มูลนิธิอภิธรรมมูลนิธิ

Moonlanithi Vipassana
Meditation
OnlineStudy
thai    english
Article สำนักวิปัสสนา
อ้อมน้อย
กิจกรรม About Us

[ Home ] [ ลานถาม-ตอบปัญหาธรรมะ ] [ ลานกวีธรรม ] [ ลานคิด เล่า เขียน ] [ ลานกลิ่นดอกแก้ว ] [ ค้นหากระทู้ ] [ สมัครสมาชิก ] [ login เข้าระบบ ]


เยียวยา




เขาจากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับ จากไปทั้ง ๆ ที่เราทั้งคู่ยังคงมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกันอย่างเปี่ยมล้น ความเจ็บปวดที่ได้รับมันหนักหนาสาหัส ยากแก่การบรรยายให้ใคร ๆ รับรู้

ฉันคิดว่า สิ่งที่จะเปรียบเทียบได้ใกล้เคียงที่สุด เห็นจะเป็น การเอาของมีคมกรีดลงอย่างแรงบนเนื้อหนัง แล้วเอาทิงเจอร์ไอโอดีนราดลงไปทันที แต่แผลของฉันมันไม่ได้มีแผลเดียว ความเจ็บปวดจึงร้าวลึกยิ่งนัก

คำปลอบโยนนานาจากบุคคลรอบข้างหลั่งไหลมายังฉัน กระนั้น ฉันก็คิดว่ายังไม่เพียงพอ ฉันจึงหนี หนีเพื่อเสาะหายาสมานแผล ฉันคิดว่า ธรรมชาติที่สงบกับตัวตนของฉันเองจะช่วยได้ ฉันท่องไปไม่ไกลนัก และได้พบกับแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน แลดูสงบ อ่อนโยน

ฉันพบต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ยืนลำต้นอย่างสง่าข้างทางเดิน แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงากับสรรพสิ่งอย่างเอื้ออาทร.. ฉันปีนป่ายขึ้นไป ขออาศัยกิ่งไม้ใหญ่ เพื่อทอดอารมณ์ไปกับสายธารเบื้องหน้า แว่วยินเสียงลมผสม กับเสียงนกน้อยในไพรพฤกษ์ ฉันรู้สึกเคลิ้มไปกับสรรพธรรมชาติ ความสดชื่นแผ่ซ่านเข้าสู่จิตใจอันปวดร้าวของฉัน

ขณะที่ฉันกำลังจะงีบหลับไป ก็มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กน้อย 7-8 คน เดินพลางหยอกล้อเล่นหัวกัน ความไร้เดียงสาฉายจับทั่วทั้งใบหน้าของเด็กน้อย ขณะที่พวกเขามีรอยยิ้มที่จริงใจและเสียงหัวเราะที่สดใส

พวกเขาเพียงเดินผ่านมาเพื่อขึ้นไปสู่น้ำตก ที่มีความสนุกสนานรออยู่เบี้องหน้า ไม่นานจากนั้นนัก ภาพต่อมาที่ฉันได้เห็นก็สะกิดแผลในใจของฉัน เด็กหนุ่มสาว 2 คน พากันเดินเข้ามาอาศัยร่มเงาเจ้าต้นไม้ใหญ่ จะเป็นเนื่องจากมุมที่ฉันนั่งอยู่บนต้นไม้มีใบไม้ค่อนข้างหนาแน่น หรือด้วยห้วงของอารมณ์ที่กำลังสุขเหลือเกินก็เหลือจะคาดเดา พวกเขาจึงไม่สังเกตเห็นฉัน

เด็กหนุ่มค่อยประคองสาวน้อยลงนั่ง และบรรจงใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนสวย ซับเหงื่อให้กับสาวน้อย ทั้งสองหัวร่อต่อกระซิก กันอย่างมีความสุข ฉันคิดว่า รอบ ๆ ตัวพวกเขาคงเป็นสีชมพูไปหมด

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [7 ต.ค. 2552 , 09:24:20 น.] ( IP = 58.9.135.219 : : ) เก็บกระทู้นี้ไว้ใน Bookmarkส่งกระทู้นี้ให้เพื่อนของคุณ


  สลักธรรม 1

ความสุขของพวกเขามีพลัง พอจะทำให้ฉันยินดีกับพวกเขา อย่างจริงใจ สักครู่พวกเขาพากันเดินลัดเลาะขึ้นไป คงจะมองหามุมสงบ ใกล้โครกธารสักแห่งเพื่อพูดคุยกันต่อ

ความสงบกลับมาอีกครั้ง ฉันปิติในใจกับความสุข ของทั้งเด็กน้อยกลุ่มใหญ่ และสองหนุ่มสาว ฉับพลัน ก็ปรากฏร่างของหญิงชาย รุ่นราวคราวเดียวกับฉัน สีหน้าของพวกเขาเคร่งเครียด ชายที่เดินนำหน้าเข้ามา ในร่มเงาของต้นไม้ ใช้กำปั้นของเขากระแทก อย่างแรงบนลำต้นของไม้ใหญ่

ความสั่นสะเทือนปานประหนึ่งเจ็บปวด จากการถูกทำร้ายของต้นไม้ ทำเอาฉันเกือบพลัดตก ฝ่ายหญิงเมื่อเห็นเช่นนั้นก็หลั่งน้ำตาพรั่งพรูออกมา จากนั้น พวกเขาโต้เถียงกันอย่างรุนแรง นัยว่า ทั้งสองเป็นคนรักกัน และมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งจนกระทั่งฝ่ายหญิงกำลังตั้งครรภ์ แต่พวกเขายังไม่พร้อม เพราะเพิ่งจะเริ่มต้นทำงาน การวิวาทยุติลงด้วยการตกลงจะไม่เอาเด็กไว้ พวกเขาเดินกลับไปแล้ว

ฉันได้แต่ภาวนาให้พวกเขาเปลี่ยนใจที่จะคร่าชีวิตน้อย ๆ ที่พวกเขาช่วยกันทำให้เกิดขึ้น ฉันเศร้าใจมาก และตัดสินใจจะกลับ หลังจากที่ฉันลงจากต้นไม้ ก่อนจะเดินจากร่มเงาไม้ใหญ่ไป

ฉันเห็นชายสูงวัยผู้หนึ่งเดินมา พ่อเฒ่ามีข้องปลาและเบ็ดอยู่ในมือ ท่านมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ดูอ้างว้าง เงียบเหงา และหม่นหมองนัก ร่างเล็ก ๆ ที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปี คดโค้งราวกับเหนื่อยล้ากับทางชีวิตที่ผ่านมา แล้วพ่อเฒ่าก็เดินจากไป ทิ้งฉันไว้ใต้ต้นไม้เพียงลำพัง

ฉันยืนนิ่งแล้วทบทวนภาพเหตุการณ์ที่ฉันได้พบเห็นในวันนี้ ความสนุกสนานของเด็กน้อย ความสุขของเด็กหนุ่มสาว ความเศร้าของคู่ชายหญิง และความเหงาของพ่อเฒ่า

ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เข้าใจสิ่งที่ต้นไม้และธรรมชาติ บอกเล่าให้ฉันรับรู้ ไม่ว่าฉันจะโศกเศร้า ปวดร้าวแทบจะขาดใจขนาดไหน ชีวิตทุกชีวิตรอบ ๆ ตัวฉันก็ยังคงดำเนินไป ยังคงมีนวนิยายชีวิตอีกมากมายหลายเรื่องที่ฉันยังจะต้องอ่าน ยังมีสิ่งที่ฉันอยากจะกระทำอีกหลายสิ่งแต่ยังไม่ได้ทำ

โดย พี่เณร....นำมาฝาก [7 ต.ค. 2552 , 09:29:38 น.] ( IP = 58.9.135.219 : : )


  สลักธรรม 2

มิ่งมิตรทั้งหลายของฉัน ถ้าเธอคิดว่า ความเจ็บปวดที่เธอได้รับมากมายจนทนไม่ไหว ขอให้หวนคิดถึงความเป็นไปของฉัน ฉันยังคงอยู่ที่เดิม ที่ที่เคยมีเขาอยู่เคียงข้าง
ฉันยังคงดำเนินชีวิตต่อไป พวกเธอรู้ว่าจะหาฉันพบได้ที่ไหน มาหาฉันและปลดเปลื้องความทุกข์ที่ทับโถมตัวเธอ แบ่งปันให้ฉันรับรู้บ้าง ฉันรอที่จะพบทุกคน ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ขอบคุณที่โลกยังคงหมุนอยู่

เหมือนเดือนดับลับไปในขอบฟ้า
ดาวเจิดจ้าก็กลับต้องอับแสง
ตะโกนกู่ผู้ใดจะชี้แจง
จะแถลงทุกข์โถมที่โหมมา

แม้พระพายยังโชยระโรยอ่อน
แสนสะท้อนในจิตคิดหนักหนา
อันตัวเราเศร้าโศกสุดพรรณา
ต้องตีหน้าระรื่นฝืนอกตรม

ทางข้างหน้ายิ่งใหญ่ใช่น้อยนิด
ขาดคู่คิดจิตหมองต้องขื่นขม
การจากลาพาใจให้ระทม
อกระทมจนแทบสิ้นชีวี

กอบหัวใจแตกร้าวรวมเข้าไว้
กำลังใจที่มองเห็นเป็นสักขี
ด้วยดวงจิตที่มุ่งมั่นนั้นจะพลี
ครึ่งชีวีที่เหลืออยู่เพื่อผู้คน.


โดย พี่เณร....นำมาฝาก [7 ต.ค. 2552 , 09:38:16 น.] ( IP = 58.9.135.219 : : )


  สลักธรรม 3

ความเศร้าและความผิดหวัง ..แม้จะดูเป็นเรื่องเลวร้าย แต่ก็มีข้อดีที่สะท้อนให้เห็นความเป็นจริงของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์แบบ และเป็นยาขมที่ทำให้ชีวิตแข็งแกร่งขึ้นมาได้

กราบขอบพระคุณมากค่ะที่นำเรื่องดีๆ มาให้เป็นข้อคิดเพื่อสร้างพลัง

โดย น้องกิ๊ฟ [7 ต.ค. 2552 , 13:15:07 น.] ( IP = 125.27.178.89 : : )


  สลักธรรม 4


กำลังใจอันเข้มแข็งเท่านั้นที่จะช่วยให้เราสามารถผ่านช่วงวิกฤตของชีวิตไปได้

กราบขอบพระคุณมากค่ะที่นำเรื่องดีๆ มาให้ได้อ่านค่ะ

โดย พี่ดา [7 ต.ค. 2552 , 18:17:52 น.] ( IP = 124.121.178.63 : : )


  สลักธรรม 5

"ความไม่แน่นอน" เมื่อมีสุข ก็มีทุกข์สลับไปมา จะเป็นสิ่งที่เยียวยาจิตใจได้

กราบขอบพระคุณค่ะ ที่นำมาฝาก

โดย เซิ่น [8 ต.ค. 2552 , 23:17:09 น.] ( IP = 58.8.53.27 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น
จาก : *
Code :
กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน *
อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง
รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB
รายละเอียด :
Icon Toy
Special command

* *
กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว.... 

คำเตือน
  • การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
  • การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
  • หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

ผู้ช่วยเหลือ-แหล่งข้อมูล

[ คีตธรรม ] [ ตารางสี ] [ ค้นหาเพลง ]

ลานภาพ

อบรมวิปัสสนา

ค้นหา

ค้นหา-GooGle

สร้างสรรค์โดย a2.gif (164 bytes) http://www.abhidhamonline.org