ร่มธรรม (๒๗)

---

สุขสมวัย โดย อาจารย์วศิน อิทรสระ ตอนที่ผ่านมา สามปีผ่านไป เหตุการณ์ในแคว้นปัญจาละระหว่างคณะของประภากรและคณะมนตรีโกงได้เป็นไปอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น ในที่สุดการปฏิวัติก็ตูมตามออกมา โดยคณะของประภากรจับพระราชาและคณะมนตรีของพระราชาได้ คณะประภากรได้ประหารชีวิตมนตรีที่คดโกงฉ้อราษฏร์บังหลวงเคยใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงราษฎรเสียมากหลาย ส่วนพระราชานั้น พวกเขาไม่ได้ทำอันตรายหรือกระทำสิ่งใดในทำนองหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเลย เพียงแต่จับพระองค์เพื่อมิให้มีใครขัดขวางการปฏิวัติเท่านั้น การกระทำครั้งนี้ ได้รับการสนับสนุนจากอัครมหาเสนาบดีอินทุด้วย มิฉะนั้นแล้วคงทำสำเร็จได้ยาก การประหารผู้ทุจริตโกงบ้านโกงเมืองได้กระทำทุกวันติดต่อกันหลายวัน และปรากฏว่าเป็นที่พอใจของประชาชนเป็นนักหนา เพราะมนุษย์พวกสูบเลือดประชาชนนั้น ควรตายด้วยการเอาเลือดออกจากลำคอลงมาทาแผ่นดิน การกระทำของคณะประภากรจึงเป็นที่ถูกใจของประชาชน ลูกหลานของคนพวกนี้ได้เห็นเป็นตัวอย่างแล้วว่า ทรัพย์สมบัติที่พวกเขาได้กอบโกยทุจริตไว้นั้น เขาเอาไปไม่ได้เลยแม้แต่อย่างเดียว อสิธารา บุตรีของอัครมหาเสนาบดีอินทุ มีส่วนช่วยเหลือสนับสนุนในการปฏิวัติครั้งนี้มาก เธอเป็นสตรีที่เข้มแข็ง อดทน และมักใหญ่ใฝ่สูง การที่ประภากรกระทำการครั้งนี้สำเร็จเป็นความพอใจของเธอนักหนา เพราะเธอรักประภากรมาก ประภากรจะรักเธอหรือไม่ก็ตาม แต่เขาได้อาศัยเธอเป็นบันไดปีนป่ายขึ้นมาสู่ฐานะแห่งหัวหน้าคน และปฏิวัติสำเร็จเสียด้วย การตายของพวกทุจริตโกงบ้านเกิดเมืองนั้น ทำให้โรคร้ายของบ้านเมืองได้รับการบำบัดทันท่วงที เสมือนการตายของเชื้อโรคในกาย การทำงานของประภากรครั้งนี้ เสมือนฝนอันชื่นฉ่ำหลั่งลงมาดับความร้อนของพลเมือง และชะล้างสิ่งโสโครกทั้งหลายอันเกลื่อนกล่นเหม็นคลุ้งอยู่ให้หมดไป

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [14 ส.ค. 2552 , 07:53:07 น.] ( IP = 58.8.47.60 : : )

สลักธรรม 1 คณะของประภากรเข้าเฝ้าพระราชา ซึ่งบัดนี้ประทับอยู่ที่ปราสาทของอัครมหาเสนาบดีอินทุทูลให้ครองราชย์ต่อไป พระองค์ทรงขอบใจคณะของประภากร แต่ทรงปฏิเสธการครองราชย์ “ฉันแก่แล้ว ประภากร! พระราชาตรัส “ครองราชย์ต่อไป ก็คงทำอะไรได้ไม่มากนัก ฉันอยากหาความสงบในวัยชราของฉันเพื่อเป็นประทีปนำทางไปสู่ปรโลก ฉันขอบใจท่านทุกคนที่ให้เกียรติฉันและครอบครัว” “พระองค์ทรงพระประสงค์สิ่งใดบ้างพะยะค่ะ ในการที่แสวงหาความสงบ ข้าพระบาททั้งหลายจักสนองพระประสงค์ทุกประการ” ประภากรทูล “ห่างจากนี้ไป ประมาณ ๕ โยชน์ มีป่าแห่งหนึ่ง ชาวเมืองเรียกกันว่า ป่าแห่งผู้ไม่มีภัย (อภยาวัน) มีต้นไม้หลายพันธุ์เรียงรายร่มรื่น หากท่านจะอนุเคราะห์เราก็ขอให้บุคคลไปสร้างอาศรมในป่านั้น ฉันและพระราชินีจะไปจำศีลภาวนารักษาพรตอยู่ที่นั่น นี่คือสิ่งประการเดียวที่ฉันจะขอร้องท่าน” คณะของประภากร กระทำตามพระราชประสงค์ด้วยความยินดียิ่ง นอกจากสร้างอาศรมถวายแล้ว ยังได้ถวายความสะดวกในเรื่องปัจจัยอื่นๆ อันจำเป็นแก่ชีวิตของผู้บำเพ็ญพรตทุกประการ เขาถือว่า นอกจากเป็นการกระทำตามพระราชประสงค์แล้ว ยังเป็นบุญญกิริยาอีกประการหนึ่งด้วย

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [14 ส.ค. 2552 , 07:53:43 น.] ( IP = 58.8.47.60 : : )

สลักธรรม 2 พวกบัณฑิตพากันสรรเสริญพระราชาและพระราชินีว่าทรงเป็นผู้เฉลียวฉลาด ทรงรู้จักปลีกพระองค์แสวงหาความสงบสุขในจังหวะที่ชีวิตที่เหมาะสมยิ่ง เพราะความสุขอันใดที่โลกียชนจะพึงได้รับ ความสุขอันนั้น พระองค์ก็ได้รับหมดแล้ว และได้รับอย่างดีทั้งส่วนคุณภาพและปริมาณ จำเป็นอย่างไรที่จะต้องเกาะติดอยู่กับความสุขเช่นนั้นอีก เรียกว่าพระองค์ทรงรู้จักแสวงหาความสุขสมวัย และนักปราชญ์ทุกคนลงความเห็นว่า พระองค์จะต้องได้ความสุขนั้นมากกว่า ประณีตกว่า เรื่องวุ่นวายในบ้านเมืองนั้น ปล่อยให้เด็กๆ เขาวุ่นวายกันต่อไป ผู้อยู่ในวัยชราควรให้วิญญาณได้พักผ่อนก่อนจากโลกนี้ไปสู่ปรโลก แต่ความรู้สึกทำนองนี้ ไม่ค่อยเกิดขึ้นแก่คนที่เคยเป็นใหญ่เป็นโต ครองบ้านครองเมือง เพราะถูกความอยากมีประการต่างๆ และทิฏฐิมานะปิดบังไว้ เหนี่ยวรั้งไว้ ไม่ให้มองเห็นทางอันเหมาะสมแก่วัยของตน ตรงกันข้ามให้มีความรู้สึกไปว่า ไม่มีใครเหมาะสม หรือสามารถเท่าตน ในการครองบ้าน ครองเมือง คนพวกนี้มีโมหจริต คือการหลงตนเป็นเครื่องนำทาง จึงไม่ยอมปล่อยอำนาจ แม้ในการที่ควรปล่อยแล้ว เพราะหมดความสามารถในการบริหารต่อไป แทนที่จะเปิดโอกาสให้คนอื่นเขา, กลับมีท่วงที เหมือนหมาในรางหญ้า คนพวกนี้จิตใจได้มืดบอดแล้ว แสงสว่างแห่งธรรมไม่อาจฉายเข้าไปให้เป็นประโยชน์แก่เขาได้ บริวารสอพลอที่แวดล้อมเขาอยู่ได้มีส่วนช่วยให้เขาหลงตนมากขึ้น จนบางคราวมองดูตนแล้วก็ประหลาดใจตัวเอง ที่อาศรมภายในบริเวณอภยาวันนั้น พระราชาและพระราชินีได้ทรงบำเพ็ญพระองค์เป็นดาบส ดาปสินี ประพฤติพรหมจรรย์ ไม่เกี่ยวข้องกันในทางเพศอีกเลย พระกระยาหารนั้น ส่วนมากก็เป็นผลไม้ นอกจากนี้ก็มีของแห้ง อาทิ ปลาแห้ง เพียงเวลา ๑๕ วันผ่านไป พระองค์ทรงอุทานอยู่เสมอว่า “๑๕ วันนี้นี่เองที่เราได้รับความสงบสุขเป็นที่สุดในชีวิตที่ผ่านมา หากมิได้มาลิ้มรสนี้แล้ว คงไม่รู้ไปตลอดชีวิตว่าความสงบสุขของชีวิตนั้นเป็นอย่างไร น่าเสียดายนัก, เราควรได้รับสันติรสนี้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ยังไม่สายเกินไป”

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [14 ส.ค. 2552 , 07:54:11 น.] ( IP = 58.8.47.60 : : )

สลักธรรม 3 ขณะนั้น พระองค์กำลังประทับอยู่ ณ ใต้ร่มโพธิ์ใบซึ่งแผ่กิ่งก้านและใบออกรอบทิศ มีเงาเย็นสบาย มันเป็นเวลาบ่าย ความร้อนแรงของสุริยเทพได้ผ่อนคลายลงมากแล้ว ลมเย็นพัดเฉื่อยฉิวอยู่ตลอดเวลา ใบโพธิ์เล่นลมพลิ้วสะบัด ครู่หนึ่งต่อมา พระองค์ได้อุทานออกมาอีกว่า “อา! มนุษย์ทั้งหลายเอย! เราได้หลงผิดเสียนาน บัดนี้ เราได้มีปัญญาเห็นประจักษ์แล้วว่า ความเป็นพระราชานั้น จะมีค่าแห่งความสงบสุขของชีวิตเศษหนึ่งส่วนร้อยของการบำเพ็ญพรตสงบอยู่ในป่ามิได้ เชิญเถิดมนุษย์ทั้งหลาย, เชิญยื้อแย่งทรัพย์สินสมบัติ หน้าที่การงาน และสิ่งอันเรียกว่า “เกียรติ” กันไปเถิด เราไม่ต้องการสิ่งนั้นอีกแล้ว สิ่งนั้นมีความร้อนแฝงอยู่ภายในทุกอย่างไป เราสงสารท่านทั้งหลาย ที่กระเสือกกระสนยื้อแย่งสิ่งอันเป็นพิษกันอยู่ เสมือนสัตว์ในทะเลทรายเยื้อแย่งอาหารบางชนิดอันเป็นพิษแก่ตน เพราะความไม่รู้และความหิว “โอ, เป็นโชคของเราแล้ว ข้าแต่เทพผู้ประทานสันติสุขแก่โลก! ไฉนท่านจึงเพิกเฉยต่อข้าพเจ้ามาเสียนาน เพิ่งประทานสันติสุขแก่ข้าพเจ้าเมื่อวัยได้ล่วงเลยมาสู่ความชราเสียแล้ว ข้าพเจ้าคงจะมีความสุขเช่นนี้อยู่ไม่นาน คงจะต้องจากไปสู่ภพใหม่” ขณะนั้นมีเสียงแว่วมาจากอากาศว่า “ดูก่อนท่านผู้พอใจในวิเวก! สันติสุขนั้นคู่กับโลก เสมือนอากาศหายใจ คนฉลาดเท่านั้นจึงจะพบ คนเขลาต่อชีวิตหาพบได้ไม่ สันติสุขนั้นย่อมเจริญงอกงามในดวงใจที่ไร้ความกังวล เสพเสนาสนะสงัด พอใจในวิเวก ไม่ปรารถนาอารมณ์ยั่วยวน สิ่งที่มนุษย์ได้รับนอกจากลักษณะนี้ แม้เขาจะหลงเข้าใจว่าเป็นความสุข แต่มันไม่ใช่ความสุข มันเป็นเพียงความเพลิดเพลินที่เจือด้วยความหลงเท่านั้น “ท่านเอย! ท่านได้มาถึงต้นทางไปสู่สันติสุขถาวรแล้ว ขอท่านจงก้าวต่อไป อย่าถอยหลัง อย่าให้มีอารมณ์ใดมาชักจูงให้ไขว้เขวได้ เมื่อมนุษย์ทั้งหลายวุ่นวายกันอยู่ ท่านเป็นผู้ไม่วุ่นวาย เมื่อมนุษย์ทั้งหลายอาดูรอยู่ ท่านเป็นผู้ไม่อาดูร เมื่อมนุษย์ทั้งหลายกำลังเศร้าโศกอยู่ ท่านเป็นผู้ไม่เศร้าโศกแล้ว นี่คือทางแห่งมุนีผู้ฉลาด ท่านจงก้าวต่อไปเถิด การก้าวไปข้างหน้าของท่านประเสริฐแท้ การถอยกลับไม่ประเสริฐเลย “อา!” นักพรตผู้เคยเป็นพระราชา อุทานออกมาเบาๆ “เราได้รับคำตอบแล้ว เราได้กำลังใจแล้ว นี่คือรางวัลอันประเสริฐของเราผู้มีอัธยาศัยโน้มไปในความสงบสันติสุขนั่นเองคือรางวัลอันประเสริฐใครคือผู้ประทานให้เราเอง--- เราผู้มีใจปราศจากความกังวล ไม่มีกามวิตก พยาบาทวิตก และวิหิงสาวิตก ใจของเราประกอบแล้วด้วยอหิงสาธรรม”

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [14 ส.ค. 2552 , 07:54:43 น.] ( IP = 58.8.47.60 : : )

สลักธรรม 4 ฝ่ายประภากรและคณะ ซึ่งมีอัครมหาเสนาบดีเป็นพี่เลี้ยง ได้อัญเชิญเจ้าชายในราชวงศ์พระองค์หนึ่ง ซึ่งมีพระชันษาได้ ๒๑ พรรษาขึ้นเป็นพระราชาครองราชย์ในหัสดินบุรี ทรงพระนามว่าพระเจ้าสมมติราช พระราชาพระองค์นี้ ทรงมีพระราชอัธยาศัยและแนวโน้มทุกประการ เหมาะสมสอดคล้องกับอุดมคติของคณะประภากร ประภากรได้ส่งข่าวเรื่องนี้ไปยังโชติมันต์ ขอให้โชติมันต์และญาติหญิงของเขาคือสุมิตตา เดินทางมานครหัสดินบุรี เพื่อช่วยกันปกครองบ้านเมืองให้ความสงบสุขแก่อาณาประชาราษฏร์ หากโชติมันต์ยังไม่ได้รับงานอะไรเป็นที่พอใจ ก็ขอให้รีบเดินทางไปปัญจาละโดยด่วนพร้อมด้วยคณะบุคคล ซึ่งประภากรได้ส่งไปด้วยแล้วนั้น เวลานั้นโชติมันต์ยังอยู่ราชคฤห์ ทำการค้าช่วยเหลือท่านราเมศร์อยู่ เมื่อได้รับสาส์นของประภากร โชติมันต์ได้นำเรื่องนั้นเข้าปรึกษาท่านราเมศร์และท่านอาจารย์สุธรรมเทวะ ว่าควรไปตามคำเชื้อเชิญของประภากรหรือไม่? “ก็เป็นโอกาสดีเหมือนกัน” อาจารย์สุธรรมเทวะออกความเห็น “จะได้ใช้วิชาความรู้ที่เรียนมาให้เป็นประโยชน์เต็มที่เพราะตรงตามสาย” “แต่ต้องเสี่ยงมากไม่น้อย” ราเมศร์ออกความเห็น “การอยู่ในคณะบริหารนั้นมีความรับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ของคนทั้งเมืองทำดีก็ดีมาก ทำไม่ดีก็เสียไปทั้งชีวิต”

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [14 ส.ค. 2552 , 07:55:13 น.] ( IP = 58.8.47.60 : : )

สลักธรรม 5 “เป็นเรื่องที่ต้องเสี่ยง” อาจารย์สุธรรมเทวะว่า “อาชีพหรือการงานแทบทุกอย่างต้องเสี่ยงทั้งนั้น แต่การไปเป็นคณะมนตรีปกครองประเทศนั้น จะต้องไม่ทำเพราะเห็นว่าเป็นอาชีพ คือไม่ทำเป็นอาชีพ แต่เข้าไปรับตำแหน่งอย่างนี้ด้วยความตั้งใจที่จะทำประโยชน์แก่ชาติบ้านเมือง ต้องไม่หวังร่ำรวย หากร่ำรวยขึ้นมาในขณะที่ดำรงตำแหน่งนี้ คนทั้งหลายจะเข้าใจไปอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากฉ้อราษฎรบังหลวง ทุจริตคดโกง แสวงหาผลประโยชน์ใส่ตนบนความทุกข์ร้อนของพลเมือง กินสินบน เพราะฉะนั้นหากขันอาสาเข้าไปรับตำแหน่งอย่างนี้ ต้องตั้งใจอย่างแน่วแน่จะทำหน้าที่เพื่อประโยชน์แก่มหาชน สิ่งที่ได้ตอบแทนคือการครองชีพพอสบายไม่เดือดร้อน ความสุขใจ ความรักใคร่เคารพนับถือจากประชาชน และบุญกุศลอันเกิดจากสัมมากัมมันตะ” ตกลงว่าโชติมันต์จะเดินทางไปปัญจาละ ก่อนเดินทางสามวันเขาได้มาอยู่ ณ สำนักสันติธรรมาลัย นอนค้างกับท่านอาจารย์สุธรรมเทวะ ท่านอาจารย์ได้อบรมสั่งสอนให้ความรู้เพิ่มเติม ในคืนสุดท้ายนั้น อาจารย์สุธรรมเทวะได้ให้โอวาทเป็นแนวทางหลายประการ อาทิเช่น ๑. ในการบริหารหมู่คณะนั้น อย่าลืมอปริหานิยธรรมของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คือหมั่นประชุมกันเนืองนิตย์ พร้อมเพรียงกันประชุมและพร้อมเพรียงกันเลิก เคารพต่อกฎข้อบังคับของหมู่คณะ เคารพต่อผู้เจริญด้วยวัยวุฒิ คุณวุฒิ และชาติวุฒิ ไม่ข่มเหงรักแกชาวบ้านชาวเมือง เคารพปูชนียสถานโบราณวัตถุต่างๆ ไม่เหยียบย่ำทำลาย, ชอบใจบำรุงสมณพราหมณาจารย์ผู้มีศีลมีธรรมให้ผาสุก ส่งเสริมการปฏิบัติธรรมให้รุ่งเรือง เพราะพลเมืองปฏิบัติธรรมมากขึ้นเพียงใด ภาระในการปกครองก็เบาลงเพียงนั้น ๒. จงเคารพอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ที่ดี ประพฤติตนให้เป็นที่รองรับเมตตากรุณาของท่านได้สะดวก, จงมีไมตรีจิตต่อมิตรสหายไม่ด่วนแตกจากมิตร พอช่วยเหลือเพื่อนฝูงได้ก็รีบขวนขวายช่วยเหลือ, จงมีความเอ็นดูและหวังดีต่อผู้น้อยสม่ำเสมอ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แสดงน้ำใจ, บุคคลที่ผู้ใหญ่ช่วยดึง เพื่อนช่วยประคับประคอง และผู้น้อยช่วยส่งเสริมนั้นย่อมเจริญรวดเร็ว ไม่มีใครเกลียด ไม่มีภัย

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [14 ส.ค. 2552 , 07:55:35 น.] ( IP = 58.8.47.60 : : )

สลักธรรม 6 ๓. จงมีความซื่อสัตย์สุจริตให้มั่นคง เห็นใครทุจริตคดโกง แล้วร่ำรวยอย่าได้เอาอย่าง คนที่ร่ำรวยอย่างนั้นไม่มีทางสุขใจไปได้ หากเราต้องการร่ำรวยเราก็มีทางประกอบอาชีพอย่างอื่นให้ร่ำรวยได้ คนที่ร่ำรวยโดยทางทุจริตก็มี โดยทางสุจริตก็มี เราควรทำโดยทางที่ ๒ เพราะไม่เดือดร้อน ความชั่วไม่ตามแผดเผาใจในภายหลัง ทำไมเราจะเป็นคนหนึ่งในพวกร่ำรวยโดยสุจริตไม่ได้ หากเราต้องการแต่เพียงใดเรียกว่าร่ำรวย? อันนี้ต้องขึ้นอยู่กับความ “รู้จักพอ” เป็นเครื่องประกอบด้วย ของทุจริตนั้นเป็นของร้อน มักเสื่อมสลายไปในชีวิตของคนๆ นั้นเอง มักไม่ถึงลูกถึงหลาน จงมั่นในสุจริตธรรม แล้วสุจริตนั่นเองจะคุ้มครองให้มีความสุข ๔. จงเห็นใจคนยากจนให้มาก คนพวกนี้น่าสงสาร หากพวกเขาร้องเรียนอะไรขึ้นมาจงรับพิจารณาด้วยดี คนพวกนี้มีนิสัยอดทน หากไม่ถูกบีบคั้นหนักหน่วงจริงๆ แล้ว จะไม่ร้องออกมาเลย บ้านเมืองใด คนยากจนมีมาก บ้านเมืองนั้นเจริญไม่ได้ เหมือนร่างกายที่มีโรคมาก ย่อมไม่แข็งแรง จงทำช่องว่างระหว่างคนมั่งมีและคนยากจนให้แคบเข้า อย่าให้ห่างกันเกินไป ๕. ต้องประพฤติตนในทางที่ดีอยู่เสมอ เพื่อความสวัสดีของตนเองประการหนึ่ง และเพื่อให้คนทั้งหลายเห็นและชื่นชมยินดี เอาเป็นตัวอย่างประพฤติตามอีกอย่างหนึ่ง เพราะในหมู่มนุษย์เรานั้น จะให้ทำอะไรต้องทำเป็นตัวอย่างให้ดู โดยเฉพาะผู้ใหญ่ในวงการบริหาร เด็กของชาติจะเป็นอย่างไรในวันหน้าก็อยู่ที่การปฏิบัติตนของผู้ใหญ่ในวันนี้ ๖. ไม่สั่งการใดๆ ด้วยอารมณ์ หากมีอารมณ์โกรธอยู่ต้องระงับคำสั่งทุกอย่างไว้ก่อน หากสั่งในเวลาโกรธ คำสั่งนั้นจะรุนแรงเกินเหตุ ทำให้ผิดพลาดได้มาก โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [14 ส.ค. 2552 , 07:56:03 น.] ( IP = 58.8.47.60 : : )

สลักธรรม 7

โดย น้องกิ๊ฟ [14 ส.ค. 2552 , 10:12:24 น.] ( IP = 125.27.170.134 : : )

สลักธรรม 8 ขออนุโมทนา และขอบคุณอย่างสูง คลับคล้ายคลับคลา เหตุการ ณ เมืองสารขัณฑ์ เน้นที่เวลาผ่านมา....-ปี? รอติดตามตอนต่อไป

โดย sawasdee - [14 ส.ค. 2552 , 13:32:56 น.] ( IP = 112.143.12.35 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด