เนื่องจากสามารถช่วยตัวเองได้ทั้งที่อยู่บนบกและในน้ำ

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [13 ก.พ. 2552 , 09:56:20 น.] ( IP = 58.8.48.180 : : )

สลักธรรม 3 เมื่อตกลงอย่างนี้แล้ว วันรุ่งขึ้นนกยางก็มาคาบปลาช่อนใหญ่กล้าตายตัวนั้นไปปล่อยไว้ในสระใหญ่แห่งดังกล่าว “นี่ไงสระที่ข้าพเจ้าพูดถึง” นกยางพูดขึ้นหลังจากปล่อยปลาลงไว้ที่ริมน้ำ “ขอให้ท่านว่ายเที่ยวให้ทั่ว ข้าพเจ้าให้เวลาครึ่งวัน เวลาเที่ยงตรงขอให้มาพบกันที่เดิมนี้ ข้าพเจ้าจะได้พาท่านกลับ” ปลาดีใจมากที่ได้น้ำใหม่ แหวกว่ายไปทั่วสระอย่างสนุกสนาน ถึงคราวหิวก็ตอดอาหารตามใต้กอบัวเบญจพรรณกินอย่างเอร็ดอร่อย ครั้นตกเวลาเที่ยงวันก็ว่ายกลับมาที่นกยางนัดไว้ “เป็นยังไงบ้าง” นกยางถามปลาทันทีที่ได้พบกัน “คงสู้สระเดิมที่พวกท่านอยู่ไม่ได้หรอกละมั้ง” “เป็นอย่างท่านว่าจริงๆ” ปลาช่อนใหญ่ยืนยัน “สระใหญ่มีน้ำใสเย็น อาหารก็มีมาก ข้าพเจ้ากินเสียพุงกาง และคิดว่าน่าจะปลอดภัยด้วย” “ท่านเห็นแล้วใช่ไหม” นกยางหัวเราะ “ข้าพเจ้าไม่โกหกท่านหรอก เราเป็นสัตว์ด้วยกัน มีอะไรที่พอจะช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป ข้าพเจ้าเองจะช่วยพวกท่านได้ก็คงแค่นี้แหละ” คำพูดทิ้งท้ายของนกยางทำให้น่าเชื่อถือยิ่งขึ้น ปลาช่อนใหญ่มองดูเขาด้วยสายตาแสดงความเคารพรัก และกล่าวแสดงความขอบคุณ “ท่านมีน้ำใจกับพวกเรามากนะ นกยาง” ปลาช่อนใหญ่พูดจากนั้นจึงได้ชวนนกยางกลับสระเดิม นกยางไม่ขัดข้อง มันเอาจะงอยปากคาบปลาตรงกลางตัวแล้วบินขึ้นฟ้ากลับตรงไปยังสระเดิม ปลาช่อนใหญ่เนื้อแน่นเย้ายวนชวนให้จับฉีกกินยิ่งนัก นกยางนึกอยู่ในใจตลอดเวลาที่เหินฟ้ากลับสระ “ยังไม่ถึงเวลา” นกยางปลอบใจตัวเอง “หากเรากินปลาช่อนตอนนี้ก็จะกินได้ตัวเดียว แต่ถ้าอดใจไว้สักนิด เราจะได้กินจนหมดสระแน่” นกยางคาบปลาช่อนใหญ่เหินฟ้ามาได้ไม่นานก็ถึงสระเดิม เห็นฝูงปลาลอยหัวอยู่ริมน้ำสลอนเพื่อรอฟังข่าวดี “เป็นไงบ้าง” ปลารุมถามปลาช่อนผู้กล้าตายอยู่เซ็งแซ่ “เป็นอย่างนกยางว่าไว้จริงๆ” ปลาช่อนตอบอย่างเชื่อมั่น “สระใหญ่ มีน้ำเย็นใสสะอาด อาหารการกินมีมาก และดูท่าว่าจะปลอดภัยด้วย” เมื่อฟังปลาช่อนใหญ่ซึ่งพวกตนเชื่อถือพูดอย่างนั้น ปลาทั้งหลายก็ตัดสินใจยอมให้นกยางคาบพวกตนไปปล่อยในสระใหม่ โดยให้คาบปลาช่อนใหญ่ผู้กล้าตายไปปล่อยก่อน เพราะเห็นว่าเป็นผู้ที่สมควรจะสุขสบายก่อน เมื่อผลการตัดสินใจออกมาเช่นนั้น ปลาช่อนใหญ่ก็ไม่ขัดข้อง นกยางเองก็ดีใจที่แผนร้ายจะสมประสงค์แล้ว นกยางคาบปลาช่อนใหญ่กลับมาที่สระเก่า ฝ่ายปลาช่อนเองก็ลิงโลดใจที่จะได้อยู่น้ำใหม่อย่างแท้จริงเสียที แต่ก็รู้สึกแปลกใจที่นกยางไม่ยอมบินไปริมสระ แต่กลับบินมาที่ต้นกุ่มริมสระ แล้วปล่อยตนเองไว้ติดกับคาคบไม้ ปลาพยายามดิ้นแต่ก็ดิ้นไม่หลุด เพราะลำตัวถูกขัดไว้กับคาคบไม้ “นกยางทำไมท่านไม่ปล่อยเราลงน้ำ” เสียงปลาตะโกนถามนกยางลั่น นกยางไม่ตอบว่ากระไร ได้แต่เอาจะงอยปากแทงเข้าไปที่ลำตัวจนมิด ปลาช่อนใหญ่ดิ้นด้วยความเจ็บปวดอยู่ครู่เดียวก็ขาดใจตาย จากนั้นนกยางก็เอาจะงอยปากฉีกเนื้อปลาช่อนกินอย่างเอร็ดอร่อย ทิ้งก้างไว้ตรงโคนต้นกุ่ม แล้วบินกลับไปคาบปลาตัวอื่นๆ มาอีก

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [13 ก.พ. 2552 , 09:58:06 น.] ( IP = 58.8.48.180 : : )

สลักธรรม 4 นกยางทำอย่างนี้จนกระทั่งปลาหมดสระ เหลืออยู่แต่ปูตัวหนึ่ง นกยางย่ามใจคิดจะกินปูเป็นรายต่อไป จึงเริ่มเกลี้ยกล่อม “ปู ที่สระแห่งหนึ่งมีน้ำใสสะอาด ข้าพเจ้าคาบปลาไปปล่อยไว้ที่นั่นหมดแล้ว ตอนนี้ปลากำลังสุขสบายเพราะได้น้ำใหม่ ท่านไม่คิดไปบ้างหรือ” “ไปน่ะอยากไป แต่ไม่รู้จะไปได้อย่างไร” ปูออกตัว “ให้ข้าพเจ้าพาไปซี่” “พาไปยังไงล่ะ” “ก็เอาปากคาบท่านไป” “ไม่ดีหรอก เกิดไปถึงกลางทางท่านอ้าปากข้าพเจ้าก็ตกตายเท่านั้นเอง สู้ให้ข้าพเจ้าเอาก้ามหนีบคอท่านไปไม่ได้หรอก ปลอดภัยกว่า” เหตุที่ปูพูดเช่นนั้นก็เพราะไม่มั่นใจว่านกยางจะหวังดีต่อตนจริงหรือไม่ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเห็นมีแต่นกยางจับปลาจับปูกินเป็นอาหาร หากครั้งนั้นนกยางจะหวังดีถึงขั้นคาบไปปล่อยก็นับว่าดีแล้ว แต่ถ้าคิดไม่ซื่อคาบไปกิน ตนก็จะเอาก้ามหนีบคอให้ขาด ฝ่ายนกยางยังคงย่ามใจว่าปูคงไม่ต่างอะไรไปจากปลา จึงตกลงยอมรับข้อเสนอของปูที่จะคีบคอตนไป นกยางพาปูบินด้วยความรู้สึกกระหยิ่มใจ ฝ่ายปูก็เอาก้ามคีบคอนกยางไว้แน่น ครั้นถึงบริเวณสระ แทนที่จะบินไปลงที่ริมน้ำ นกยางกลับบินมาเกาะที่ต้นกุ่ม “สระอยู่ทางโน้น แต่ทำไมท่านพาข้าพเจ้ามาทางนี้เล่า” ปูร้องถามด้วยความสงสัย “อย่ามาทำโวยวาย เจ้าปูน้อย” นกยางขู่ตอบ “เจ้าทำอย่างกับเป็นนายข้า เที่ยวมาสั่งให้ข้าไปทางโน้นทางนี้ แหกตาดูซะ ที่โคนต้นกุ่มนั่น เห็นไหม มีแต่ก้างปลากองสุมอยู่ นั่นแหละฝีมือข้า ปลาทุกตัวที่ให้ข้าคาบมา ข้าจัดการเข้าท้องเสียเรียบร้อยหมด” “ท่านกินปลาได้เพราะปลามันโง่ แต่ท่านจะกินข้าพเจ้าไม่ได้หรอก ตรงกันข้ามข้าพเจ้านี่แหละจะสังหารท่าน” ปูตอบโต้ไม่ลดละ พลางบีบก้ามที่คีบคอนกยางอยู่ให้แน่นเข้า

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [13 ก.พ. 2552 , 10:05:23 น.] ( IP = 58.8.48.180 : : )

สลักธรรม 5 ผลปรากฏว่า นกยางเจ็บปวดถึงขนาดอ้าปากร้องเสียหลง น้ำตาไหลพราก พลางกลัวตายขึ้นมาครามครัน “กลัวแล้วจ้า...ปูจ๋า ข้าพเจ้ากลัวท่านแล้ว โปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด” นกยางร้องขอชีวิต “กลัวตายเหมือนกันหรือ” ปูถามเยาะ “หากกลัวตายก็พาข้าพเจ้าไปปล่อยลงในสระเดี๋ยวนี้” คำขู่ของปูได้ผล นกยางรีบบินพาปูมาที่ริมสระแล้วค่อยๆ หย่อนคอลงไป พอรู้สึกตัวว่าถูกน้ำ ปูก็คีบก้านคอนกยางจนขาดแล้วตัวเองก็ว่ายลงน้ำลึกไป รุกขเทวดาที่สิงสถิตอยู่ที่ต้นกุ่ม ได้เห็นพฤติกรรมของปูกับนกยางมาตลอด เพื่อยกย่องความฉลาดของปู และตำหนิความฉลาดแกมโกงของนกยาง จึงได้กล่าวขึ้นมาว่า “ผู้ที่ฉลาดแต่ในทางหลอกลวงผู้อื่น จะอยู่เป็นสุขตลอดไปไม่ได้หรอก เพราะเขาจะต้องได้รับผลแห่งความชั่วที่เขาได้ทำไว้อย่างแน่นอน เหมือนนกยางถูกปูหนีบคอตาย ฉะนั้น” • ชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... ผู้ที่เลี้ยงชีวิตด้วยการหลอกลวงผู้อื่นนั้น ในที่สุดตัวเองก็ต้องถูกหลอกลวงเช่นกัน เหมือนนกยางหลอกลวงปลามาฆ่าแล้วตัวเองถูกปูหลอกมาฆ่าเช่นกัน

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [13 ก.พ. 2552 , 10:07:04 น.] ( IP = 58.8.48.180 : : )

สลักธรรม 6 ผู้ที่เลี้ยงชีวิตด้วยการหลอกลวงผู้อื่นนั้น ในที่สุดตัวเองก็ต้องถูกหลอกลวงเช่นกัน......ช่างเหมือนกับที่โบราณกล่าวว่า หมองูตายเพราะงูเลย กราบขอบพระคุณและอนุโมทนาค่ะ ที่นำชาดกสอนใจมาฝากเป็นประจำ

โดย พี่ดา [13 ก.พ. 2552 , 10:10:52 น.] ( IP = 124.121.177.121 : : )

สลักธรรม 7 น่าสงสารชีวิตของผู้ที่ถูกหลอกลวง และก็น่ารังเกียจมากกับชีวิตของผู้ที่หลอกลวงผู้อื่นให้ประสบกับความวิบัติ และในที่สุดก็หนีผลร้ายไปไม่ได้ ขอบพระคุณมากค่ะที่นำเรื่องดีๆ มาให้อ่าน

โดย น้องกิ๊ฟ [16 ก.พ. 2552 , 13:14:30 น.] ( IP = 125.27.178.187 : : )

สลักธรรม 8 อ่านแล้วก็นึกถึงบุคคลที่ทำกรรมชั่วด้วยการหลอกลวงผู้อื่น ย่อมได้รับผลกรรมชั่วที่ตนเองกระทำไว้อย่างแน่นอน ดังคำกล่าวของท่านรุกขเทวดาที่สิงสถิตอยู่ที่ต้นกุ่ม กราบขอบพระคุณมากค่ะที่นำชาดกที่อ่านสนุกมีคติสอนใจมาฝากค่ะ

โดย ธัญธร [19 ก.พ. 2552 , 13:52:16 น.] ( IP = 118.173.32.29 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด