ร่มธรรม (๖)

---

นิทานในทาง โดย อาจารย์วศิน อิทรสระ ตอนที่ผ่านมา ท่านราเมศร์นั้น มีใจจดจ่อต่อโชติมันต์อยู่เสมอ เพราะทราบดีว่าโชติมันต์คือใคร และท่านมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างไร แต่ที่ไม่ยอมเปิดเผยให้โชติมันต์ทราบก็เพราะการขอร้องของกุรุพินทา มารดาของโชติมันต์ ทั้งนี้เพื่อประโยชน์บางอย่างตามที่นางแจ้งมาให้ราเมศร์ทราบทางจดหมาย ส่วนภรรยาของท่านราเมศร์คือ สุทัตตาก็ทราบเรื่องดี และมีความพอใจโชติมันต์มากอยู่ จะตะขิดตะขวงใจอยู่ก็แต่บิดาของโชติมันต์เท่านั้น บุตรีของสุทัตตาคือ สุมิตตา นั้น บัดนี้อายุ ๑๘ ปีบริบูรณ์ เธอมิได้ทราบเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของกุรุพินทา หรือชีวิตของโชติมันต์แต่ประการใด เธอรับรู้แต่เพียงว่า โชติมันต์เป็นบุคคลที่ชาวสาวัตถีฝากฝังให้บิดามารดาของเธอช่วยดูแล และขอให้เป็นที่พึ่งด้วยในขณะที่ศึกษาอยู่ ณ สำนักสันติธรรมาลัยเท่านั้น สุมิตตาเป็นสตรีที่มีนิสัยดี โอบอ้อมอารีเหมือนบิดา มีความอ่อนหวานเช่นมารดา ไม่เคยริษยาใคร ชื่นชมต่อความดีของผู้อื่น แม้ผู้นั้นจะเป็นคู่แข่งของตน หากเขาเก่งจริงเธอก็พลอยยินดีด้วย สุมิตตาเป็นคนงามเรียบๆ มีความสุขอยู่ด้วยการเย็บปักถักร้อย และสวนดอกไม้ ชีวิตของเธอเป็นชีวิตที่มีความสุขแบบง่ายๆ เธอเป็นที่รักของบิดามารดาและคนใช้ในบ้านทุกคน แม้คนที่ไป-มาติดต่อค้าขายก็ดื่มด่ำในอัธยาศัยของเธอ ทุกครั้งที่โชติมันต์มาบ้าน เธอก็ต้อนรับและสนทนาปราศรัยอย่างคุ้นเคยเป็นกันเอง ท่านราเมศร์และสุทัตตาก็มิได้ห้ามปรามเพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีอันตรายอะไร ส่วนตระกูลของรามินทร์สหายรักของโชติมันต์นั้นก็ต้อนรับโชติมันต์เสมอ เมื่อเขาได้รับเชิญจากรามินทร์ไปที่บ้าน ท่านศรมัน และภรรยาคือ สุสิมานั้นเป็นคนเจ้าระเบียบ มีพิธีรีตองมากสมเป็นพราหมณ์มหาศาลา มีบริวารมาก มีคนไปมาหาสู่ไม่หยุดหย่อน ส่วนรามิตา บุตรีของท่านทั้งสอง น้องของรามินทร์นั้นเป็นคนร่าเริงแจ่มใส แต่หยิ่ง และมีนิสัยเอาแต่ใจตัว เพราะมารดาบิดา ตามใจมาแต่เล็กน้อย แม้โตเป็นสาวแล้วก็ยังตามใจอยู่

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [15 ก.ค. 2552 , 08:32:17 น.] ( IP = 58.9.149.238 : : )

สลักธรรม 1 สองตระกูลคือตระกูลของศรมัน และของราเมศร์รู้จักกันดี แต่มิได้คุ้นเคยอย่างเพื่อนฝูง ทั้งสองตระกูลเรียกได้ว่าเป็นตระกูลใหญ่ในราชคฤห์ โชติมันต์เด็กชาวนาที่ยากจนมาตกอยู่ในสิ่งแวดล้อมใหม่ที่ผิดแปลกจากบ้านเกิดเมืองนอนของตนนักหนา แม้ในสันติธรรมาลัยเองก็สะอาดสวยงาม ร่มรื่น โชติมันต์ไม่นึกเลยว่าการตัดสินใจเสี่ยงมาของตนจะได้มีประสบการณ์ดีถึงขนาดนี้ ระยะเวลา ๓ ปีที่เขาไปมาหาสู่ระหว่างสองตระกูล ก่อให้เกิดความสนิทสนมเป็นกันเองกับตระกูลทั้งสองนี้เสมือนญาติพี่น้อง ลุถึงปีที่ ๔ การศึกษาของเขาเบาลงมาก มีเวลาว่างมากขึ้น แต่เวลาว่างเหล่านั้น อาจารย์บอกว่า เพื่อให้มีเวลาตรึกตรองสิ่งที่เคยศึกษามา และเพื่อให้ใช้ความคิดหาเหตุผลตั้งข้อสังเกตสิ่งต่างๆ ที่ได้ประสบพบเห็น รวมความว่าให้ใช้ความคิดมากกว่าใช้ความจำ ตลอดเวลา ๓ ปีครึ่งเขามิได้กลับบ้านสัมมาคามเลย แต่ได้รับข่าวจากมารดาอยู่เสมอ, ข่าวที่เขาดีใจมากอย่างหนึ่งก็คือการหายป่วยของมารดา พี่สาวของเขาคือ กัญจนาได้เข้าพิธีแต่งงานไปแล้วกับชายหนุ่มในหมู่บ้านเดียวกัน และปลูกบ้านอยู่ใกล้บ้านเดิมของเขานั่นเอง บางครั้ง โชติมันต์นั่งคิดเป็นเวลานานๆ เงียบอยู่คนเดียวตรงมุมใดมุมหนึ่งของสันติธรรมาลัย เขาคิดถึงตัวเอง คิดถึงมารดาบิดา คิดถึงรังสิมา และ ฯลฯ มากมาย เขาคิดถึงการดำเนินชีวิต อีกประมาณปีครึ่งเขาจะสำเร็จการศึกษา เมื่อสำเร็จแล้วเขาจะทำอะไร เขาเรียนวิชาการปกครอง เขาจะไปปกครองใคร เขาจะกลับไปอยู่บ้านนาของเขาอย่างเดิมหรือ เขาคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร มีวิชาความรู้หากแต่ไม่มีโอกาส ความรู้นั้นก็ไม่อาจใช้ประโยชน์ได้สมคุณค่าของมันได้ “กำลังคิดอะไรเพลินคะ” เขาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงนี้ดังมาเบื้องหลัง เขารีบลุกขึ้นหันไปทางเสียง เมื่อเห็นเจ้าของเสียงจึงยิ้มออก “สุมิตตา” “ค่ะ สุมิตตา” หญิงสาวรับ “มีธุระอะไรหรือ? เชิญนั่งก่อน” “ไม่ล่ะค่ะ ไม่ต้องนั่ง เพราะจะรีบกลับ” “แล้วเธอมาธุระอะไรที่ฉันหรือปล่า?” “คุณพ่อให้มาตามค่ะ” “ตามผม?” “ใช่” “เอ๋ ไม่เคยเลยนะ ๓ ปีครึ่ง แล้วท่านไม่เคยให้ตามผมเลย คงมีธุระสำคัญ” “คงจะเป็นอย่างนั้นค่ะ ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวก็ทราบ” “ขอบคุณ” โชติมันต์กล่าวขอบคุณแล้วเดินเคียงคู่ไปกับหญิงสาว ก่อนออกจากสันติธรรมาลัย เขาสวนทางกับรามินทร์เมื่อเห็นเดินกับหญิงสาวรามินทร์ไม่กล้าทักทาย จึงเดินเลยกันไปโดยมิได้พูดจาอะไรกันแม้คำเดียว

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [15 ก.ค. 2552 , 08:40:25 น.] ( IP = 58.9.149.238 : : )

สลักธรรม 2 “สุมิตตานี่ ยิ่งดูยิ่งสวย” โชติมันต์พูดขณะเดินเคียงกัน “คงจะไม่สวยไปกว่าลูกสาวของท่านศรมันกระมังคะ” สุมิตตาค้อนแต่พองาม โชติมันต์สะดุ้ง “สวยคนละอย่าง” เขาว่า “สุมิตตาสวยอย่างไหน บุตรีท่านศรมันสวยอย่างไหนคะ?” “สุมิตตาสวยเรียบร้อย ละเมียดละไม อ่อนช้อยเหมือนยอดหญ้าท่ามกลางสายลม น่าถนอม” “บุตรีท่านศรมันล่ะคะ!” โชติมันต์ไม่ตอบ เขามองดูสุมิตตาด้วยสายตาที่แสดงความนิยมชมชอบอย่างจริงใจ สุมิตตาเป็นคนร่ารักจริงๆ “ผมไม่เคยถูกใจใครเท่าสุมิตตาเลย” โชติมันต์พูดต่อ “ทำไมอย่างนั้นคะ?” “สุมิตตาทำอะไรถูกใจผมไปเสียทุกอย่าง ตลอดเวลา ๓ ปี ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นข้อบกพร่องของสุมิตตาเลย” “อยู่ต่อไปอีกก็คงเห็นค่ะ คุณพ่อเคยบอกสุมิตตาว่า คนเราถ้าคบกันสนิทจริงๆ ก็ต้องเห็นข้อบกพร่องบ้าง” “ผมเกรงแต่ว่า ถ้าอยู่ใกล้ชิดสุมิตตามากเข้าจะเห็นแต่ความดีเพิ่มขึ้น” หญิงสาวเอียงคอมาส่งยิ้มให้เขาอย่างชื่นบานตาต่อตาสบกัน ดูเหมือนจะมีความหมายอะไรบางอย่างอันลี้ลับของหัวใจซ่อนอยู่ในดวงตานั้น “ผมควรจะมาราชคฤห์เร็วกว่านี้” “ทำไมคะ?” โชติมันต์ไม่ตอบ แต่ถอนใจใหญ่ แสดงว่ามีอะไรบางอย่างในใจที่อัดแน่นอยู่ แต่เขาพูดไม่ได้ เขาต้องรับผิดชอบต่อคำพูดที่เคยให้ไว้แก่รังสิมา ธิดานายช่างแก้ว ณ สาวัตถีโน้น บัดนี้เขายังเป็นโสดก็จริงแต่เสมือนคนมีพันธะ คำสัญญาที่ให้ไว้แก่รังสิมาก่อนจากแว่วเข้ามาเสมอ “ฉันจะไม่ยุ่งกับหญิงอื่นรังสิมา เชื่อฉันเถอะ ฉันจะไม่รักใครให้ยิ่งกว่าเธอ” มาถึงบ้านของท่านราเมศร์ ท่านเจ้าของบ้านทั้งสองกำลังนั่งสนทนากันอยู่หน้าบ้าน เมื่อโชติมันต์ไปถึงท่านทั้งสองก็ต้อนรับด้วยความยินดี ท่านราเมศร์แจ้งความประสงค์ว่าจะเดินทางไปแคว้นปัญจาละ เกี่ยวกับการติดต่อสินค้า ประสงค์จะชวนโชติมันต์ไปด้วย เพื่อชมภูมิประเทศ เปิดหูเปิดตาเป็นการศึกษาไปในตัวด้วย หากโชติมันต์ไปด้วย ท่านก็จะยินดี “สุมิตตาจะไปด้วย จะได้เป็นเพื่อนกัน ไม่เหงา” ท่านพูดในที่สุด โชติมันต์หันมามองสบตาสุมิตตา แล้วกล่าวแสดงความพอใจกับท่านราเมศร์และคุณป้าสุทัตตาในการที่จะได้เดินทางไปต่างแคว้นเพื่อชมภูมิประเทศ มีโอกาสในการแสวงหาความรู้เพิ่มเติม กำหนดเดินทางในอีก ๒ วันข้างหน้า โชติมันต์ได้กลับไปกราบลาอาจารย์ ท่านสุธรรมเทวะก็อนุญาตด้วยความยินดี

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [15 ก.ค. 2552 , 08:48:59 น.] ( IP = 58.9.149.238 : : )

สลักธรรม 3 ถึงวันออกเดินทาง ขบวนเกวียนเพียง ๕ เล่มของท่านราเมศร์ก็ออกเดินทางแต่เช้า เกวียนเล่มที่ท่านราเมศร์ สุมิตตา และโชติมันต์ นั่งไปนั้นอยู่ท่ามกลาง มีเกวียนนำ ๒ เล่ม และตามอีก ๒ เล่ม แต่ละเล่มล้วนเทียมด้วยโคคู่ที่บึกบึน ท่านราเมศร์ไม่ค่อยได้พูดอะไรมากนัก คงปล่อยให้บุตรีและหลานสนทนากัน นานๆ เมื่อเห็นทั้งสองเหงาก็เล่านิทานให้ฟังเสียครั้งหนึ่ง ลูกและหลานได้รับความเพลิดเพลินมาก ระหว่างทางที่ผ่านไป มีทิวทัศน์อันสวยงามประดับด้วยพฤกษาลดาวัลย์ ภูผา ห้วยละหาร ธารน้ำ และสัตว์จตุบททวิบาทนานาพันธุ์ “ธรรมชาติสวยงามเหลือเกิน” โชติมันต์พูด “สวยมากทีเดียว” ท่านราเมศร์รับ “ชีวิตที่อยู่กับธรรมชาติเป็นชีวิตที่สดชื่นสงบเย็น แต่เราไม่ค่อยมีโอกาสเพราะมั่ววุ่นอยู่กับธุรกิจการค้า” “ทำไมคนจึงไม่ชอบอยู่ในป่าคะ พ่อ?” สุมิตตา ถาม “ทั้งๆ ที่ป่ามีความสงบเย็น ทำให้ชีวิตสดชื่น” “มันมีทางได้เปรียบเรื่องอากาศ ความวุ่นวายน้อยก็จริงแต่มีเสียเปรียบเป็นบางทางเหมือนกัน” “ทางไหนบ้างคะ?” “เจ็บไข้ไม่สบาย หาหมอ หายายาก การศึกษาเล่าเรียนไม่มี ที่สำคัญคือคนบางคนไม่ชอบอยู่เงียบๆ แต่ชอบคลุกคลีอยู่กับคนมากๆ ในป่าไม่มีคน อย่างลูกมาอยู่จะทนไหวหรือ?” “เห็นจะไม่ไหวแน่ค่ะ” สุมิตตายอมรับ “โชติมันต์ล่ะ ไหวไหม?” “ถ้าจำเป็นก็คงได้” โชติมันต์ตอบ “แน่ละ ถ้าจำเป็นเข้าในคุกยังอยู่ได้เลย” ท่านราเมศร์พูดแล้วหัวเราะเสียงดัง “คนเราถ้าจำเป็นเข้าก็อยู่ได้ทุกแห่ง ที่เลือกอยู่ก็เพราะมีสิ่งให้เลือก คนกลัวน้ำว่ายน้ำไม่เป็น จำเป็นเข้ายังกระโดดลงน้ำได้เช่นนายดำเตี้ย (โคฬกาฬ) เป็นต้น” “เป็นอย่างไรคะ พ่อ เรื่องนายดำเตี้ย” สุมิตตาถาม “เรื่องก็มีว่า” ท่านราเมศร์พูด ใบหน้าแสดงความร่าเริง “นายดำเตี้ย (โคฬกาฬ) อยากมีเมียสักคนหนึ่ง แต่ไม่มีเงินพยายามทำงานหนัก เหนื่อย อดออมเก็บเงินไว้ถึง ๗ ปี จึงพอมีเงินแต่งงานได้ ภรรยาของเขาชื่อนางตาลยาว (ฑีมตาลา) เมื่อแต่งงานอยู่กินกันพอสมควรแล้ว นายดำเตี้ยคิดถึงพ่อแม่ อยากไปเยี่ยมท่าน จึงบอกนางตาลยาวให้ทำขนมเพื่อเอาติดมือไปฝากพ่อแม่บ้าง แต่นางตาลยาวเป็นหญิงไม่ค่อยดีนัก บอกว่าแต่งงานแล้วก็แล้วกันไปจะไปยุ่งทำไมกับพ่อแม่ แต่นายดำเตี้ยก็คงยืนยันจะไปเยี่ยมท่าเดียว และขอร้องแกมบังคับให้ภรรยาทำขนมไปฝากพ่อแม่ นางตาลยาวจึงจำใจทำอย่างขัดไม่ได้ เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็ถือขนมของฝากไปให้ถึงลำธารแห่งหนึ่ง ความจริงน้ำไม่ลึกมากพอเดินข้ามไปได้ แต่สองผัวเมียเป็นคนขี้ขลาด กลัวจมน้ำ เจ้าดำเตี้ยก็ว่ายน้ำไม่เป็นจึงยืนรีรออยู่ พอดีมีชายคนหนึ่งเดินมาทางนั้น เขาชื่อนายหลังยาว (ทีฆปิฏฐิ)

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [15 ก.ค. 2552 , 08:57:09 น.] ( IP = 58.9.149.238 : : )

สลักธรรม 4 “ท่านจะไปไหน?” นายดำเตี้ยถาม “จะไปฝั่งโน้น” นายหลังยาวตอบ, หางตาลอบมองนางตาลยาว “น้ำลึกหรือตื้น?” นายดำเตี้ยถามอีก นายหลังยาวมองดูทีท่าแล้วอ่านออกว่า ๒ คนนี้กลัวน้ำ อุบายอันแยบยลกลโกงก็เกิดขึ้นในสมองของนายหลังยาวทันที “แม่น้ำสายนี้น้ำลึกมาก สัตว์ร้ายก็ชุกชุม มีคนตายกันเสมอๆ” นายหลังยาวว่า “แล้วท่านจะไปอย่างไรล่ะ?” นายดำเตี้ยกับนางตาลยาวถามเกือบจะพร้อมกัน เสียงสั่น น้อยๆ เพราะกลัว “ข้าพเจ้าเคยเสียแล้ว ข้ามไปข้ามมาทุกวัน กลิ่นของข้าพเจ้า พวกสัตว์ร้ายรู้จักดี มันรู้สึกเหมือนพวกมัน จึงไม่ทำร้าย” “ท่านกรุณาพาข้าพเจ้าทั้งสองไปด้วย จะได้หรือไม่ กรุณาเถิดท่านผู้เจริญ” “ได้ซิ” นายหลังยาวตอบ “เป็นหน้าที่อันหนึ่งของเราเหมือนกัน” สายตาทอดมาทางนางตาลยาวอย่างมีความหมาย สองผัวเมียดีใจค้นเอาเสบียงอาหารและขนมมาเลี้ยงนายหลังยาว “เชิญบริโภคเถิด ท่านเป็นผู้มีใจกรุณาต่อข้าพเจ้า” นายหลังยาวทำท่าอิดเอื้อนอยู่หน่อยหนึ่งแล้วรับของมากินอย่างหิวกระหาย “จะให้ข้าพเจ้าพาใครไปก่อน ต้องไปทีละคน” คิดอยู่ครู่หนึ่ง นายดำเตี้ยจึงตอบ “กรุณาพาภรรยาของข้าพเจ้าไปก่อนเถิด” “ได้” นายหลังยาวตอบทันที ว่าแล้วยกนางตาลยาวขึ้นขี่คอ ขณะที่อยู่ในแม่น้ำนายหลังยาวได้แกล้งย่อตัวลงเพื่อให้นายดำเตี้ยเห็นว่า แม่น้ำลึกมาก และนายดำเตี้ยผู้ยืนมองดูอยู่ก็คิดอย่างนั้นจริงๆ ว่าคนสูงขนาดนายหลังยาวยังจมน้ำลงไปถึงขนาดนั้น ตัวเขาเองจะจมลงสักเพียงใด หากข้ามโดยลำพัง เมื่อถึงกลางแม่น้ำ นายหลังยาวก็เริ่มเกี้ยวพาราสีนางตาลยาว “อยู่กับนายดำเตี้ยสบายดีหรือ?” “ไม่รู้ซิ” นางตาลยาวตอบ “ไม่รู้ยังไง อยู่ด้วยกันทุกวันทุกคืน” “ไม่รู้ซี” นางตาลยาวตอบอีก “ไอ้ไม่รู้ซี ของผู้หญิงนี่ไม่รู้จะให้ตีความว่าอย่างไร” นายหลังยาวบ่นพึมพำ “มีท้องหรือเปล่านี่ หนักเหลือเกิน” นายหลังยาวถามอีก “ดูเอาไม่ออกหรือ มีหรือไม่มี” “ดูไม่ออก” “ไม่มี” นางตาลยาวตอบ “นายดำเตี้ย ผัวของเธอเห็นจะไม่ได้เรื่อง ไปอยู่กับฉันไหมล่ะ จะให้ผ้าใช้ ให้ข้าวกิน ให้เครื่องแต่งตัวสวยๆ” “ฉันมีแล้วทุกอย่างที่ท่านว่าจะให้” “แล้วอะไรที่ท่านยังไม่มีล่ะ?” นางตาลยาวนิ่ง “ตกลงนะไปอยู่กับฉัน นายดำเตี้ยไม่ได้เรื่อง อย่าไปอาลัยแกเลย” “ท่านไม่ทิ้งฉันนะ” นางตาลยาวใจอ่อนอยากตกลง “เธอพูดอะไร ผู้ชายที่ได้เมียอย่างเธอแล้วทิ้งก็โง่เต็มประดา” “ถ้าท่านตกลงว่าจะเลี้ยงฉัน ไม่ทิ้งฉัน ฉันก็ยอม”

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [15 ก.ค. 2552 , 09:08:25 น.] ( IP = 58.9.149.238 : : )

สลักธรรม 5 นายหลังยาวดีใจ กอดขานางไว้แน่น เมื่อถึงฝั่งแล้วก็ตะโกนบอกนายดำเตี้ยว่าให้รอก่อน แล้วอภิรมย์ต่อกันโดยมิได้เหลียวดูนายดำเตี้ยอีกเลย กินเสบียงและขนมแล้วหลีกไป นายดำเตี้ยเห็นดังนั้น รู้ว่าเสียรู้คนเสียแล้ว เมียของตัวก็พลอยเป็นไปด้วย จึงวิ่งไปวิ่งมาอยู่ริมฝั่ง วิ่งลงในแม่น้ำก็หลายหนแต่ก็วิ่งขึ้นเสียทุกทีเพราะกลัว ในที่สุดความรักเมียและความแค้นเพื่อนทำให้นายดำเตี้ยลืมกลัวตาย ตัดสินใจกระโดดลงไปในน้ำ จึงรู้ว่าน้ำตื้น ยิ่งเจ็บใจตัวเองหนักเข้าไปอีกที่เป็นคนขลาดเกินไป เมื่อขึ้นจากน้ำได้แล้วจึงรีบติดตามเมียไป ทันเข้าในที่แห่งหนึ่ง เกิดต่อว่าต่อขานกันขึ้น “อ้ายมหาโจร มึงพาเมียกูไปไหน?” นายดำเตี้ยเริ่มอาละวาด “อ้ายโง่” นายหลังยาวตอบ “เมียมึงที่ไหน เมียกูต่างหาก ไม่เชื่อลองถามนางคนนี้ดู” “จะต้องถามทำไม” นายดำเตี้ยเถียง “เมียกูแท้ๆ กูพามาเองมึงก็เห็น” “มึงลองถามเขาดู” นายหลังยาวยืนกราน “เธอเป็นเมียใคร ตาลยาว” นายดำเตี้ยหันมาถามตาลยาว นางตาลยาวนิ่ง การนิ่งในเหตุการณ์คับขันเป็นกลวิธีอันหนึ่งของผู้หญิง นายหลังยาวไม่พูดมาก ไสหัวนายดำเตี้ยออกไป แล้วรีบพานางตาลยาวเดิน นายดำเตี้ยจับมือนางตาลยาวไว้ พลางร้องเสียงดังว่า รอก่อนๆ กูทำงานมา ๗ ปี จึงได้มึงมาเป็นเมีย ไม่ทันไรริมีชู้ต่อหน้าต่อตา นางตาลยาวจึงว่า ใครใช้ให้มึงไปขอกูมาเป็นเมีย เดินทะเลาะกันไปจนถึงศาลาของนักปราชญ์ท่านหนึ่งซึ่งมีคนเคารพนับถือในสติปัญญามาก มหาชนล้อมดู ล้อมฟังเสียงทะเลาะนั้น จนทราบถึงนักปราชญ์นั้น ท่านถามว่าเสียงอะไร เมื่อทราบแล้วให้เชิญคนทั้ง ๓ มา ได้ฟังคำโต้ตอบของนายดำเตี้ย และนายหลังยาวแล้ว จึงถามว่า ท่านทั้งสองจะให้ข้าพเจ้าตัดสินหรือไม่ เมื่อทั้งสองยอมรับว่าจะให้ตัดสิน ท่านนักปราชญ์จึงให้เบิกตัวเข้ามาทีละคนแล้วซักถามนายหลังยาวก่อน..“ท่านชื่ออะไร?” “ชื่อหลังยาว” “ภรรยาท่านชื่ออะไร” นายหลังยาวงง เพราะไม่ทราบชื่อ จึงตอบไปโดยเดา มารดาบิดาของภรรยาท่านชื่ออะไร?” นายหลังยาวไม่รู้ก็เดาเอาอีก ท่านนักปราชญ์ให้บริวารของท่านคนหนึ่งจดปากคำไว้ แล้วให้เรียกนายดำเตี้ยเข้ามาซักถาม นายดำเตี้ยบอกได้ตามความจริงทุกอย่างแล้วให้เรียกนางตาลยาวมา “ท่านชื่ออะไร?” “ชื่อตาลยาว” “ผัวท่านคนสูงๆ น่ะ ชื่ออะไร?” นางตาลยาวยังไม่รู้จักชื่อเหมือนกัน จึงบอกไปเท่าที่นึกออก “มารดาบิดาของท่านชื่ออะไร?” นางบอกชื่อตามจริง “มารดาบิดาของผัวชื่อไร?” ตอบไม่ได้ จึงบอกเท่าที่นึกเดาเอา ท่านนักปราญ์ให้จดปากคำไว้ทั้งหมดแล้วเรียกคนทั้ง ๓ มาพร้อมกันให้มหาชนเป็นพยานว่า คำบอกเล่าของใครตรงกันไม่ตรงกัน คำของใครควรเชื่อถือ ไม่ควรเชื่อถือ มหาชนฟังอยู่ตลอดจึงร้องเสียงดังขึ้นว่า คำของนายดำเตี้ยควรเชื่อถือ คำของนายหลังยาวไม่ควรเชื่อถือ ท่านนักปราชญ์จึงสรุปว่า นายดำเตี้ยเป็นสามีที่แท้จริงของนางตาลยาว ส่วนนายหลังยาวนั้นเป็นโจรขโมยเมียเขา แล้วมอบนางตาลยาวให้นายดำเตี้ยไป และให้โอวาทนายหลังยาวว่า ต่อไปอย่าได้ประพฤติตนดังนั้นอีก เพราะเป็นการขโมยสิทธิ์โดยชอบธรรมของผู้อื่น เป็นกรรมอันน่ารังเกียจ นายดำเตี้ย และมหาชนสรรเสริญปรีชาญาณของท่านนักปราชญ์นั้นเป็นอันมาก ต่างแซ่ซ้องสาธุการสนั่นหวั่นไหว

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [15 ก.ค. 2552 , 09:22:08 น.] ( IP = 58.9.149.238 : : )

สลักธรรม 6 ท่านราเมศร์เล่าเรื่องนายดำเตี้ยจบลงแล้วกล่าวว่า “สนุกไหม?” “สนุกค่ะ พ่อ” ธิดาสาวของท่านรับยิ้มละไม “ท่านนักปราชญ์ นั่นชื่ออะไรคะ เก่งจัง” “ชื่อท่านมโหสถลูก” ท่านราเมศร์พูดอย่างภาคภูมิ “เขาเรียกกันว่า ท่านมหาปราชญ์บ้าง มหาบัณฑิตบ้าง” “ลูกอยากฟังค่ะ มีอีกไหมคะ?” “มีอีกแยะเชียว แล้วพ่อจะเล่าให้ฟัง แต่จะขอถามปัญหาทบทวนเรื่องนี้ก่อน” “ดีครับคุณลุง” โชติมันต์พูดขึ้น “ตามเรื่องนี้ เห็นว่านางตาลยาวเป็นคนอย่างไร?” “เป็นคนใจง่ายครับ คุณลุง” โชติมันต์ตอบทันที สุมิตตาหันมาค้อนแต่พองาม “ทำไมจึงว่าใจง่าย?” “เห็นได้จากการที่พบนายหลังยาวเพียงประเดี๋ยวประด๋าวยังไม่ทันรู้ว่านายหลังยาวเป็นคนอย่างไร ก็ไปด้วยเสียแล้ว ยอมทิ้งผัวตัวเองต่อหน้าต่อตา เขาพูดเกี้ยวนิดเดียวกลางแม่น้ำก็รักเสียแล้ว ผมคิดว่าไม่ใช่รักด้วยซ้ำไป แต่ด้วยแรงเสน่หาราคะมากกว่า” “ถูก” ท่านราเมศร์รับรอง “แล้วนายดำเตี้ยล่ะ เป็นอย่างไร คราวนี้ให้สุมิตตาตอบ” “ลูกว่านายดำเตี้ยเป็นคนดีค่ะ มีความเพียร อุตส่าห์เก็บหอมรอบริบเงินทองอยู่ถึง ๗ ปี ได้เมียมาคนหนึ่งแล้วก็มีความรักเสมอต้นเสมอปลาย มีเสียอยู่สองอย่างคือ ไม่กล้าหาญ และไว้ใจคนง่ายเกินไป ลูกว่าเป็นผู้ชายนอกจากต้องมีความเพียรแล้ว ต้องเป็นคนมีความกล้าหาญอีกด้วย” “ถูก” ท่านราเมศร์รับรองอีก “เป็นผู้หญิงอย่างนางตาลยาวใช้ไม่ได้ ผู้ชายอย่างนายดำเตี้ยเป็นคนดี แต่ขาดคุณสมบัติแห่งผู้กล้าและไว้ใจคนง่ายเกินไป ถ้าโชติมันต์เป็นนายดำเตี้ย จะรับนางตาลยาวคืนอีกไหม?” “ไม่ครับ-ไม่รับคืนแน่นอน” โชติมันต์ตอบแข็งขัน “ถ้าจะรับคืนมาก็เอามาตีสั่งสอนสักพักหนึ่งแล้วปล่อยไป” “ใจร้าย ตีผู้หญิง” สุมิตตาว่า “ผู้หญิงบางคนน่าตี บางคนน่าถนอม ใครน่าตีก็ต้องตี ใครน่าถนอมก็ถนอม และในคนเดียวก็อาจมีบางเวลาน่าตี และบางเวลาน่าถนอม” ราเมศร์หัวเราะชอบใจ แล้วทุกคนเงียบ ได้ยินแต่เสียงเกวียนและฝีเท้าโค โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [15 ก.ค. 2552 , 09:29:39 น.] ( IP = 58.9.149.238 : : )

สลักธรรม 7

โดย น้องกิ๊ฟ [15 ก.ค. 2552 , 11:27:53 น.] ( IP = 125.27.173.167 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด