คนกับสัตว์

---

คนบางพวกในโลกนี้ ได้กล่าวความจริงไว้อย่างนี้ว่า การเก็บไม้ที่ลอยน้ำขึ้นมา ยังดีกว่าช่วยคนอกตัญญูบางคนขึ้นจากน้ำ พระเจ้าพรหมทัต ทรงมีพระโอรสทรงพระนามว่า เจ้าชายทุฏฐะ เจ้าชายทรงมีพระนิสัยหยาบคาย เวลาตรัสสนทนากับใครนั้นจะต้องด่าหรือไม่ก็ตบตีไปด้วย จึงทำให้ผู้คนทั้งในและนอกพระราชวังเกลียดชังมาก ชาตินั้น พระพุทธเจ้าของเราเกิดเป็นฤาษี พระสารีบุตรเกิดเป็นงู พระโมคคัลลานะเกิดเป็นหนู พระอานนท์เกิดเป็นนกแขกเต้า ส่วนพระเทวทัตเกิดเป็นเจ้าชายทุฏฐะ วันหนึ่ง เจ้าชายทุฏฐะทรงมีพระประสงค์จะลงเล่นน้ำในแม่น้ำคงคา จึงตรัสสั่งให้ข้าราชบริพารพาพระองค์ไป พอดีกับเวลาที่เสด็จไปถึงนั้นเกิดฝนตั้งเค้า เมฆดำทะมึนลอยตัวอยู่บนท้องฟ้า ทั่วทุกทิศมืดมนจนแทบจะมองไม่เห็นอะไร “เฮ้ย...ทำไมพวกเจ้าไม่พาข้าไปอาบน้ำวะ” เจ้าชายตรัสตะคอกถาม “อากาศไม่ดี ฝนกำลังจะตกพระเจ้าข้า” ข้าราชบริพารคนหนึ่งกราบทูล “ฝนตกมันเรื่องของฝน แต่ข้ากำลังจะลงเล่นน้ำมันก็เรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกัน” เจ้าชายไม่ฟังเหตุผล “ไป...พวกเจ้าพาข้าไปลงเล่นน้ำเดี๋ยวนี้ ข้าอยากไปเล่นกลางแม่น้ำเลย” “ดีเหมือนกัน” ข้าราชบริพารกลุ่มหนึ่งคิดอยู่ในใจ “เราจะได้หาโอกาสฆ่าไอ้คนชั่วคนนี้เสียเลย อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน” ข้าราชบริพารกลุ่มนั้นครั้นคิดตกลงร่วมกันอย่างนี้แล้ว ก็รีบเข้าประกบเจ้าชายทุฏฐะแล้วพาไปกลางแม่น้ำทันที ขณะนั้นเกิดพายุพัดฝนตกหนักน้ำป่วนเป็นคลื่นใหญ่ พวกเขาฉวยโอกาสตอนชุลมุนนี้เองปล่อยเจ้าชายให้ลอยน้ำไปตามกระแสคลื่นเพียงลำพังแล้วตนเองก็รีบว่ายกลับเข้าฝั่ง

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [20 ก.พ. 2552 , 07:52:26 น.] ( IP = 58.9.144.66 : : )

สลักธรรม 1 “เจ้าชายอยู่ไหนล่ะ” ข้าราชบริพารกลุ่มที่อยู่บนฝั่งถามหาเจ้าชายเมื่อเห็นพวกเขาขึ้นฝั่งมาตามลำพัง “ไม่รู้เหมือนกัน พวกเราไม่รู้ ตอนเมฆตั้งเค้าฝนตกหนักพายุพัดแม่น้ำปั่นป่วน พวกเราเห็นเจ้าชายดำน้ำเข้าใจว่าพระองค์คงเสด็จมาขึ้นฝั่ง จึงพากันว่ายตามมา พระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่หรือ” ข้าราชบริพารกลุ่มสังหารทำเป็นไม่รู้ แล้วข้าราชบริพารทั้งหมดก็กลับมาเฝ้าพระเจ้าพรหมทัต และกราบทูลเรื่องเจ้าชายทุฏฐะหายตัวให้ทรงทราบ “โธ่...ลูกพ่อ” พระเจ้าพรหมทัตทรงอุทานด้วยความเสียพระทัย แล้วรับสั่งให้กลับไปค้นหาที่ฝั่งแม่น้ำอีกครั้งหนึ่งแต่ไม่มีใคร พบเจ้าชายเลยแม้แต่เงา ฝ่ายเจ้าชายทุฏฐะลอยไปตามกระแสน้ำ ทรงตกพระทัยมาก ร้องให้คนช่วยตลอดเวลา แต่ไม่มีใครช่วยได้เพราะฝนตกหนักและคลื่นแรงมาก กระแสน้ำพัดพาพระองค์ไปอย่างรวดเร็ว จนมาพบขอนไม้ท่อนหนึ่งลอยมาใกล้ๆ จึงรีบคว้าแล้วขึ้นไปนั่งบนขอนไม้นั้น ครู่ต่อมาได้มีสัตว์ ๓ ตัวที่เดือดร้อนเพราะฝนตกน้ำท่วมครั้งนี้มาอาศัยอยู่บนขอนไม้นั้นด้วย คือ งู หนู และนกแขกเต้า ฝนหยุดตกเมื่อตอนมืดแล้ว ทั่วทั้งแม่น้ำมืดสนิทและเวิ้งว้างน่ากลัว กระแสน้ำยังคงพัดขอนไม้ถอยไปเรื่อยๆ ตกเที่ยงคืนจึงลอยมาถึงบริเวณหน้าอาศรม ฤาษีได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ดังมาอย่างโหยหวนแล้วให้รู้สึกสงสาร “ฤาษีอย่างเราจะปล่อยให้คนตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้” ฤาษีคิดพรางตรงไปยังท่าน้ำ แสงไฟจากอาศรมทำให้พอมองเห็นท่อนไม้ได้ลางๆ ฤาษีตัดสินใจกระโจนลงน้ำแล้วว่ายไปลากขอนไม้มาที่ฝั่งแล้วปลอบเจ้าชายทุฏฐะให้หายกลัว

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [20 ก.พ. 2552 , 07:57:03 น.] ( IP = 58.9.144.66 : : )

สลักธรรม 2 “อย่ากลัวเลยพ่อหนุ่ม เจ้าปลอดภัยแล้ว” ฤาษีปลอบพลางประคองเจ้าชายขึ้นฝั่ง นอกจากช่วยเจ้าชายแล้ว ฤาษียังช่วยสัตว์ ๓ ตัวนั้นด้วยแล้วพาคนและสัตว์ไปยังอาศรมของตน “สัตว์ ๓ ตัวนี้เป็นสัตว์เล็กอ่อนแอกว่า ส่วนพ่อหนุ่มคนนั้นแข็งแรงกว่า เราควรจะช่วยสัตว์ที่อ่อนแอกว่าก่อน” ฤาษีคิดแล้วก็ก่อไฟให้สัตว์ ๓ ตัวนั้นก่อนแล้วจึงมาก่อไฟให้เจ้าชายทุฏฐะผิงภายหลัง ถึงคราวจะให้อาหารก็ให้สัตว์ ๓ ตัวนั้นก่อนเช่นกัน แล้วจึงมาให้เจ้าชายทุฏฐะภายหลัง เจ้าชายทุฏฐะทรงโกรธต่อการกระทำของฤาษีมาก “ฤาษีองค์นี้แทนที่จะให้เกียรติเราก่อน แต่มันกลับไปให้เกียรติเจ้าสัตว์ ๓ ตัวนั้นก่อน จำไว้ไอ้ฤาษีโง่” เจ้าชายคำรามก้องอยู่ในพระทัย เจ้าชายทุฏฐะและสัตว์อาศัยฤาษีอยู่ได้ ๓ วัน จนร่างกายแข็งแรงดีแล้ว ประกอบกับกระแสน้ำลดลงอยู่ในระดับปกติ จึงลาฤาษีกลับที่อยู่ของตน งูกล่าวว่า “ท่านฤาษีผู้เจริญ ท่านมีพระคุณต่อข้าพเจ้ามาก ข้าพเจ้าไม่ใช่ผู้ยากไร้ ชาตินี้มาเกิดเป็นงูเฝ้าทรัพย์ ๔๐ โกฏิอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำด้านเหนือจากนี้ไป หากท่านมีความจำเป็นจะใช้สอยก็บอกข้าพเจ้ามา ทรัพย์สมบัติทั้งหมดนั้นข้าพเจ้ายกให้ท่านได้ เวลาที่ท่านไปที่นั่นจงเรียกว่า เจ้าตัวยาว ข้าพเจ้าจะเลื้อยมาหาท่าน” หนูกล่าวว่า “ท่านฤาษีผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นหนี้พระคุณท่านมาก ข้าพเจ้าเป็นเช่นเดียวกับงูคือไม่ใช่ผู้ยากไร้ ชาตินี้เกิดมาเป็นหนูเฝ้าทรัพย์ ๓๐ โกฎิที่อยู่ริมฝั่งแม่น้ำใต้ที่อยู่ของงูลงมานิดหน่อย หากท่านมีความจำเป็นจะต้องใช้สอยก็บอกข้าพเจ้ามา ทรัพย์สมบัติทั้งหมดนั้นข้าพเจ้ายกให้ท่านได้ เวลาที่ท่านไปที่นั่นจงเรียกว่า หนู แล้วข้าพเจ้าก็วิ่งมาหาท่าน” นกแขกเต้ากล่าวว่า “ท่านฤาษีผู้เจริญ ข้าพเจ้าไม่มีทรัพย์สมบัติเป็นของตนเองอย่างงูกับหนู แต่ข้าพเจ้ามีญาติพี่น้องมาก หากท่านมีความต้องการใช้ข้าวเจ้าที่เกิดเองในป่าก็จงไปบอกข้าพเจ้า เวลาที่ท่านไปหาข้าพเจ้าจงเรียกว่า นกแขกเต้า แล้วข้าพเจ้าก็จะบินมาหาท่านแล้วบอกญาติพี่น้องให้ช่วยกันคาบเอาข้าวเจ้ามาให้ท่านได้หลายเล่มเกวียนทีเดียว”

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [20 ก.พ. 2552 , 08:02:47 น.] ( IP = 58.9.144.66 : : )

สลักธรรม 3 ฤาษีผงกศีรษะรับคำพูดของสัตว์ทั้ง ๓ นั้นแล้วหันมาทางเจ้าชายทุฏฐะ เจ้าชายทุฏฐะยังแค้นเคืองฤาษีอยู่ แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท จึงตรัสว่า “ท่านฤาษีผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นเจ้าชายรัชทายาทของพระเจ้าพรหมทัต เมื่อใดที่ข้าพเจ้าได้ขึ้นครองราชย์สมบัติเมื่อนั้น ขอให้ท่านไปหาข้าพเจ้าได้เลย ข้าพเจ้ายินดีถวายการบำรุงท่านด้วยปัจจัย ๔” เมื่อคนและสัตว์จากไปแล้ว ฤาษีก็อยู่ที่อาศรมนั้นต่อไป จนเมื่อได้ทราบข่าวว่าเจ้าชายทุฏฐะได้เสวยราชสมบัติแล้ว จึงต้องการจะทดลองคนและสัตว์เหล่านั้นดู ฤาษีไปหางูก่อน พอได้ยินเสียงเรียกเจ้ายาวเท่านั้น งูก็รีบเลื้อยออกมาหาฤาษี แสดงความเคารพ แล้วรีบบอกทันทีว่า...“ท่านฤาษีผู้เจริญ ทรัพย์ ๔๐ โกฏิฝังอยู่ตรงนี้ ท่านจงขนไปให้หมดเถิด” “เอาไว้ให้จำเป็นก่อนแล้วจะมาเอา” ฤาษีกล่าวแล้วขอบคุณงู จากนั้นก็เดินทางไปหาหนูต่อไป พอได้ยินเสียงเรียกว่าหนูเท่านั้น หนูรีบวิ่งออกทำความเคารพฤาษี แล้วบอกทันทีว่า...“ท่านฤาษีผู้เจริญ ทรัพย์ ๓๐ โกฏิฝังอยู่ตรงนี้ ท่านจงขนไปให้หมดเถิด” “เอาไว้ให้จำเป็นก่อนแล้วจะมาเอา” ฤาษีบอกหนูพร้อมทั้งกล่าวขอบคุณหนู แล้วจากนั้นก็เดินทางไปหานกแขกเต้า พอได้ยินเสียงเรียกว่านกแขกเต้าเท่านั้น นกแขกเต้าก็บินมาหา และแสดงความเคารพฤาษี และบอกทันทีว่า...“ท่านฤาษีผู้เจริญ ข้าพเจ้าจะรีบไปบอกญาติให้ขนข้าวสาลีที่เกิดเองในป่ามาให้ท่านนะ” “เอาไว้ให้จำเป็นก่อนแล้วค่อยขนไปให้” ฤาษีกล่าวขอบคุณนกแขกเต้า จากนั้นเดินทางไปเมืองพาราณสีเพื่อทดลองน้ำพระทัยพระเจ้าทุฏฐะ

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [20 ก.พ. 2552 , 08:08:00 น.] ( IP = 58.9.144.66 : : )

สลักธรรม 4 ฤาษีไปถึงเมืองพาราณสี แล้วก็เข้าไปพักค้างคืนในพระราชอุทยาน รุ่งเช้าจึงเข้าไปภิกขาจารในเมือง ขณะนั้นเองพระเจ้าทุฏฐะกำลังเสด็จเลียบเมืองอยู่ พระองค์ทอดพระเนตรเห็นฤาษีแล้วจำได้ และเมื่อทรงหวนนึกถึงเหตุการณ์ครั้งหลังก็ทรงพระพิโรธขึ้นมาทันที “เจ้าฤาษีชั่วช้านั้นเห็นจะมาขอข้ากิน” พระเจ้าทุฏฐะตรัสแก่อำมาตย์ที่ตามเสด็จ..“ข้ารำคาญเต็มทีโว้ย ไปพวกเจ้าไปจัดการมัน อย่าให้มันเห็นข้า จับมัดแขนไพล่หลังเดินตีไปตลอดทาง แล้วลากตัวไปตัดหัวนอกเมืองเอาหลาวเสียบประจานไว้” ฝ่ายอำมาตย์ได้ฟังดังนั้นก็รีบไปจัดการตามพระประสงค์ ฤาษีไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย แม้จะถูกตีก็ไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญหรือแสดงความโกรธออกมา เพียงแต่พูดว่า.. “คนบางพวกในโลกนี้ได้กล่าวความจริงไว้อย่างนี้ว่า การเก็บไม้ที่ลอยน้ำขึ้นมา ยังดีกว่าช่วยคนอกตัญญูบางคนขึ้นจากน้ำ” อำมาตย์และผู้คนทั้งหลายได้ยินฤาษีพูดเปรยๆ ขึ้นมาอย่างนั้นก็ชักเอะใจ จึงถามฤาษีถึงเหตุผลที่กล่าวเช่นนั้น ฤาษีได้เล่าความจริงให้ฟังทั้งหมด พอได้ทราบความจริงนั้นเข้า อำมาตย์และผู้คนทั้งหลายก็พูดกันว่า

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [20 ก.พ. 2552 , 08:11:12 น.] ( IP = 58.9.144.66 : : )

สลักธรรม 5 “พระเจ้าทุฏฐะช่างเลวชั่วชาติเสียจริงๆ ไม่รู้แม้แต่บุญคุณของคนที่ช่วยชีวิตตนเองเอาไว้ อย่างนี้แล้วพวกเราจะไปอาศัยพระองค์ได้อย่างไร” ความเกลียดชังที่สะสมมานาน ประจวบกับความโกรธครั้งนี้ ส่งผลให้ชาวเมืองกรูกันเข้าไปกระชากพระเจ้าทุฏฐะลงจากคอช้างพระที่นั่ง แล้วรุมกระทืบจนวรรคต และทิ้งพระศพไว้บนคูเมืองนั่นเอง ต่อจากนั้น พวกเขาจึงมองหาคนที่จำมาเป็นกษัตริย์ของพวกตน เมื่อไม่เห็นใครอื่น จึงชวนกันไปนิมนต์ฤาษีให้สึกมาครองราชย์สมบัติ ฤาษีเห็นประโยชน์ที่จะทำให้บ้านเมืองสงบสุขได้ จึงรับแล้วสึกมาครองราชย์สมบัติโดยธรรม ครั้นครองราชย์สมบัติแล้ว พระเจ้าแผ่นดินพระองค์ใหม่ก็เสด็จไปเยี่ยมสัตว์ทั้ง ๓ คือ งู หนู และนกแขกเต้า ทรงรับทรัพย์ที่งูและหนูถวายแล้วให้นำมาเข้าเป็นของหลวง แล้วทรงรับสั่งให้รับสัตว์ทั้ง ๓ นั้นมาอยู่ด้วยในพระราชวัง ทรงรับสั่งให้สร้างปล่องทองคำให้งูอยู่ ให้สร้างถ้ำทองคำให้หนูอยู่ แลให้สร้างกรงทองคำให้นกแขกเต้าอยู่ พระราชทานข้าวตอกคลุกน้ำผึ้งแก่งูและนกแขกเต้าทุกวัน ส่วนหนูรับสั่งให้พระราชทานข้าวสารหอม พระเจ้าแผ่นดินพระองค์ใหม่ ทรงปกครองแผ่นดินให้สงบร่มเย็นตลอดรัชการ • ชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... การช่วยเหลือใครโดยไม่ได้หวังผลตอบแทนนั้น ย่อมจะได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่าเสมอเหมือนฤาษีช่วยเจ้าชายทุฏฐะและสัตว์ทั้ง ๓ แล้วได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า ฉะนั้น

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [20 ก.พ. 2552 , 08:15:48 น.] ( IP = 58.9.144.66 : : )

สลักธรรม 6 อ่านแล้วก็เห็นภาพลางๆของสมุทัย และความเกี่ยวข้องระหว่างอกุศลกรรมปัจจุบันที่เป็นคนละเหตุแต่ก็มีความสัมพันธ์กันได้ เพราะเนื่องมาจากโลภมูลจิตนั่นเอง ..เจ้าชายทุฏฐะที่มีความมัวเมาในศักดิ์ฐานะมีความถือตัวมาก เมื่อไม่ได้รับความสำคัญสนองความต้องการอันเป็นตัณหาที่มีอยู่ได้จึงกลับกลายมาเป็นโทสะแล้วก็ผูกพยาบาทแก่ผู้มีพระคุณ จนในที่สุดก็ประสบกับความวิบัติ ... คนอกตัญญู..ไม่เป็นที่ต้อนรับของใครเลยสักคน และคนอกตัญญูในเรื่องนี้ก็ช่างด้อยค่าจริงๆ กราบขอบพระคุณมากค่ะที่นำมาให้อ่านเสมอๆ สาธุ

โดย น้องกิ๊ฟ [21 ก.พ. 2552 , 21:12:29 น.] ( IP = 61.90.67.187 : : )

สลักธรรม 7 ความกตัญญูเป็นสิ่งประเสริฐ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ หากกระทำได้ ย่อมนำความเจริญมาให้ กราบขอบพระคุณพี่เณรมากค่ะที่นำชาดกสอนใจมาให้อ่านเป็นประจำ...อนุโมทนาค่ะ

โดย พี่ดา [23 ก.พ. 2552 , 10:56:38 น.] ( IP = 124.121.175.53 : : )

สลักธรรม 8 ได้เห็นทั้งความกตัญญูที่น่าสรรเสริญ และความอกตัญญูที่น่ารังเกลียด กิเลสนั้นน่ากลัวจริงๆถ้าเป็นกิเลสที่เกิดกับผู้มีอำนาจก็สร้างความเดือดร้อนให้กับผู้อื่น และสุดท้ายก็สร้างความเดือดให้กับตนเอง กราบขอบพระคุณมากค่ะและกราบอนุโมทนาค่ะ

โดย abctoy - [23 ก.พ. 2552 , 19:49:10 น.] ( IP = 118.172.244.163 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด