ศึกล้างแค้น ของปูกับลิง

---

นานมาแล้วของกาลหนึ่งในวันที่ อากาศแจ่มใสในฤดูใบไม้ล่วงของกาลนั้น....ได้มีลิงที่หิวโซอยู่ตัวหนึ่ง กำลัง เดินกุมท้องอยู่ด้วยความหิวโหยอย่างมาก มาตามทางเดินที่อยู่ในป่า..มันได้ส่ายสายตาไปที่พี้นดินเพื่อมองหาของ กินที่พอจะประทังความหิวโหยของมันไปได้บ้าง ปากก็พูดบ่นไปเรื่อยเปื่ยว่า " อ้า อ้า..หิวจังเลยวุ้ย... แถว ๆ นี้มี อะไร? พอที่จะหาเก็บกินได้ ทำตกหล่นเอาไว้บ้างหรือปล่าวน้า?..เจี๊ยก ๆๆ" นกกระจอกซึ่งพอดีได้บินผ่านมาตรง บริเวณแถว ๆ นั้นเมื่อได้ยินและเห็นเข้า ก็ให้เป็นนึกหมั่นไส้เจ้าลิงตัวนั้นขึ้นมาอย่างที่สุด มันจึงพูดขึ้นมาลอย ๆ แบบตำหนิลิงว่า " ..เฮ้อ..บนภูเขานั่นน่ะ..พวกลูกท้อ,ลูกพลับหละก็ ออกดอกออกลูกสะพั่ง..ล่อน้ำลายให้เต็มต้น ไปหมด..ไฉนเลย เจ้าถึงไม่ขึ้นไปบน ภูเขานั่นล่ะ? จะมามัวเดินค้นหาของตกแถว ๆ นี้กินอยู่ทำไมเล่า?? หือ.. เจ้าลิงจอมขี้เกียจ ..." นกกระจอกพูดขึ้นด้วยสุด ๆ ที่จะเบื่อเจ้าลิงจอมขี้เกียจตัวนี้แล้วจริง ๆ..." ก็ข้าขี้เกียจปีนขึ้น ไปบนภูเขานี่..." เจ้าลิงตอบแล้วก็บิดตัวไปมาด้วยความขี้เกียจจริง ๆ อย่างที่ มันพูด...แล้วตรงนั้น มันก็ได้เหลือบ ไปมองเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ที่บนพื้นดินใกล้ ๆ ตรงนั้นเข้า..จึงรีบเดินไปก้มมองดู

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 18:57:32 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม 1 " อ๊ะ..มีอะไรตกอยู่ล่ะนี่..เจี๊ยก ๆๆ " " ว้า..ฮึ..ฮุ้นดะ..ที่แท้เป็นเม็ดลูกพลับนี่เอง..เม็ดเล็กนิดเดียวแค่นี้ไม่ทำให้ ท้องที่หิว ๆ ของข้ากระดุกกระดิกเคลื่อนไหวตรงไหนได้เลยหรอก..ว้า ..อี้.. " ลิงพูดอย่างหัวเสีย แล้วก็ก้มหน้า ลงยืนคอตกอย่างหมดหวัง.. แต่แล้วเมื่อลิงเงยหน้าขึ้นมา และมองไปที่ตรงหัวถนนเข้าเท่านั้น.." เอ๊ะ..อะไรเล่า นั่น " ลิงตะโกนขึ้นแล้วกระโดดเต้นแร้งเต้นกา ตบมือขึ้นอย่างดีใจแล้วพูดว่า " เย้ ๆๆ...พระเจ้าทำไม?ถึงได้ น่ารักแบบนี้ ก็ไม่รู้ ฮ่า ๆๆๆ เห็นข้าหิว..เลยบรรดาลให้ข้าวปั้นเดินมาให้กินแล้ว เห็น ไหม?นั่น...ดูสิ..เจี๊ยก ๆๆ " ลิงดีอกดีใจรีบวิ่งไปที่ก้อนข้าวปั้นที่มันได้เห็นว่าเดินมานั้น หมายจะตะคลุบและกินให้หายหิว แต่...ขอโทษที... เจ้าลิงเอ้ย.. เพราะมีเสียงพูดดังลอดออกมาจากใต้ก้อนข้าวปั้นก้อนนั้นว่า " ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ...ฉับ...เดี๋ยวก่อนสิท่านลิง!!ช้าก่อนไม่ได้หรอก ข้าวปั้นอันนี้มัน เป็นของ ๆ ฉัน " เสียงที่ดังออกมาจากใต้ข้าวปั้นน่ะ เป็นเสียงของแม่ปูตัวหนึ่ง ไม่พูดปล่าวยังแถมยื่นก้าม ออกมาอีกเสียด้วย แล้วทำท่าช๊อกกิ..ช๊อกกิ...ฉับ..ฉับ..เหมือนจะหนีบให้เสียอีกด้วยน่ะสิ.. . เจ้าลิงตกใจรีบชักมือกลับ แล้วพูดว่า " แว๊ก... ตกใจหมดเลย...อ้าว..เป็นของๆ แม่ปูนี่เอง..ขอโทษทีเถอะข้านึกว่าของตก...แต่ไหนก็ไหนเลย นะแม่ปูช่วยแบ่งให้ข้ากินสักครึ่งหนึ่งไม่ได้หรือ ?..แม่ปูผู้ใจดี..เจี๊ยก ๆๆ " อ้าว...อยู่ ๆก็จะมาขอแบ่งครึ่งง่าย ๆเช่นนี้ ได้ยังไงล่ะ..แม่ปูจึงรีบตอบ ปฏิเสธให้เป็นพันละวันว่า " อะไร..ไม่ได้หรอก.. พวกลูก ๆของฉัน กำลังรอกันอยู่ที่บ้านด้วยความ หิว..ท่านไปหาเอาเองที่อื่นเถิด.. ช๊อกกิ..ช๊อกกิ ..ฉับ..ฉับ""..ฮึ..เดี๋ยวก็หนีบให้หรอก

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:04:44 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 2 แม่ปูตอบปฏิเสธลิงแล้วก็เตรียมที่จะเดินทางของตนต่อไป..แต่เจ้าลิงด้วยความเจ้าเล่ห์ รีบห้ามเอาไว้ มันพูดว่า " เดี๋ยวก่อน..ช้าก่อน..แม่ปูผู้แสนใจดี..เอาอย่างนี้ไหม? ข้าน่ะหิวจนแสบใส้แสบพุง จวนจะเป็นลมอยู่รอมร่ออยู่ นี่แล้ว..เอาข้าวปั้นของท่านมาแลกกับเม็ดลูกพลับ นี่แล้วกันนะ..นะ.. " แม่ปูเหลือบไปมองเม็ดลูกพลับที่ลิงถือหลา ยื่นออกมาให้ดู แล้วพูดว่า" ไม่เอา ๆ ไม่ได้หรอก เม็ดลูกพลับ กินได้ที่ไหน?ล่ะ ไม่เอาหละ..ช๊อกกิ.. ช๊อกกิ...ฉับ..ฉับ.." ลิงเจ้าเล่ห์ทำเป็นหัวเราะแล้วพูดกับแม่ปูว่า " ฮ่า ๆๆ..ท่านนี่ไม่รู้จริง..เลยนะนี่..ว่า ข้าวปั้น น่ะ กินหมดแล้วมันก็หมดกันแค่นั้น..แต่เม็ดลูกพลับนี่สิ เอาไปปลูกให้เป็นต้นได้ และเมื่อโตเป็นต้นใหญ่ขึ้นมาก็จะ ได้มีลูกพลับมากมายให้เก็บกินกันเท่าไหร่ ๆ ก็ไม่หมด..น่ะน้า..แม่ปู..เจี๊ยก ๆ " แม่ปูเมื่อได้ยินคำว่า...จะมีกินเท่า ไหร่ ๆก็ไม่หมด... เข้าเท่านั้น ก็พยักหน้าเห็นคล้องต้องตามไปกับลิงด้วยอย่างหน้าตาเฉยเลยดูสิ... เมื่อลิงเจ้าเล่ห์เห็นแม่ปูพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของตนเช่นนั้น ก็ยิ่งพูดสริมหลอกแม่ปูทับเข้าไปอีกว่า " ที่จริง ข้าน่ะ ไม่อยากเสียเม็ด ลูกพลับที่..สำคัญเม็ดนี้ไปหรอกนะ..แต่ข้าน่ะหิวจริง ๆ ถ้าไม่ได้กินอะไรเข้าไป เดี๋ยวนี้ข้าอาจ จะต้องขาดใจตายไปเพราะความหิวโหยนี้ได้ ..ข้า กลัวตายนะเนี่ย...จึงยอมแลกเม็ดลูกพลับที่สำคัญของข้ากับ ก้อนข้าวปั้นของเจ้า...เจี๊ยก ๆ " ลิงพูดแล้วก็ทำท่าเอามือกุมท้อง แล้ว ก็เป็นเวลาที่พอดีพอเหมาะกับท้องของเจ้าลิง นั้นก็เกิดส่งเสียงร้อง..จ๊อก..จ๊อก..ดังลั่นออกมาเสียด้วย..พอดีเลยเชียว.. แม่ปูเมื่อเห็นดังนั้น ก็ยิ่งเชื่อสนิทและคิด เกิดสงสารลิงที่หิวจนท้องร้องลั่นสนั่นแบบนั้นเข้า จึงพูดว่า " ..อะร้า..ม่า..ท้องของท่านร้องน่าสงสารจัง.. ตกลงเรายอมแลกก้อน ข้าวปั้นนี่กับเม็ดลูกพลับที่กินเท่าไร ๆก็กินไม่หมดเม็ดนั้นให้ท่านแล้วกัน....ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ.."

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:10:37 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 3 เจ้าลิงดีใจที่หลอกแม่ปูได้สำเร็จ รีบส่งเม็ดลูกพลับให้กับแม่ปูไป แล้วรีบฉวยเอาข้าวปั้นก้อนนั้นมาถือไว้...แถมทำ ท่าแลบลิ้นหลอก อีกต่างหาก "ฮุ้นด่ะ..แค่นี้ก็เชื่อ..แม่ปูหน้าโง่..ฮ่า ๆๆ ... " ว่าแล้วด้วยความไว เจ้าลิงก็จัดการขม่ำ ก้อนข้าวปั้นก้อนนั้นตัวกลมเลยหละ..เผลอแพลบเดียวก้อนข้าวปั้น หายลับเข้าไปอยู่ในท้องลิงจนหมดเลย... เรียกว่าไม่เหลือข้าวติดมือแม้แต่สักเม็ดเดียว..กินเสร็จแล้วมันยังหันมาพูดเยาะเย้ย กับแม่ปูแถมอีกด้วยว่า "เจี๊ยก ๆ ..ข้าวปั้นอร่อยจริง ๆเลย..ลูกของแม่ปูกำลังหิวอยู่ไม่ไช่หรือ? ไป ๆ รีบ ๆกลับไปปลูกเม็ดลูกพลับเถอะไป.. ลูก ๆจะได้กินลูกพลับอร่อย ๆ.. ฮ่า ๆๆ..กินเท่าไหร่ ๆ ก็ไม่หมด..เจี๊ยก ๆๆๆ..บ้าย บาย แม่ปูผู้ใจดี ..บาย.." พูด เสร็จ แล้วมันก็วิ่งหนีจากไป..ดูสิ แต่ดูแม่ปูของเรากลับยืนยิ้ม " ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..ทำไมถึงได้เป็นลิงที่ใจดีแบบนี้ก็ไม่รู้..ได้ กำไรนะ นี่เรา..รา..ร่า..ร้า..ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..ดีใจจังเลย" แม่ปูคิดอย่างนั้นจริง ๆ..เฮ้อ..ทำไมอย่างนี้ ก็ไม่รู้...แล้วแม่ปูก็เดินจาก ตรงนั้นไปอย่างสำราญบานใจ....โธ่..แม่ปูก็..เม็ดลูกพลับน่ะกว่าจะโตมีลูกให้กินได้น่ะ ก็ต้องปลูกนานเป็นสิบปีเลยทีเดียวนะ ไปเชื่อลิงได้ยังไงเล่า..โธ่ ๆๆ เมื่อแม่ปูได้เดินทางกลับมาถึงบ้านแล้ว พวกลูก ๆปู พอเห็นหน้าแม่เข้าเท่านั้นก็ร้องกันให้กระจองอแง เลยทีเดียว ว่า " แม่จ๋า..พวกเราหิวกันจนท้องร้อง.. จ๊อก ๆๆ แล้วหละแม่..." ลูกปูร้องเร่งแม่ปูกันเป็นการใหญ่ แม่ปูจึงเล่าเรื่องราวต่าง ๆที่ตนได้ประสบมาให้พวกลูก ๆฟัง.. ว่าได้เม็ดลูกพลับที่กินเท่าไหร่ ๆก็ไม่หมดมาจากลิง...แล้วเมื่อเล่าจบ ทั้งแม่ปูและลูกปูก็รีบไปกันที่สวนหลังบ้าน..จัดการฝัง เม็ดลูกพลับลงไปในดินทันที เสร็จแล้วก็ช่วยกันไปตักน้ำเอา มารดเม็ดลูกพลับกันให้เป็นการใหญ่.... ทั้งแม่ปูและลูกปูด้วยกำลังหิว จึงรดน้ำไปแล้วเลยร้องเพลงไปพลาง ๆอย่าง ไม่ตั้งใจว่า " โผล่หน้าออกมาไว ๆ เม็ดลูกพลับเอ๋ย...ถ้าไม่รีบยื่นหน้าออกมาไว ๆ ละก็ จะใช้ก้ามคม ๆนี่..หนีบ..ฉับ ๆ..ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..สุรุโส (ตัดให้เลย)" ...โฮ ๆๆ..แม่ปูจ๋า..ทำไมเพลงถึงน่ากลัวอย่างนี้ ล่ะ..บรื้อววว์......เล่นจะตัด..ฉับ..ฉับ..กันเลยหรือนี่... แล้วจะเป็นด้วยว่าเพลงที่พวกปูร้องนั้นจะน่ากลัวหรือเกิดอัศจรรย์อะไรขึ้นมาก็ไม่รู้....

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:16:22 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 4 เพราะได้เกิดความมหัศจรรย์อย่างหนึ่งเกิดขึ้นมาทันที ด้วยเป็นการบังเอิญอย่างมากที่เจ้าเม็ดลูกพลับที่โดนฝังอยู่ในดินเม็ดนั้นน่ะ เกิดบังเอิญเป็นเม็ดลูกพลับเม็ดที่ขี้ขลาดตาขาวขี้กลัวอย่างที่สุดเข้าอย่างจัง!!..เลยเมื่อได้ยินเสียง เพลงที่แสนจะน่ากลัว และสยองอันนี้ของพวกปูเข้าอย่างนั้น ก็เกิดตกกระ ใจ!!!และกลัวขึ้นมาจริง ๆ จึงรีบแทรก พี้นดินโผล่หน้าและขยายใบอ่อนออกมาทันทีทันใด แบบเหลือเชื่อ ด้วยความกลัวว่าพวกปูจะ หนีบเอา..แม่ปูกับ ลูกปูเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งช่วยกันตะโกนร้องเพลงที่แสนสยองกันขึ้นมาอีกว่า "ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..โตเป็นต้น ใหญ่แล้วแตกแขนงให้ ไว ๆ ยอดอ่อนของเม็ดลูกพลับเอ๋ย...ไม่รีบโตขึ้นมาไว ไว..เดี๋ยวนี้..หละก็..จะใช้ก้ามที่คมอย่าง ตะไกรนี่หนีบ..ฉับ ๆให้ขาดเป็นสองท่อนเลย..ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ..สุรุโส(ตัดให้เลย) .." ยอดอ่อนของลูกพลับ..ร้อง จ๊าก..โอ้ย ๆ..ไม่ไหวแน่แล้วอุตส่าห์แตกใบอ่อนออกมาได้แค่นิดเดียวนี่ แล้วจะมาโดน ตัด..ฉับ ๆช๊อกกิ ๆ ให้แล้วได้ยังไงล่ะ..เห็นทีจะไม่ได้การ..จึง รีบ..กึน..กึน..โตขึ้นมาเดี๋ยวนั้นเลย..เผลอแพลบเดียว ยอดอ่อนของเม็ดลูกพลับ ก็กลับกลายเป็นต้นพลับสูงใหญ่ แตกใบแตก ก้านออกมาเดี๋ยวนั้นเลยเหมือนกัน..... เหวอ...ทันใจดีจังเลย..นะเนี่ย...

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:19:16 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 5 แม่ปูกับลูกปูเมื่อเห็นเม็ดลูกพลับว่านอนสอนง่ายดีเหลือเกินแบบนั้น จึงรีบช่วยกันรดน้ำให้อีกแล้วร้องเพลงต่อไป ว่า " ช๊อกกิ..ฉับ.. ฉับ..รีบออกดอกออกมาไว ไว..ต้นพลับ..เอ๋ย..ถ้าไม่รีบออกดอกออกมาเดี๋ยวนี้หละก็...ฉับ ๆ... ช๊อกกิ..ช๊อกกิ..สุรุโส (ตัดให้เลย).." เม็ดลูกพลับนั้นด้วยความกลัวจะโดนตัด..ฉับ ๆช๊อกกิ ๆ..ช๊อกกิ..สุรุโส (ตัดให้เลย)..ของปูจึงโตเร็วแบบไม่น่าเชื่อมา ได้จนถึงขนาดนี้แล้ว..ไหนก็ไหนเลย..จึงบรรดาลออกดอกออกมาให้จนขาวโพลนไปทั้ง ต้น...แม่ปูกับลูกปูเห็นต้น พลับออกดอกออกมาแบบนั้นจริง ๆ ก็ร้องเพลงสับทับเข้าไปอีกครั้งว่า "ช๊อกกิ..ช๊อกกิ.. ฉับ..ฉับ..ไหนก็ออก ดอกออกมาแล้ว..ก็กลายเป็นผลลูกพลับเสียเลยไว ไว ไม่เช่นนั้นละก็จะ.. ฉับ ๆ ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..สุรุโส...สุรุโส(ตัดให้เลย)จริง ๆ ด้วย .." ..แล้วก็เท่านั้นแหละ...ดอกที่ขาวโพลนของต้นพลับก็กลายเป็นผลลูกพลับขึ้นให้เต็มต้นไปหมดทั้งต้นเลยที เดียว เชียว.....

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:22:21 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 6 ต้นพลับเมื่อบรรดาลลูกอ่อนสีเขียวออกมาเล้วก็ค่อย ๆ กลายจากสีเขียว..มาเป็นสีเหลืองสดขึ้น ๆเรื่อย ๆ และใน ที่สุด..ต้นพลับ ทั้งต้นก็มีผลเหลืองอร่ามน่ากินไปทั้งต้นเลยหละ.. " ว้า..น่ากินจังเลยแม่..ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..รีบเก็บมา กินกันเถอะ.." ลูกปูเห็นลูกพลับน่ากินแบบนั้นก็ยิ่งหิวกันใหญ่รีบร้องเร่งแม่ปูกันให้ระงมเลยทีเดียว..แม่ปูจึงรีบไป หยิบบันไดมาเพื่อ หวังจะปีนขึ้นไปหมายจะเก็บลูกพลับมาให้ให้ลูก ๆ ได้กินกันให้หายหิว. .แต่ !!ไม่ว่าแม่ปูจะ พยายามเอี้อมมือไปเท่าไหร่ ๆ ก็เก็บลูกพลับ ไม่ถึง..เพราะด้วยต้นพลับน่ะโดนเร่งให้โตอย่างกระทันหันอย่างนั้น จึงโตและสูงใหญ่จนผิดปกติ..ว้า..แล้วจะทำยังไง..ดีล่ะ นี่..ลูกปูก็ร้องกันให้ระงมเร่งแม่ปูให้เร็ว ๆเข้า..แม่ปูจำต้อง ยืนงง..เพราะไม่รู้ว่าจะทำฉันใดดี คงทำได้แต่แค่เพียงยืนถอนหายใจเฮือก ๆอยู่ที่ใต้ ต้นพลับนั่นเอง... แล้วตรงนั้น..เจ้าลิงเจ้าเล่ห์ตัวเดิม..ก็เดินยิ้มเผล่ออกมา " ย่า...สวัสดี..แม่ปูผู้ใจดี กำลังทุกข์ใจอยู่หละสิ...เจี๊ยก ๆ " เจ้าลิงน่ะ เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกแล้วโดยบังเอิญ และมันได้แอบจ้องมองดูเพื่อหาจังหวะมาอยู่นาน แล้วด้วย ..แล้วเมื่อได้จังหวะเหมาะพอดี เช่นนั้นเข้า..จึงพูดลอย ๆด้วยเสียงอันดังให้แม่ปูได้ยินว่า " แฮ่ ๆ..ข้าหละ ปีนต้นไม้ละก็เก่งเป็นยอด..แล้วตอนนี้ข้าหละก็ว่างอยู่ด้วย... เจี๊ยก ๆ ให้ข้าปีนขึ้นไปเก็บลูกพลับให้เอาไหม?..ล่ะ " แม่ปูกำลังกลุ้มใจอยู่พอดี และเห็นว่าลิงได้ออกปากแบบใจดีจะเก็บให้แบบนั้น ก็เลยพูดว่า " ม่า..ขอบคุณ ท่านลิง..พวกลูก ๆของฉันกำลังร้องกันกระจองอแง..อยากจะกินลูดพลับเร็ว ๆ..ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..ฉับ ฉับ.. ถ้างั้นก็ ได้โปรด เชิญท่านขึ้นไปแล้วช่วยเก็บมาให้ลูก ๆของฉันได้กินกันสักหน่อย. .แล้วถ้าท่านอยากจะกินด้วย ก็เชิญเลย เพราะมีมากมาย..กินเท่า ไหร่ ๆ ก็ไม่หมดเสียด้วย อย่างที่ท่านเคยบอกไว้เลย...."

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:27:23 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 7 เจ้าลิงตาลุกวาว...ที่ได้ยินแม่ปูออกปากอนุญาติตนง่าย ๆเช่นนั้น..จึงรีบปีนขึ้นไปบนต้นพลับอย่างดีใจ.. เมื่อขึ้นไป ถึงบนต้นแล้ว "ว้าว..เป็นรอมานาน สมใจหยากข้าหละ ว้าว..ว้าว..ลูกพลับเต็มต้นไปหมดเลยด้วย...เจี๊ยก ๆ " เจ้าลิงรีบเด็จลูกพลับใส่ปาก ทีละ ลูก ๆ กินอย่างตะกะตะกามอยู่เป็นนาน และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และกลับมา สนใจกับพวกปูเจ้าของต้นพลับเลยแม้สักน้อยนิด. .ดูสิ...ทำไมชั่วอย่างนี้ก็ไม่รู้ แม่ปูกับลูกปูรอกันอยู่ใต้ต้นพลับ เป็น เวลานาน และเห็นว่าลิงดูไม่มีท่าทีว่าจะนึกถึงพวกตนเลยสักนิด จึงตะโกนขึ้นไปสัมทับลิงว่า " เน้..ท่านลิง พวกลูก ๆของฉัน ร้องด้วยความหิวกันใหญ่แล้ว..อยากจะกินกันไว ๆนะท่าน ช่วยแบ่งลูกพลับ ให้กับพวกเรากิน กันบ้างสิ..ท่าน...ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ" แต่ไม่ว่าแม่ปูจะร้องเรียกเท่าไหร่ ๆ เจ้าลิงก็ทำไขหูและนั่งเก็บกินลูกพลับต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ทีท่าว่าจะหยุดและ สนใจอะไรตรงไหนเลยด้วย..แม่ปูจึงเกิดมีโมโหขึ้นมา เลยตะโกนขึ้นไปว่า " นี่แน่ะ...ท่านลิง ! ต้นพลับต้นนี้พวก เราเป็นคนปลูกและเป็นเจ้าของนะ..แล้วนี่ท่านจะมานั่งกินอยู่คนเดียวแบบนี้..มันจะไม่มากไปหรือไง?..ช๊อกกิ .. ช๊อกกิ.." พวกลูกปูเห็นแม่ปูพูดขึ้น แบบนั้น ก็เลยช่วยกันพูดสมทบไปด้วยอีกว่า "ไช่ ใช่เลยเห็นแก่ตัวอย่างวายร้าย.. ขี้โกง..เป็นลิงที่เห็นแก่ตัวที่สุดในโลก..เร็ว ๆ.. แบ่งลูกพลับให้กับพวกเราบ้างเร็ว ๆ สิ " ลิงเมื่อได้ฟังพวกปูต่อว่าต่อ ขานเสียหายหลายแสนเข้าแบบนั้น ก็เกิดโมโหขึ้นมา..มันจึงเอื้อมมือไป หยิบลูกพลับลูกดิบ ๆ มาแล้วกระหน่ำ ปาลงไปยังพวกปูแม่ลูก ให้เป็นจ้าระหวั่น แล้วยังพูดด้วยความโมโหว่า "เจี๊ยก ๆ..เอ้า ๆๆ..อยากกิน มากนักหรือ?.. เอ้า..เอาไปข้าแบ่งให้..ฮ่า ๆๆ..แต่เป็นลูกดิบ ๆ นะว้อย..โทษฐานปากเสีย..ฮ่า ๆๆๆ..สมน้ำหน้า..เจี๊ยก ๆ.."

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:30:48 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 8 ลูกพลับดิบที่เจ้าลิงขี้โกงได้ปาลงมานั้น ทั้งแข็งทั้งลูกใหญ่แล้วพวกปูน่ะตัวเล็กแค่นิดเดียว..ลูกพลับที่ลิงปากระหน่ำ ลงมานั้นจึงเป็นผล ให้ก้ามของแม่ปูต้องหักออกจากกันเป็นสองท่อน และล้มลงไปนอนเงียบสลบอยู่ตรงนั้นทันที เลย..โถ..โถ..น่าสงสารจัง..พวกลูกปูรีบวิ่งไปล้อมรอบกันแม่ปูเอาไว้...."แม่จ๋าอย่าเพิ่งตายนะ..ฮื่อ ๆๆอย่าเพิ่งตาย.. โอ้ย..ไอ้ลิงเลว.ทำไมทำแม่ข้าแบบนี้.แง้ๆๆ " พวกลูกปูร้องต่อว่าต่อขานกันให้ระงม แต่เจ้าลิงก็หาสนใจไม่..ยังคงนั่ง กินลูกพลับของมันต่อไปอย่างหน้าตาเฉย.. พวกลูกปูเลยหัน มาช่วยกันหามแม่ปูกลับเข้ามาในบ้าน ลูก ๆปูกลัวแม่ ตายจึงช่วยกันพญาบาล ประคบประหงมแม่ปูอย่างดี..แม่ปูจึงรอดชีวิตมาได้ไม่ถึงกับต้องตายไปเสียเลยงานนี้... เฮ้อ...โล่งอกไปที..ดีใจด้วยนะแม่ปู... แล้วข่าวคราวการทำความชั่วครั้งนี้ของเจ้าลิง ก็หาได้พ้นไปจากสายตาของสามเพื่อนคู่ยากของแม่ปู ซึ่งเพื่อนทั้งสาม นี้มี ผึ้ง,คุริ (ลูกเก๋าลัก) และอุสึ (ที่ตำข้าวเหนียว)ทั้งสามจึงได้เดินทางมาเยี่ยมแม่ปู และได้รับฟังเรื่องราวต่าง ๆที่ เกิดขึ้นนั้น...จึงเกิด โมโหขึ้นมาอย่างที่สุด เห็นทีว่าจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว..." แหม ! อ้ายลิงเลว..ไม่มีสำนึกใน บุญคุณเลยสักนิด..พวกเราจะ ไม่ให้แม่ปูต้องเจ็บฟรี ๆงานนี้อย่างแน่นอน...ฮึ ..เห็นทีว่าจะปล่อยไว้ไม่ได้แล้วอย่าง แน่นอน จะต้องทำการสั่งสอนให้เข็ดหลาบและล้าง แค้นให้กับแม่ปูด้วย..นะ..พวกเรา "...แล้วทั้งสามก็เริ่มวาง แผน...ฮี้ ๆๆ..งานนี้งานใหญ่เสียด้วย..แย่..แน่ ๆเลย...เจ้าลิงเอ๋ย..เห็น ทีว่าเอ็งจะต้องร้องเจี๊ยก ๆไม่ออกอย่างแน่ นอนเลยงานนี้หละ...... แล้วในวันรุ่งขึ้นทั้งสามซึ่งมี ผึ้ง,คุริ (ลูกเก๋าลัก) และอุสึ (ที่ตำข้าวเหนียว) ก็พร้อมใจกันไปดักรอเพื่อทำการล้าง แค้นเจ้าลิงที่ บ้านของเจ้าลิงเองนั่นแหละ...เมื่อทั้งสามไปถึงนั่นนั้น เป็นเวลาพอดีกับที่เจ้าลิงตัวนั้นออกไปข้างนอก พอดี " โยชิ...แหม..เจ้าลิงมัน ไม่อยู่พอดีเลยเชียว..เป็นการประจวบเหมาะดี...เรามาทำกับดักไว้รอมัน...ตามแผนที่เตรียมไว้เมื่อวานนี้กันดีกว่า.." ..แล้วจากนี้แผนการณ์ล้างแค้นทำโทษลิงเจ้าเล่ห์ก็จะเกิดขึ้นแล้วหละ..เหวอวว์...เห็น ทีว่าเอ็งต้องแย่แน่ ๆ เลยเจ้าลิงเอ๋ย...เป็นสมน้ำหน้าจริง ๆ..อยากเลวนักนี่..ในแผนการณ์นั้นก็มีอยู่ว่า...ขั้นแรก... ให้อุสึ (ที่ตำข้าวเหนียว) ขึ้นไปดักรออยู่บนหลังคาบ้าน...ขั้นต่อมา...ให้คุริ (ลูกเก๋าลัก) เข้าไปนอนดักรอจังหวะ อยู่ในเตาผิงไฟ (เพราะ ทั้งหมดกะการณ์กันไว้แล้วว่าวันนี้มีลมหนาวผัดแรงมาก และเจ้าลิงน่ะมันจะต้องหนาว และจะต้องใช้เตาผิงอย่างแน่นอน นั้นเอง )...ขั้นสุดท้าย...ให้ผึ้งไปดักรออยู่ที่โอ่งใส่น้ำในครัว...เป็นอันว่าทุก อย่างเตรียมไว้เรียบ ร้อยแล้ว...แล้วทีนี้ก็ได้แต่คอย...คอยแต่อย่างเดียว...บรื้อวว์...น่ากลัวจัง

โดย พี่เณร..นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:34:05 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 9 เมื่อทั้งสามรอมาได้สักพัก...เจ้าลิงก็ได้เวลากลับมาพอดี..เจ้าลิงน่ะเดินกอดอกตัวสั่นเทาด้วยความหนาวของลมหนาวใน วันนี้ มาจริง ๆ(เจ้าลิงมันหนาวอย่างที่กะแผนการณ์ไว้เลยจริง ๆด้วย ) เจ้าลิงเดินตัวงอและสั่นงั๊ก ๆเข้ามา ในบ้าน " บรื้อวว์... หนาวจังเลยวันนี้น่ะ..ทำไมมันหนาวถึงไขสันหลังอย่างนี้ก็ไม่รู้..ฮี้ ๆๆ โอ้ย...ดูสิ ก้นที่แดง ๆของ ข้าละก็ให้เป็นหนาวสุด ๆ บรื้อวว์.. " ลิงบ่นพึมพำแล้วก็เอามือกุมก้นของตน พร้อมกับเดินไปก่อไฟที่เตาผิงให้ติด พอไฟในเตาผิงติดและร้อนเต็มที่ แล้ว เจ้าลิงก็ค่อย ๆหย่อนก้นของมันลงไปในเตาผิงเพื่อหวังจะอังกับความร้อน เพื่อบรรเทาความหนาวให้กับก้นของตน " ว้าว..อุ่นดี จังเลย..ว้าว..เป็นมีความสุข..แฮ่ ๆๆ" ..อุ่นนักล่ะซิ..เดี๋ยวก็รู้.. ว่าอะไรมันรอเจ้าอยู่...ฮึ คุริ(ลูกเก๋าลัก) ซึ่งแอบดักรออยู่ในเตาผิงไฟเป็นเวลานานแล้วนั้น..ตั้งแต่ร่างกายโดนความร้อนของเปลวไฟเข้าไป ก็ครุกรุ่น ไปทั้งร่าง...แล้วก็ได้เวลาพอดีกับเมื่อเจ้าลิงค่อย ๆหย่อนก้นลงมาเข้าเท่านั้น...พอก้นแดง ๆของลิงหย่อน ต่ำลงมา..ต่ำลงมา..ก็ตั้งท่า ดีดตัวลอยขึ้นไปปะทะให้อย่างสุดแรงเกิด..เพี้ย..ป้าง...คุริร้อนกับก้นลิงปะทะกันอย่าง ตรงเป้าหมาย..เจ๋งเป้ง..เลยทีเดียวเชียว ... "จ๊าก..อะไร?กันนี่..ว๊าก...ฮู้ ๆๆ ร้อน ๆ " ลิงแหกปากร้องแทบไม่เป็นภาษา เจ้าลิงกุมก้นที่โดนคุริดีดและร้อนผ่าวนั้นวิ่ง โร่หาน้ำ...เพื่อหวังจะให้ช่วยบรรเทาความร้อน " น้ำ..น้ำ..อยู่ที่ไหน?... ฮี้ ๆๆ " ลิงนึกขึ้นมาได้ว่ามีโอ่งน้ำอยู่ที่ในครัว..แล้ว ไวเท่าความคิดเจ้าลิงกุมก้นวิ่งโร่เต็มฟีเท้าเข้าไปที่ในครัวทันที... เมื่อลิงวิ่งมาถึงโอ่งน้ำแล้ว..ฮะ..ฮะ..เหมือนสวรรค์โปรด(..คิดผิดแล้วหละลิงเอ๋ย..ไม่ใช่สวรรค์หรอก นรกชัด ๆเลย หละ เพราะจะโดนซ้ำเอาหละไม่ว่า..) ลิงรีบหย่อนก้น ที่เจ็บแสนเจ็บลงไปในโอ่งน้ำ...แต่ !เวรเอ๋ย..เวรกรรม...ผึ้ง ซึ่งแอบอยู่หลังโอ่งน้ำก็ชักเข็มที่เป็นอาวุธสำคัญประจำตัวออกมา ทันทีและยกเสียบขึ้นไปตรงก้นลิงอย่างแม่นยำ... " จ๊าก..เจ็บเหลือเกิน..เจ็บแล้วจ้า..." ลิงเจ็บและแสบก้นไปหมดจนสุดที่จะ ทนได้..เลยปล่อยโฮออกมาอย่างหมดท่า เลยทีนี้ " ฮื่อ ๆๆ..อิ๋ง ๆๆ" ..เป็นยังไงล่ะ โดนทั้งคุริและผึ้งเข้าไป..ก้นอย่างงี้แดงกล่ำสีสดยิ่งกว่าลูกพลับสุกเสียอีก.. สมน้ำหน้า..

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:37:46 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

สลักธรรม 10 ด้วยเป็นเพราะความเจ็บปวดและเหลือทนเข้าจริง ๆ..เจ้าลิงจึงคิดว่าเห็นทีต้องหนีดีกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมด...มันรีบลุก ขึ้นพรวดเดียวแล้ว วิ่งแจ้นไปที่หน้าประตูบ้านหมายจะหนีออกไปข้างนอก...แต่พอมันโผล่หัวออกไปนอกบ้านได้ แค่นิดเดียวเท่านั้น..โดะสึน ! ตุ๊บ ! ...อุสึที่รอท่าอยู่บนหลังคา ก็กระโจนกระโดดตุ๊บลงมาทับลิงเข้าให้อีกเต็มลัก... เจ้าลิงนอนตาเหลือกแบนแต๊ดแต้...อยู่ที่ใต้อุสึนั้นเลยทีเดียว.." แว๊ก ๆจ๊าก ๆ เจ็บแล้ว..ข้าเจ็บแล้ว..ใครก็ได้ช่วย ด้วย..อิ้ง ๆๆฮื่อ ๆๆ " อุสึเห็นลิงนอนร้องไม่เป็นท่าแบบนั้น จึงพูดแบบโมโหและขู่ลิง ว่า " โคร่า..ฮึ..เป็นยังไง ? อ้าย ลิงเลว ต่อนี้จะเข็ดหราบหรือยังล่ะ ? ทีเวลาเจ้ากระทำความเลวโดยเอาลูกพลับดิบ ขว้างใส่ แม่ปูผู้มีพระคุณแก่เจ้า น่ะ..แม่ปูเขาเจ็บเกือบตายเจ้ารู้ไหม?..แล้วตอนนี้เวลาเจ้าโดนเข้ามั่งล่ะ...เจ้าเจ็บหรือปล่าวหือ ?? ...จะเข็ดหลาบ และกลับตัวกลับใจหรือยัง ? " ...เอ้ารีบ ๆสำนึกเสียเถิดเจ้าลิงเอ้ย..ไม่รีบสำนึกละก็ เห็นทีงานนี้เอ็งตายแน่ ๆเลย.. นะจะ ลูก ๆของปูรีบวิ่งเข้ามาสบทบ " เย้ ๆๆ..บันไซ ชนะแล้ว ๆ...เป็นยังไง..สมน้ำหน้าเจ้าลิงเลว..อยากมาทำให้แม่ข้า ให้ต้องเจ็บปางตาย..เป็นยังไง ล่ะ...เย้ ๆๆ แก้แค้นให้แม่ได้แล้ว..เย้ ๆๆ " พวกลูก ๆปูดีใจกันใหญ่ที่สามารถแก้แค้น ลิงได้สมกับความตั้งใจ... เจ้าลิงนั้นเมื่อต้องเจ็บเกือบตายขนาดนี้แล้ว...ก็ให้เป็นรู้สำนึกในความผิดของตนขึ้นจริง ๆ " ได้โปรดอภัยและยกโทษให้กับ ข้าด้วยเถิดแม่ปูผู้ใจดี..ต่อแต่นี้ ข้าจะไม่ทำอะไรเลว ๆอย่างนั้นอีกต่อไป เป็นอัน ขาด..ช่วยอภัยให้ข้าเถิด " ลิงก้มลงกราบ ปากก็พร่ำขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยสำนึกผิดได้จริง ๆ แม่ปูนั้นเห็นว่าลิง คงเข็ดหราบและสำนึกได้จริง ๆแน่แล้วจึงพูดว่า " พวกเรามาอภัยให้กับท่านลิงกันเถอะนะ..และที่สำคัญตอนนี้ฉัน ก็หายและแข็งแรงเป็นปกติแล้วด้วย..ช๊อกกิ ..ช๊อกกิ..ฉับ..ฉับ" อุสึจึงพูดว่า "ถ้าแม่ปูจะเอาแบบนั้นพวกเราก็เห็นพร้องต้องตามด้วยเหมือนกัน " คดีจึงเสร็จเรียบร้อย สมตามความพอใจ ของทั้งหมด...ด้วยเอวังแต่การละชะนี้...ลิงจึงนึกอยากจะตอบแทนบุญคุณที่แม่ปู ให้อภัยตนจึงปีนขึ้นไปเก็บลูกพลับลงมามาก มาย " เชิญพวกท่านกินกันให้อิ่มหนำสำราญเถิด " แล้ว จึงเป็นเพราะลิงสำนึกผิดได้การนี้แหละ แม่ปูและลูกปูจึงได้กินลูก พลับสมใจอยากและหายหิวเสียที... ดีใจด้วยนะลูก ๆปูและแม่ปู...แล้วจากนั้นทุก ๆอย่างก็ปกติและมีความสุขเหมือนเดิม อย่างที่เคยเป็นมา... แล้วทุก ๆอย่างนี้ก็ต้องขอขอบคุณสหายทั้งสามคือ..ผึ้ง,คุริ(ลูกเก๋าลัก) และอุสึ (ที่ตำข้าวเหนียว)..เขากัน... ที่ทำให้การแก้แค้นและสั่งสอนครั้งนี้สำเร็จลงด้วยความสุขและ สามารถทำให้ลิงได้รู้สำนึกถึงความผิดนะคะ.. โอเมเดตะชี่ (ขอแสดงความยินดี) ... โอเมเดตะชี่ (ขอแสดงความยินดี)... พี่เณรนำมาฝากอีกเรื่องแล้วนะครับผม คัดจากที่นี้มาให้อ่านนะครับ http://sukumal.brinkster.net/

โดย พี่เณร...นำมาฝาก [26 มิ.ย. 2552 , 19:43:27 น.] ( IP = 58.9.148.81 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด