แพะระลึกชาติ

---

หากรู้ว่าการเกิดมามีชีวิต เป็นทุกข์อย่างนี้ สัตว์ก็ไม่ควรฆ่าสัตว์ เพราะสัตว์ผู้ฆ่าสัตว์อยู่ประจำ ย่อมเศร้าโศก มีพราหมณาจารย์คนหนึ่งอยู่ในเมืองพาราณสี แคว้นกาสี เขาศึกษาจบไตรเพทแล้วทำหน้าที่เป็นอาจารย์สอน มีลูกศิษย์จำนวนมากมาเรียนด้วย จนเขาได้รับยกย่องว่าเป็น “ทิสาปาโมกข์” (ผู้เป็นใหญ่ในทิศ, ผู้มีชื่อเสียงไปทั่วทิศ) พราหมณาจารย์ท่านนี้ถือลัทธิฆ่าสัตว์บูชายัญ ชาตินั้น พระพุทธเจ้าของเราเกิดเป็นรุกขเทวดา (เทวดาสถิตอยู่ในวิมานบนต้นไม้) ได้เห็นการกระทำของพราหมณาจารย์นี้ในวันหนึ่ง วันนั้นพราหมณาจารย์เกิดความคิดอยากทำบุญให้ญาติมิตรผู้ล่วงลับไปแล้ว จึงบอกพวกลูกศิษย์ให้จับแพะมาตัวหนึ่ง แล้วสั่งให้จูงไปที่แม่น้ำเป็นธรรมเนียมของเขาที่ถือปฏิบัติมานาน หากจะฆ่าสัตว์ตัวใดบูชายัญ ก็จะอาบน้ำชำระร่างกายสัตว์นั้นให้สะอาด และแต่งตัวให้สวยงามก่อน จากนั้นจึงนำมาฆ่า ครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อเขาให้ลูกศิษย์จูงแพะไปที่แม่น้ำ แล้วก็สั่งพวกลูกศิษย์ให้อาบน้ำแต่งตัวให้แพะจนสวยงาม โดยคล้องพวงมาลัยไว้ที่คอ ขณะที่ยืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำ ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น คือแพะหัวเราะแล้วร้องไห้ พวกลูกศิษย์ของพราหมณ์เห็นแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ จึงถามว่า “แพะ เจ้าเป็นอะไรไป เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะ” “ไม่ได้เป็นอะไรหรอก นอกจากเสียใจกับดีใจ” แพะตอบ “บอกเรื่องที่เจ้าเสียใจและดีใจให้พวกเรารู้หน่อยได้ไหม” “ได้...แต่ต้องบอกต่อหน้าอาจารย์ของพวกท่าน” พวกลูกศิษย์ของหราหมณาจารย์ยอมรับตามที่แพะเสนอ ครั้นแล้วพวกเขาก็จูงแพะกลับมาที่บ้านอาจารย์ “วันนี้แพะสวยมาก พวกเจ้าอาบน้ำแต่งตัวให้มันเป็นอย่างดี อย่างนี้พวกญาติมิตรของข้าที่ตายไปพอใจแน่” อาจารย์พูดขึ้นขณะเห็นพวกลูกศิษย์จูงแพะกลับมา

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 ก.พ. 2552 , 06:53:43 น.] ( IP = 58.9.136.239 : : )

สลักธรรม 1 “ท่านอาจารย์” ศิษย์คนหนึ่งกล่าวขึ้น “วันนี้เกิดเหตุการณ์ประหลาด แพะตัวนี้อยู่ดีๆ ก็หัวเราะแล้วร้องไห้” “แล้วเป็นยังไงล่ะ” อาจารย์ถาม “พวกเราถามถึงเหตุผล แพะก็บอกว่าดีใจกับเสียใจ” ศิษย์ตอบ “ดีใจเสียใจเรื่องอะไร” “พวกเราถามแล้วแต่แพะไม่ยอมตอบ มันบอกพวกเราให้ถามเรื่องนี้ต่อหน้าอาจารย์” พราหมณาจารย์เริ่มสนใจ จึงหันมาทางแพะแล้วร้องถาม “แพะ...บอกข้ามาซิ เจ้าหัวเราะแล้วร้องไห้ทำไม” แพะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งคล้ายกำลังคิดทบทวนบางสิ่งบางอย่าง จากนั้นจึงบอกพราหมณาจารย์ว่า...“ท่านพราหมณ์ ที่ข้าพเจ้าหัวเราะแล้วร้องไห้นั้นก็เพราะมีเหตุ ข้าพเจ้าหัวเราะก็เพราะดีใจว่าจะได้พ้นทุกข์ และร้องไห้ก็เพราะเสียใจว่าท่านจะได้รับทุกข์เหมือนที่ข้าพเจ้าเคยได้มา” พราหมณาจารย์รู้สึกงุนงงในคำพูดของแพะมาก และพวกลูกศิษย์เองก็งุนงงไม่แพ้อาจารย์ แพะเห็นดังนั้นจึงเล่าเรื่องราวอดีตชาติของตนให้ทุกคนฟัง

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 ก.พ. 2552 , 06:57:48 น.] ( IP = 58.9.136.239 : : )

สลักธรรม 2 เรื่องราวนั้นมีว่า... ชาติหนึ่งในอดีต แพะตัวนี้เกิดเป็นพราหมณ์สอนมนต์ ถือลัทธิฆ่าสัตว์บูชายัญอุทิศให้คนตายเหมือนกับพราหมณาจารย์นี้ คราวหนึ่งได้ฆ่าแพะบูชายัญ บาปกรรมจากชาตินั้นส่งผลให้ถูกตัดหัวถึง ๔๙๙ ชาติ จนมาถึงชาติปัจจุบันอันเป็นชาติที่ ๕๐๐ แพะตัวนี้ก็กำลังจะถูกตัดหัวอีก แพะระลึกชาติได้ว่าชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายแล้ว และวันนี้เองจะเป็นวันหมดเวร เมื่อระลึกได้ดังนี้ก็เกิดดีใจจึงได้หัวเราะรับการสิ้นเคราะห์ของตนเอง แต่ต่อมาก็ระลึกได้อีกว่าพราหมณาจารย์ คนที่สั่งให้ฆ่าตนเองบูชายัญนี้จะได้รับทุกข์ ถูกตัดหัวถึง ๕๐๐ ชาติเช่นเดียวกับตน เกิดรู้สึกสงสารจึงร้องไห้ออกมา ครั้นเล่าเรื่องราวจบลง แพะก็ยืนนิ่ง พราหมณาจารย์เข้าใจว่าแพะกลัวตายจึงเข้ามาใกล้แล้วปลอบว่า “แพะเอ๋ย...เจ้าอย่ากลัวเลย ข้าไม่ฆ่าเจ้าแล้ว” “ท่านพราหมณ์” แพะพูดขึ้น “ท่านจะฆ่าข้าพเจ้าหรือไม่ก็ตาม ถึงอย่างไรวันนี้ข้าพเจ้าก็ต้องตายแน่ๆ” “ทำไมล่ะ” “บาปกรรมเก่าตามมาทันอีกแล้ว” “เมื่อเราไม่ฆ่าเจ้าแล้วใครจะมาฆ่าได้ แพะเอ๋ย อย่ากลัวเลย เราจะคุ้มครองเจ้าให้ปลอดภัย” “ขอบคุณท่านพราหมณ์ ข้าพเจ้าขอขอบคุณในความกรุณาของท่านที่จะช่วยคุ้มครองข้าพเจ้าให้ปลอดภัย แต่ท่านจะช่วยคุ้มครองให้ข้าพเจ้าพ้นจากผลของบาปกรรมนั้นคงไม่ได้หรอก เพราะบาปกรรมที่ข้าพเจ้าทำนั้นให้ผลแรงเกินที่ใครหรืออะไรจะขัดขวางได้

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 ก.พ. 2552 , 07:02:45 น.] ( IP = 58.9.136.239 : : )

สลักธรรม 3 พราหมณาจารย์เข้าใจดีตามที่แพะกล่าว เขาสั่งให้ปล่อยแพะให้เป็นอิสระ ในขณะเดียวกันก็บอกพวกลูกศิษย์ให้ช่วยกันดูแลแพะด้วย แพะรู้สึกหิว เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็เดินเล็มหญ้าและใบไม้ ฝ่ายพวกลูกศิษย์ของพราหมณาจารย์ก็พากันเดินตามแพะ คอยให้การคุ้มครองตามคำสั่งของอาจารย์ แพะยังคงเล็มหญ้าไปเรื่อยๆ จนถึงพุ่มไม้แห่งหนึ่งซึ่งทอดยอดไปตามแผ่นหิน ใบไม้เขียวมันน่ากิน แพะเห็นแล้วก็ขยับยื่นคอไปเล็ม ทันใดนั้นเองเกิดฟ้าผ่าลงมาที่แผ่นหินแตกกระจาย สะเก็ดหินปลิวมาตัดคอแพะขาด พวกลูกศิษย์ของพราหมณาจารย์หลังจากหายตกใจแล้วก็พากันมามุงดูแพะนอนคอขาดตายอยู่ในที่นั้น รุกขเทวดาที่สถิตอยู่ในวิมานบนต้นไม้ใกล้ที่นั้นเห็นเหตุการณ์นั้นตลอด ต้องการจะสอนคนทั้งหลายให้งดเว้นจากการฆ่าสัตว์ จึงปรากฏตัวให้เห็นในท่านั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศ แล้วกล่าวว่า หากรู้ว่าการเกิดมามีชีวิตเป็นทุกข์อย่างนี้ สัตว์ก็ไม่ควรฆ่าสัตว์ เพราะสัตว์ผู้ฆ่าสัตว์เป็นปกติ ย่อมเศร้าโศก • ชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... การฆ่าทำให้เกิดทุกข์ทั้งแก่ผู้ฆ่าและผู้ถูกฆ่า ผู้ถูกฆ่าได้รับทุกข์ คือความเจ็บปวด ส่วนผู้ฆ่าได้รับทุกข์ คือ จะต้องถูกฆ่าต่อไป ไม่ชาตินี้ก็ชาติหน้า

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 ก.พ. 2552 , 07:06:25 น.] ( IP = 58.9.136.239 : : )

สลักธรรม 4 การเว้นจากการฆ่าสัตว์ ย่อมไม่ก่อทุกข์ภัยให้ตนเองและผู้อื่น กราบขอบพระคุณพี่เณรค่ะ

โดย เซิ่น [26 ก.พ. 2552 , 08:49:42 น.] ( IP = 58.8.50.11 : : )

สลักธรรม 5 ผู้ที่ฆ่าสัตว์ มักจะมิได้คำนึงถึงทุกข์โทษภัยที่จะบังเกิดขึ้นแก่ตนอย่างมหันต์ แต่เมื่อทราบถึงทุกข์โทษนั้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ใหญ่หรือน้อยก็ตาม ก็ควรละเว้นอย่างยิ่ง กราบขอบพระคุณพี่เณรมากค่ะที่นำชาดกสอนใจมาให้อ่านเป็นประจำ ...อนุโมทนาค่ะ

โดย พี่ดา [26 ก.พ. 2552 , 09:08:19 น.] ( IP = 124.121.174.6 : : )

สลักธรรม 6 อ่านแล้วให้ความรู้สึกว่าการรักษาศีล ๕ ให้มั่นคง เมื่อหมดเวรจะได้หมดทุกข์จากวิบากอกุศล คงเหลือแต่ทุกข์จากวิบากขันธ์ซึ่งหนีไม่พ้นจนกว่าจะไม่เกิด กราบขอบพระคุณและกราบอนุโมทนาค่ะ

โดย abctoy - [26 ก.พ. 2552 , 10:12:46 น.] ( IP = 203.172.175.9 : : 192.168.1.63 )

สลักธรรม 7 อำนาจของกรรมช่างยิ่งใหญ่และยุติธรรมเหลือเกิน...เมื่อเราได้ศึกษาพระธรรมแล้ว เราก็เลยรู้สึกกลัวบาปกันขึ้นมาจากความรู้ความเข้าใจ ....ความกลัวระดับนี้ก็น่าขนลุกแล้วนะคะ แต่ชาดกเรื่องนี้กลับแสดงให้ทราบชัดขึ้นไปอีกว่า หากรู้เห็นด้วยประสบการณ์ตรงของตัวเองเช่นการระลึกชาติได้แล้วละก็ ความน่าสยดสยองก็จะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า ไม่แปลกเลยนะคะที่พวกเราไม่ค่อยรู้สึกกลัวการทำบาปกันเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะการไม่เพียรพยายามฝึกหัดกาย วาจา ใจให้อยู่ในกุศลกันเท่าที่ควร แต่มักปล่อยปละละเลยพฤติกรรมไม่ดีเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้แบบเข้าข้างตนเองตลอดมา เพราะเรายังไม่เคยรู้กระบวนการอย่างตลอดรอดฝั่งนั่นเอง ...ดูจากชาตินี้กันก็ได้ ที่เราโลเลกับการทำกุศล จนเมื่อมีความทุกข์มาเยือนนั่นแหละก็จะเร่งรีบทำกันสักที ซึ่งต่างจากครูที่รู้จริงๆ ที่ทราบชัดถึงเหตุผลต้นปลายของกรรมด้วยตนเองมาแล้ว จึงได้พยายามเสกสร้างและพิสูจน์ตัวอย่างบางชนิด เพื่อนำมาอบรมพวกเราให้เร่งทำ และอย่าทำ..ในบางสิ่ง เพราะท่านเป็นผู้ที่รู้รสชาติ เป็นผู้มีประสบการณ์มาแล้วนั่นเอง วันนี้เป็นอีกหนึ่งกระทู้ที่ให้ประโยชน์มากในการเข้ามาอ่าน ขอบพระคุณมากค่ะพี่เณร

โดย น้องกิ๊ฟ [26 ก.พ. 2552 , 14:54:02 น.] ( IP = 125.27.171.194 : : )

สลักธรรม 8 แพะตนนั้นต้องมีกำลังสมาธิแก่กล้ามาก ๆ จึงสามารถระลึกชาติตนเองได้ อีกทั้งยังสื่อสารกับมนุษย์ได้ เรื่องนี้จะอธิบายอย่างไรดีครับ

โดย น้องบู [26 ก.พ. 2552 , 15:52:47 น.] ( IP = 58.137.140.114 : : )

สลักธรรม 9 สวัสดีค่ะน้องบู อันนี้เป็นความเห็นส่วนตัวนะคะ ..โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านและคิดถึงเรื่องอำนาจจิตในพระอภิธรรมด้วย อธิบายได้ว่า อาจเป็นความสามารถพิเศษของแพะตนนั้น ที่มีญาณเครื่องระลึกชาติได้ ...ด้วยความวิจิตรของจิต ลองอ่านจากอรรถกถาชาดกดูนะคะ และอาจมีกำลังอื่นเสริมด้วยฤทธิ์ของใครสักคนก็ได้ (อันนี้ไม่ยืนยัน) http://www.84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=27&i=18&p=1 และก็ไม่แปลกสำหรับเรื่องการสื่อสารกับมนุษย์ได้ในสมัยนั้นก็เป็นเรื่องปกติของยุคสมัยเช่นกัน .. เพราะอาจมีอำนาจจิตที่สื่อสารระหว่างกันได้ก็ได้ หรืออาจอาศัยวิชาสาขาหนึ่งที่เรียกว่า วิชาการฟังเสียงสัตว์ก็ได้ หรือการอาศัยอำนาจจิตพิเศษของมนุษย์หรือเทวดาที่อยู่แวดล้อมแพะในขณะนั้นเองก็ได้ ..เพราะพราหมณ์กลุ่มนี้เรียนมนต์จนจบไตรเพทแล้ว ก็คงมีความสามารถพิเศษมิใช่น้อย นอกจากจะน่าอัศจรรย์ที่แพะพูดได้แล้ว ยังได้เห็นเทวดามาลอยอยู่กลางอากาศพูดกับมนุษย์ได้อีกด้วย ลองอ่านเรื่องวิชาฟังเสียงสัตว์ที่นี่นะคะ http://www.84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=27&i=905&p=1

โดย น้องกิ๊ฟ [27 ก.พ. 2552 , 11:19:34 น.] ( IP = 125.27.174.207 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด