ร่มธรรม (๑๑)

---

อำนาจกับมโนธรรม โดย ‏อาจารย์วศิน อิทรสระ ตอนที่ผ่านมา ในวันรุ่งขึ้นโชติมันต์และสุมิตตาได้เที่ยวชมอาคารบ้านเรือนร้านค้าและรมณียสถาน ปูชนียวัตถุในหัสดินบุรี เขาได้รับความรู้และความเพลิดเพลินรวมทั้งความสังเวชสลดใจในบางอย่างสลับกันไป ความสนิทสนมของเขาทั้งสองก็เพิ่มพูนขึ้นพร้อมๆ กัน โชติมันต์รู้สึกว่า การมีเพื่อนหญิงที่ถูกใจนั้นเป็นความรื่นรมย์ประการหนึ่งของชีวิตโดยเฉพาะชีวิตในวัยหนุ่มเช่นเขา สุมิตตาเล่า มิใช่จะปราศจากความพอใจ ตั้งแต่เยาว์วัยมาจนอยู่ในวัยสาวเต็มที่ เธอไม่เคยมีเพื่อนชายที่สนิทสนมเท่าโชติมันต์เลย และเพื่อนชายคนนี้ก็ถูกใจเธอไปเสียทุกอย่างไม่ว่าทางด้านความประพฤติส่วนตัวหรือด้านความคิดเห็นเกี่ยวกับชีวิตหรือส่วนรวม สุภาพสตรีส่วนมากย่อมถือว่า ผู้ที่มีความคิดเห็นอยู่ในแนวเดียวกันนั้น เป็นมิตรของเธอ เพราะทำให้เธอสบายใจ เป็นที่ปรึกษาและระบายทุกข์ ความปรารถนาของมนุษย์ทั่วโลก นอกจากปัจจัย ๔ แล้ว ไมตรีย่อมขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง แม้จะมีลาภมียศเพียงไร หากปราศจากไมตรีไม่มีใครแสดงความชื่นชมยินดีต่อลาภและยศนั้นแล้ว ดูเหมือนมันจะปราศจากความหมาย เสมือนป่าช้าที่ไม่มีใครมาเผาเลย มีก็สักแต่ว่าชื่อ บุคคลแม้ไม่มีลาภ หรือยศมากมายแต่อบอุ่นอยู่ท่ามกลางมิตรสหาย มีผู้รักใคร่ เคารพนับถือ ย่อมจะรู้สึกตนว่าชีวิตเป็นของมีค่าพร้อมที่จะทำประโยชน์แก่ตนและเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ชายหนุ่มและหญิงสาวยิ่งมีความต้องการไมตรีนี้มาก ไม่เพียงแต่ในเพศเดียวกันเท่านั้น เขายังต้องการไมตรีจากเพศตรงข้ามอีกด้วย เมื่อวัยหนุ่มสาวเยี่ยมกรายเข้ามาในชีวิต ดวงจิตของเขาจะกระหายใคร่มีเพื่อนต่างเพศสักคนหนึ่งที่คอยรับรู้ความเป็นไปในชีวิตของเขา-ความสุขหรือความทุกข์ ความเก่งกล้าสามารถ หรือความพลั้งผิด แม้เพียงรับฟังสิ่งที่เขาระบายได้เขาก็พอใจแล้ว เขารู้สึกว่า การมีเพื่อนต่างเพศเป็นความมีหน้ามีตา ไม่น้อยหน้าใครอีกต่อไปนี่เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์และสัตว์ทั้งหลายที่มีแรงผลักดันในการที่จะให้มีพืชพันธุ์อยู่ในภพต่อไป สุมิตตารู้สึกว่า ชีวิตของเธอในระยะนี้มีความสุขผ่องใสมองเห็นโลกน่ารื่นรมย์ โชติมันต์เล่าก็มีความรู้สึกทำนองนี้เช่นกัน มองหน้าสุมิตตาทีไร ดวงใจของเขารู้สึกชื่นบาน รื่นรมย์และสมใจเสียทุกครั้ง แต่เขาไม่กล้าเอ่ยปากบอกรักเธอ สุมิตตาเล่าก็ไว้ใจเขา ไม่คิดระแวงเรื่องอันตรายว่าจะเกิดความไม่ดีไม่งามอะไรขึ้น ท่านราเมศร์ผู้เป็นบิดาของเธอคงจะมองออกแล้วว่าชายหนุ่มผู้นี้ ไม่เป็นภัยต่อเพศหญิง จึงไว้ใจให้บุตรีไปเที่ยวด้วยได้ แต่ใจคนหนุ่ม หากไม่มีคุณธรรมสูงจริงแล้วก็ยากที่จะห้ามหัก มิให้รักคนที่ควรรักเช่นสุมิตตา และความรักนั้นจะให้บริสุทธิ์ดุจบิดารักบุตรี ก็เป็นสิ่งที่หวังไม่ได้

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [22 ก.ค. 2552 , 05:58:56 น.] ( IP = 58.9.141.91 : : )

สลักธรรม 1 “สุมิตตา ฉันคิดว่า ชีวิตฉันต้องการเธอ” โชติมันต์พูด ขณะที่เขาทั้งสองนั่งพักอยู่ริมสระ ในสระนั้นมีน้ำใสมีบัวหลวงชูดอกสล้าง สุมิตตาโยนก้อนหินเล็กๆ ลงไปในสระ เพราะชอบฟังเสียงน้ำ หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองเขา ยิ้มน้อยๆ แต่มิได้พูดอะไร “ฉันคิดว่า ฉันต้องการเธอ-สุมิตตา แต่ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันจึงต้องการเธอ ฉันชื่นชมในตัวเธอ ฉันต้องการเธอเป็นเพื่อนฉัน” สุมิตตาคงโยนก้อนหินเล่นต่อไป “เธอจะถมสระนี้หรือ-สุมิตตา? ถมเท่าไรก็ไม่เต็มหรอก เหมือนหัวใจฉัน” “หัวใจที่ไม่รู้จักเต็มด้วยความรักน่ะหรือ?” สุมิตตาพูด “ฉันคิดว่า ฉันไม่ควรจะไว้ใจคนที่หัวใจไม่รู้จักเต็มด้วยความรัก” ตอนหลังท่าทางของเธอบอกว่าพูดเล่น “ไว้ใจฉันเถอะ สุมิตตา แม้หัวใจฉันจะเป็นอย่างไร แต่ฉันจะไม่เป็นอันตรายต่อเธอเลย” “แต่การกระทำของเธอต่อฉันอาจเป็นอันตรายต่อดวงใจของหญิงอื่นที่หวังครองดวงใจของเธอทั้งหมด เธอบอกฉันแล้วว่า เธอสัญญาไว้กับหญิงหนึ่งก่อนจากสัมมาคามมา” โชติมันต์นิ่ง สายตาพุ่งไปจับอยู่ที่บัวดอกหนึ่ง “ฉันบอกเธอไม่ถูกเลยว่าใจฉันเป็นอย่างไร” โชติมันต์พูด “ฉันบอกได้แต่เพียงว่าฉันต้องการเธอ แต่ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร จะปฏิบัติอย่างไรต่อเธอเหมือนเด็กที่อยากได้ของบางอย่างที่เห็นสวยงามน่ารัก แต่เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อของนั้น ทั้งนี้เพราะอุปสรรคบางอย่างขวางอยู่ ฉันจึงสงสารใจของฉันเอง” “อย่าคิดอะไรเลย-โชติมันต์ เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นบางทีมันก็เกิดขึ้นเพื่อความดีแก่เรา กาลเวลาจะกลายเป็นเครื่องแก้สิ่งที่มนุษย์ไม่สามารถแก้ได้” ขณะนั้นมีบุรุษในเครื่องแบบตำรวจหลวงสามคนเดินมุ่งตรงมาหาโชติมันต์และสุมิตตา เขาแนะนำตัวเองว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจของพระราชา “ขอประทานโทษ” บุรุษซึ่งมีท่าทางเป็นหัวหน้ากล่าวขึ้น “ท่านคือ โชติมันต์ และนั่นคือ สุมิตตาใช่หรือไม่?” “ใช่” โชติมันต์ตอบ “เมื่อวานนี้ ท่านนั่งสนทนากับชายหนุ่มสองคนในสวนสาธารณะใช่หรือไม่?” “ใช่” โชติมันต์ตอบอีก “ท่านรู้จักไหมว่าเขาคือใคร?” “ข้าพเจ้ารู้จักแต่เพียงว่า เขาคือประภากร และสินธุวัต” “ท่านเคยรู้จักประภากรมาก่อนหรือ?” ตำรวจถาม “เขาเป็นนักศึกษาสำนักเดียวกับข้าพเจ้า และเป็นรุ่นพี่ของข้าพเจ้าถึง ๕ ปี” โชติมันต์ตอบ “แปลว่าท่านมารู้จักเขาจริงๆ ที่นี่?” “ใช่”

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [22 ก.ค. 2552 , 06:13:04 น.] ( IP = 58.9.141.91 : : )

สลักธรรม 2 “ขอเชิญท่านทั้งสองเข้าเฝ้าพระราชา พระองค์มีพระประสงค์จะพบท่าน” ตำรวจหลวงกล่าวในที่สุด “พบข้าพเจ้า?” โชติมันต์ตกตะลึง, “พบข้าพเจ้าเรื่องอะไร?” “เชิญเถอะ ไปถึงแล้วทราบเอง” เมื่อถึงที่ประทับ โชติมันต์เห็นพระราชาประทับสง่าอยู่ ณ พระราชอาสน์ มีคณะมนตรี หรือมนตรีบริษัทแวดล้อมอยู่โดยรอบโชติมันต์และสุมิตตาถวายบังคมพระราชาแล้วนั่งเฉยอยู่ ครู่หนึ่งผ่านไป พระราชาจึงตรัสว่า.. “โชติมันต์!” ท่านเป็นชาวราชคฤห์หรือ?” “ก่อนมานี่ ท่านมาจากราชคฤห์หรือมาจากสาวัตถี?” “มาจากราช คฤห์ พะยะค่ะ” “ท่านมาทำอะไรที่ราชคฤห์” “มาศึกษา พะยะค่ะ” “ท่านศึกษาในสำนักอะไร?” “สำนักสันติธรรมาลัย พะยะค่ะ” “ท่านเรียนสำเร็จแล้วหรือ?” “เหลืออีกปีหนึ่ง พะยะค่ะ” “แล้วสุภาพสตรีเพื่อนของท่านล่ะ?” “ชื่อสุมิตตา พะยะค่ะ เป็นบุตรีพ่อค้า คือท่านราเมศร์เป็นชาวราชคฤห์ พะยะค่ะ” “ท่านมาทำไมหัสดินบุรี?” “ท่านราเมศร์มาติดต่อเกี่ยวกับการค้า ส่วนข้าพระพุทธเจ้าและสุมิตตาท่านชวนมาชมบ้านเมืองพะยะค่ะ” “มีอะไรน่าดูบ้าง ที่หัสดินบุรี?” “มีมากพะยะค่ะ” “ท่านเรียนวิชาอะไร อยู่ในสันติธรรมาลัย?” “เรียนวิชาการปกครองพะยะค่ะ” พระราชาทอดพระเนตรไปยังมนตรีบริษัทคนหนึ่ง “ท่านสนทนาอะไรกับประภากรและสินธุวัต ขอให้ท่านบอกความจริง” มนตรีท่านหนึ่งถาม “เรื่องปัญหาสังคม” โชติมันต์ตอบ “ท่านสนใจปัญหาสังคมมานานแล้วหรือ? ทำไมท่านจึงสนใจปัญหานี้?” “นานแล้ว, ข้าพเจ้าเป็นนักศึกษาวิชารัฐศาสตร์ต้องสนใจปัญหาสังคมเป็นธรรมดา คนไม่สนใจปัญหาสังคมจะเป็นนักปกครองที่ดีไม่ได้” “ท่านสนทนากันว่ากระไรบ้าง?” “ข้าพเจ้าสนทนากันนาน มีมากมายหลายเรื่อง แต่ข้าพเจ้ารับรองว่าที่ข้าพเจ้าสนทนานั้นไม่เป็นภัยแก่ใคร ส่วนมากเป็นความคิดเห็นส่วนตัวเสียมาก” “ประภากรและสินธุวัตว่าอะไรบ้าง เกี่ยวกับบ้านเมืองของเรา?”

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [22 ก.ค. 2552 , 06:20:12 น.] ( IP = 58.9.141.91 : : )

สลักธรรม 3 “เรื่องนี้ท่านมีสิทธิจะเรียก หรือจับประภากร หรือสินธุวัตมาถามเองได้ ทำไมท่านจึงต้องถามข้าพเจ้า” “ก็พูดถึงปัญหาสังคม ความยุติธรรม สิ่งแวดล้อมและอุดมคติ” “ท่านมิได้ติเตียนรัฐบาลของเราหรือ ขอให้ท่านพูดความจริง เรามีพยานหลักฐาน” มนตรีคนนั้นพูด โชติมันต์รู้เหมือนกันว่านั่นคืออุบายขู่ “ข้าพเจ้ากำลังพูดความจริงอยู่แล้ว, และข้าพเจ้ารับรองว่าข้าพเจ้าไม่กล่าวเท็จ ข้าพเจ้าไม่ได้พูดติเตียนรัฐบาลของท่าน หรือพระราชาแม้แต่คำเดียว ข้าพเจ้าพูดปัญหาสังคมและความยุติธรรมทั่วๆ ไป ข้าพเจ้ามาชมบ้านเมืองไม่ใช่มาเล่นการเมือง ข้าพเจ้าไม่มีความรู้เรื่องการปกครองการบริหารอะไรของหัสดินบุรี หรือแคว้นปัญจาละทั้งหมด” “เพื่อความปลอดภัยของท่านเอง ข้าพเจ้าขอเตือนว่า อย่าได้มั่วสุม หรือคบหาสมาคมกับประภากร หรือสินธุวัต สองคนนี้กำลังคิดการร้ายต่อบ้านเมือง เมื่อท่านเป็นคนต่างเมืองมาชมเมือง ชาวหัสดินบุรียินดีต้อนรับท่านแต่ถ้าไม่เชื่อฟังคำเตือนนี้ ท่านจะต้องเสียใจภายหลัง” “เมื่อท่านระแวงว่าประภากรและสินธุวัตกำลังคิดการไม่ดีต่อบ้านเมือง ทำไมท่านจึงไม่จับเขามาลงโทษเสีย” โชติมันต์ถาม “นั่นเป็นเรื่องของเรา เราไม่จับ ไม่ลงทาใครง่ายๆ ขอให้ท่านเข้าใจไว้ด้วย หากไม่มีหลักฐานพยานแน่นหนาแล้ว เราไม่ลงโทษใคร ขอให้ท่านใช้ชีวิตตามสบายในหัสดินบุรี ขอแต่อย่ายุ่งกับเรื่องการเมืองเท่านั้น” ทุกคนเงียบ-เงียบกันไปครู่หนึ่ง พระราชาจึงตรัสว่า “โชติมันต์ในฐานะที่ท่านเป็นแขกมาเยี่ยมเมืองเรา เรามีความยินดีต้อนรับท่านและสุภาพสตรีสหายของท่าน เราต้องขออภัยที่ทำให้ท่านต้องเสียเวลาหาความสำราญ บ้านเมืองกำลังอยู่หน้าสิ่วหน้าขวาน ทุกฝ่ายต้องระวังตัว เมื่อเห็นใครเป็นที่สงสัยก็ต้องสอบถามบ้าง” และแล้วพระราชาให้พระราชาทานผ้าอย่างดีแก่ โชติมันต์ และพระราชทานเครื่องประดับแก่สุมิตตา แล้วรับสั่งให้กลับได้ เมื่อออกมานอกพระราชนิเวศน์แล้ว สุมิตตาจึงว่า “ไม่รู้โชคร้าย หรือโชคดี” “โชคดี” โชติมันต์ตอบ “อยู่ๆ ก็ถูกจับเอาไปเฝ้าพระราชา นึกว่าจะถูกขังเสียแล้ว” สุมิตตาพูด “เขาขังเราไม่ได้ง่ายนักหรอก เราเป็นคนต่างเมือง โดยเฉพาะสุมิตตาเป็นราษฏรของมหาอาณาจักร แคว้นเล็กๆ อย่างปัญจาละจะไม่กล้าทำร้ายคนของราชคฤห์ หรือโกศล ที่สำคัญคือเราไม่ได้ทำผิดอะไร” “ดูพระอาการและพระลักษณะแล้ว ฉันเชื่อว่าพระราชาพระองค์นี้พระทัยดี มีความยุติธรรม” สุมิตตาพูด “ก็สมตามที่ประภากรเขาว่าเมื่อวานนี้ ผู้ที่เป็นพระราชามีโอกาสทีความดีได้มาก พระราชาที่โง่เขลาเท่านั้นจึงโหดร้ายและไม่ถือโอกาสงามทำความดีต่างๆ ให้ราษฏรจงรักภักดี” “ถ้าถูกจับขังคงเป็นโชคร้ายของเรา” สุมิตตาพูด

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [22 ก.ค. 2552 , 06:25:27 น.] ( IP = 58.9.141.91 : : )

สลักธรรม 4 “อย่าพูดว่า โชคร้าย” โชติมันต์กล่าว “ไม่มีอะไรโชคร้ายทุกอย่างให้ความรู้แก่เรา การที่เราได้รับความรู้นั่นเองเป็นโชคดีอยู่แล้ว สิ่งที่เรามองเห็นว่า ดูเหมือนจะเป็นโชคร้ายนั้น บางทีเป็นเพียงเบื้องต้นแห่งความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในภายหน้าเท่านั้นเอง โชคดีหรือโชคร้ายอยู่ที่ความรู้สึกของเราเอง การเป็นเสนาบดี เป็นโชคดีอย่างยิ่งสำหรับคนที่รู้สึกชอบตำแหน่งนี้ แต่จะเป็นโชคร้ายอย่างยิ่งสำหรับคนที่รู้สึกไม่ชอบ เธอจะเห็นว่าโชคดีหรือโชคร้ายย่อมขึ้นอยู่กับความรู้สึกของเราเอง แล้วแต่เราจะทำใจเอา ท่านอาจารย์เคยเล่าให้ฉันฟังเรื่องหนึ่ง คือเรื่องฤาษี ๓ ท่านอาศัยอยู่ในป่า เก็บผลไม้บริโภค วันหนึ่งผลไม้ของฤาษีตนหนึ่งขาดจำนวนไป ท่านจึงกล่าวหาฤาษีทั้งสองท่านว่าต้องเป็นคนใดคนหนึ่งขโมยของท่านไป เพราะในที่นี้อยู่กันเพียง ๓ คนเท่านั้น คนอื่นไม่มี ฤาษีอีกสองท่านปฏิเสธ แต่เจ้าของผลไม้ไม่เชื่อ ฤาษีท่านที่หนึ่งจึงสบถขึ้นว่า “หากข้าพเจ้าขโมยผลไม้ของท่านจริงแล้ว เกิดชาติใดชาติหนึ่งขอให้เป็นเจ้าอาวาสวัดใดวัดหนึ่งที่ใหญ่โต อีกท่านหนึ่งสบถว่า “หากข้าพเจ้าขโมยผลไม้ของท่านแล้ว เกิดชาติใดชาติหนึ่งขอให้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีอาณาจักรไพศาลมีมหาสมุทรทั้ง ๔ เป็นขอบเขต” ฤาษีเจ้าของผลไม้ได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวว่า “พอแล้ว, พอแล้ว ท่านอย่าสบถต่อไปอีกเลย คำสบถของท่านรุนแรงน่าหวาดเสียวเหลือเกิน ข้าพเจ้าเชื่อแล้วว่าท่านทั้งสองมิได้ขโมยผลไม้ของข้าพเจ้าไป” “ทำไมฤาษีเจ้าของผลไม้จึงเห็นว่าการสาบานขอให้เป็นใหญ่เป็นโตจึงเป็นคำสาบานที่รุนแรงน่าหวาดเสียว โดยปกติทั่วไปความเป็นใหญ่เป็นโตนั้นเป็นที่ต้องการของคนเป็นอันมากจนถึงกับต้องแย่งชิงกัน ฆ่าฟันกันตายจำนวนเป็นหมื่นเป็นแสน แต่สำหรับฤาษีพวกนั้น ท่านเห็นสิ่งเหล่านั้นเป็นเคราะห์กรรม เพราะใจท่านไม่ปรารถนา ฉันจึงขอย้ำอีกว่า โชคดีหรือโชคร้ายนั้นอยู่ที่เราทำใจเอา หรืออยู่ที่เราพอใจรับสิ่งนั้นหรือไม่” “ทั้งสองเดินต่อมาอีกหน่อยหนึ่งไม่ไกลจากทวารพระราชวังนักเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนมุงดูอะไรอย่างหนึ่งอยู่ เขาทั้งสองเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นชายผู้หนึ่งสังเกตว่าเป็นคนจัณฑาล กำลังถูกชกต่อยและทุบตีบบอบช้ำไปหมดทั้งตัว ชายผู้นั้นพยายามยกมือและเท้าขึ้นปิดป้อง แต่อวัยวะส่วนใดที่เขายกขึ้นปิดป้องท่อนไม้ก็ถูกอวัยวะส่วนนั้นของเขาบางแห่งเป็นแผลมีรอยหนังฉีกขาด เลือดแดงฉานไปหมดทั้งตัว คนทั้งหลายที่ยืนดูอยู่นั้นไม่มีใครห้าม เพียงแต่ยืนดูกันเฉยๆ แม้ชายผู้นั้นจะร้องขอความช่วยเหลือเพียงไร ทุกคนก็ทำป็นหูหนวกกันหมด บางคนยังมีอากัปกิริยาพอใจและสมน้ำหน้าเสียอีก มองผ่านกลุ่มคนไปทางเบื้องหลัง เห็นสุภาพสตรีรูปงามนั่งวางหน้าเคร่งขรึมอยู่บนรถเทียมด้วยม้า เธออยู่ในเครื่องแต่งกายที่สวยงามราคาแพง

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [22 ก.ค. 2552 , 06:28:30 น.] ( IP = 58.9.141.91 : : )

สลักธรรม 5 โชติมันต์ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขาปรึกษากับสุมิตตาอยู่ครู่หนึ่ง จึงนำสุมิตตาฝ่าฝูงคนเข้าไป พร้อมตะโกนว่า หยุดก่อน, หยุดก่อน แล้วเข้าไปกันเอาจัณฑาลผู้นั้นไว้ คนพวกนั้นเห็นโชติมันต์แต่งกายภูมิฐาน และสุมิตตาเป็นหญิงสาวรูปงามมายืนขวางอยู่ และกันเอาจัณฑาลไว้กลางเช่นนั้น ไม่แน่ใจว่าเขาทั้งสองเป็นใคร จึงยืนถือไม้คุมเชิงอยู่ เพียงแต่เงื้อง่าในบางครั้งแต่ไม่กล้าตีอีก “ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเหตุการณ์นี้?” เสียงวางอำนาจดังมาจากสุภาพสตรีบนรถม้า “ข้าพเจ้าเกี่ยวข้องในฐานะเป็นมนุษย์เหมือนกับผู้นี้” สุมิตตาพูดพลางชี้นิ้วมาทางจัณฑาล “ท่านไม่รู้มิใช่หรือว่า คนต่ำทรามคนนั้นได้ทำความผิดอะไร?” สตรีซึ่งนั่งสง่าอยู่บนรถม้าถามอีก “ข้าพเจ้าไม่รู้, แต่มนุษยธรรมเตือนให้ข้าพเจ้าต้องช่วยชีวิตเขาไว้ก่อน” สุมิตตาตอบ มนุษยธรรม!” สตรีผู้นั้นทวนคำอย่างเย้ยหยัน “ภาษาอะไรของท่าน ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ มนุษยธรรมคืออะไร? การช่วยชีวิตของคนชนิดนี้หรือคือมนุษยธรรม ชีวิตที่มีแต่ความเลวร้าย ชีวิตที่นำมาซึ่งความแปดเปื้อนแก่สังคม” “ท่านเอาอะไรมาวัดว่าชีวิตของคนผู้นี้ไร้ค่า ให้แต่ความแปดเปื้อนแก่สังคม” สุมิตตาเถียง “ชีวิตมนุษย์ย่อมมีค่าเสมอ อย่างน้อยแก่ตัวของเขาเอง ท่านสั่งคนของท่านให้ทำร้ายบุคคลผู้นี้หรือ? ท่านมีสิทธิอะไรในการทำร้ายเขาหรือจะทำลายชีวิตเขา ดูท่าทีก็เป็นผู้สูงศักดิ์อยู่ ไฉนจิตใจของท่านจึงไม่สูงด้วย” สตรีผู้นั้นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอฟังน่ากลัว เป็นเสียงหัวเราะที่แสดงถึงน้ำใจอำมหิตโดยแท้ “ท่านไม่รู้หรือว่าเราเป็นใคร และคนผู้นั้นเป็นใคร” “ข้าพเจ้ารู้ว่า คนผู้นี้เป็นจัณฑาล” สุมิตตาตอบ “ท่านเก่งมาก, แล้วข้าพเจ้าล่ะ ท่านไม่รู้จักหรือ?” “ข้าพเจ้าไม่รู้จัก” “ท่านไม่ใช่คนเมืองนี้หรือ?” “ไม่ใช่, ข้าพเจ้าเป็นชาวราชคฤห์ เรื่องทำนองนี้ในราชคฤห์ไม่มี” “บอกมาซิ ทัสยุ ว่าเราคือใคร” นางพูดเสียงดังให้ทาสผู้หนึ่งบอกนามและความยิ่งใหญ่ของนาง

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [22 ก.ค. 2552 , 06:35:41 น.] ( IP = 58.9.141.91 : : )

สลักธรรม 6 “ท่านจงฟัง” ทาสผู้ซื่อสัตย์ประกาศก้อง “ท่านผู้อยู่ ณ รถม้านั้นคือ แม่เจ้าอสิธารา-ธิดาของท่านอินทุอัครมหาเสนาบดีแห่งหัสดินบุรี” อสิธารายิ้มอย่างพอใจ “ท่านจะเป็นใครก็ตาม” สุมิตตาว่า “ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายร่างกายคน เขาเป็นมนุษย์เหมือนท่าน” “มนุษย์เหมือนฉัน มนุษย์เหมือนฉัน” นางอสิธารากรีดเสียง “ท่านเอาอะไรมาเทียบว่าคนสารเลวคนนั้นเป็นมนุษย์เหมือนฉัน เขาเป็นจัณฑาล – มนุษย์หาวรรณะมิได้ จัณฑาลไม่มีสิทธิ์มาให้ฉันเห็น เขาทำความผิดอย่างร้ายแรงในข้อนี้ ท่านไม่รู้หรือ? - - หรือท่านก็เป็นจัณฑาลเหมือนกัน” “ข้าพเจ้าไม่เห็นความสำคัญของวรรณะ ใครจะเป็นวรรณะอะไรไม่สำคัญ - - สำคัญอยู่ที่ว่าเขาเป็นคนอย่างไรเขาทำอย่างไร หากเขาทำชั่ว พูดชั่วแม้จะมีวรรณะเป็นเทวดาก็ไม่พ้นเป็นคนเลว หากเขาทำดี คิดดีและพูดดี แม้ไม่มีวรรณะเลย เป็นจัณฑาลอย่างคนนี้ เขาก็ควรได้รับการยกย่องว่าเป็นคนดี ไม่เป็นภัยแก่สังคม อสิธาราโกรธมาก เมื่อเหตุผลของเธอทำท่าจะสู้ฝ่ายหนึ่งไม่ได้ เธอจึงใคร่จะเอาชนะด้วยกำลังอย่างที่เคยทำมาในกาลก่อน เธอจึงออกคำสั่งอย่างเฉียบขาดว่า “พวกทาส จัดการกับคนปากร้ายสองคนนี้ อย่าให้ถึงตาย เพียงแต่สั่งสอนให้เข็ดหลาบ ให้จำไว้ว่าการอวดดีกับคนอย่างข้า ผลมันเป็นอย่างไร” พอขาดกระแสคำสั่งของนายหญิง พวกทาสซึ่งไร้สมองมีแต่กำลังกายเหมือนควายถึกก็จับไม้และศาสตราวุธเดินล้อมกรอบกันเข้ามามุ่งขยี้โชติมันต์ให้แหลกลานในพริบตาเดียว ทั้งสองยืนนิ่งไม่คิดหนีและไม่คิดป้องกันตน ส่วนคนจัณฑาลผู้นั้นตกใจสุดขีด ประกอบกับความบอบช้ำของร่างกายเป็นอย่างมาก จึงหน้ามืดเป็นลมสลบไป โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [22 ก.ค. 2552 , 06:39:26 น.] ( IP = 58.9.141.91 : : )

สลักธรรม 7 กราบขอบพระคุณและอนุโมทนาค่ะ

โดย เซิ่น [22 ก.ค. 2552 , 15:41:58 น.] ( IP = 58.8.22.150 : : )

สลักธรรม 8

โดย น้องกิ๊ฟ [24 ก.ค. 2552 , 19:40:53 น.] ( IP = 61.90.123.25 : : )

สลักธรรม 9 มารับร่มธรรมแห่งจิตใจค่ะ กราบขอบพระคุณ และ อนุโมทนาค่ะ

โดย พี่ดา [27 ก.ค. 2552 , 11:20:56 น.] ( IP = 124.121.172.104 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด