เล่าสู่กันฟัง (๑)

---

เล่าสู่กันฟัง (๑) โดย อาจารย์บุษกร เมธางกูร การใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ที่สุดและมีค่าที่สุดก็คือการทำกาย วจี และมโนให้สุจริตตั้งอยู่ในกุศลให้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ ในวันนี้ขอแนะนำให้ทุกคนทราบว่าคณะกรรมการมูลนิธิมีทั้งหมด ๑๓ คน แต่ละคนมาทำงานให้ที่นี่โดยไม่ได้รับเงินเดือนจากที่นี่เลยสักบาทเดียวและไม่มีค่าน้ำมันรถ แต่ละคนที่มาที่นี่มีแต่เอามาให้ บางท่านมาที่นี่มาช่วยทำครัว ทำความสะอาดสถานที่ มาให้ความรู้ทางพระอภิธรรม มาช่วยกันทำงานด้านบริหารให้มูลนิธิ และก็มาบริจาคทรัพย์เป็นค่าใช้จ่ายให้มูลนิธิ กรรมการทุกคนจึงต่างใช้เวลาเต็มที่เพื่อทำบุญ เพื่อสนองบุญคุณของมูลนิธิ นอกจากนี้ก็ยังมีลูกศิษย์อีกหลายท่านที่ได้รับแรงบันดาลใจจากหลวงพ่อเสือซึ่งเปรียบเสมือนผู้ให้ชีวิตใหม่ เป็นผู้ให้ความรู้ว่าควรจะดำเนินชีวิตอย่างไร และด้วยความซาบซึ้งในพระคุณนี้จึงทำให้หลายท่านเหล่านั้นมุ่งสร้างอริยทรัพย์โดยเฉพาะการบริจาคทานอย่างมีกำลังน่าชื่นชม มีความไม่หวงแหนพร้อมที่จะสละทรัพย์เพื่อร่วมทำกุศลในโอกาสต่างๆ อยู่เสมอ และมีบางท่านก็ตั้งใจบริจาคทรัพย์เพื่อตั้งกองทุนเพื่อช่วยเหลือญาติธรรมที่ได้รับความลำบาก ก็จะเห็นว่า ผู้ที่เข้ามาขัดเกลา ได้เข้ามารู้ธรรมจริงๆ ก็จะคลายออกความเป็นตัวเอง คลายจากความยึดเหนี่ยวหวงแหน

โดย น้องกิ๊ฟ นำมาฝาก [3 มิ.ย. 2553 , 22:54:41 น.] ( IP = 58.9.102.230 : : )

สลักธรรม 1 การเข้าถึงธรรมะต้องเข้าถึงด้วยใจ ไม่ใช่เข้าถึงได้ด้วยตัว เพราะถ้าเอาตัวเข้าถึงคือแค่เอาตัวพิงตู้พระไตรปิฎกไว้ก็เข้าใกล้ที่สุดแล้ว แต่การถึงธรรมนั้นคือการเข้าใจ และคนเราจะเข้าใจได้ก็ต้องมีเป้าหมาย เมื่อก่อนนั้นหลวงพ่อท่านจะถามคำแรกว่า “ ใครมาใหม่บ้าง และมาเพื่ออะไร” ที่ท่านถามอย่างนั้นก็เพราะท่านต้องการเน้นว่า คนเราต้องมีเป้าหมาย เดินทางต้องมีเข็มทิศ มาทำไม มาเพื่ออะไร จะทำไปเพื่ออะไร ถ้าเรามาเพื่ออยากได้ปัญญา เราก็ต้องพยายามแสวงหาปัญญาจริงๆ เพราะปัญญานี่แหละจะเป็นตัวฟอกย้อมขัดสีฉวีวรรณชีวิตให้ดีขึ้น ฉะนั้น คณะกรรมการทุกท่าน หรือป้าๆ หรือพี่ๆ หรือใครๆ อีกหลายคน เป็นผู้ที่มีเบื้องหลังทำดี อย่างหลายท่านก็เป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารผู้ที่มาศึกษาพระอภิธรรม เรื่องการกินนั้นเป็นเรื่องสำคัญ คงต้องบอกว่าสมัยที่คุณพ่อสอนอยู่ที่วัดโพธิ์แม้คนจะมากขนาดไหน แต่มูลนิธิก็ไม่มีการเลี้ยงอาหาร ทุกคนต้องออกไปหาอาหารรับประทานกันเอง แต่ด้วยความดำริของหลวงพ่อเสือที่ท่านเห็นว่า สถานที่ของเรานั้นไกลจากร้านค้า เพราะสมัยก่อนนั้นยังไม่มีร้านอาหารมากมายอย่างเช่นในตอนนี้ ท่านจึงได้ให้ตั้งโรงทานโดยตั้งชื่อว่า “ครัวเทวดา” ด้วยกองทุนของท่านเอง เพื่อที่ทุกคนมาเรียนแล้วนอกจากจะได้ความรู้ก็จะมีความสะดวกในเรื่องอาหารการกินกันด้วย แล้วพวกเราที่รักกันเหมือนพี่ดีกันเหมือนน้องนั้นก็ช่วยกันบริหารกันทุกอย่างมา จนกระทั่งถึงวันนี้ โดยนำดอกเบี้ยของมูลนิธิมาร่วมเป็นค่าใช้จ่าย และก็มีเจ้าภาพมาร่วมจองเลี้ยงอาหาร

โดย น้องกิ๊ฟ [3 มิ.ย. 2553 , 22:55:11 น.] ( IP = 58.9.102.230 : : )

สลักธรรม 2 สมัยก่อนนั้นตารางเจ้าภาพนี้จะเต็มไปหมด แต่ปัจจุบันเศรษฐกิจไม่ดีเจ้าภาพก็ลดน้อยลง แต่มูลนิธิก็พยายามที่จะพยุงสถานการณ์ไว้ให้ดีที่สุด และในเมื่อเรามาร่วมนาวาลำเดียวกันแล้ว ก็จะขอความร่วมมือจากทุกท่านว่า ในการตักอาหารรับประทานนั้นขอให้นึกถึงคนข้างหลังบ้าง อย่าตักมากจนเหลือทิ้งหรือไม่ชิมเสียก่อนแล้วตักไปมากๆ คนที่มารับประทานทีหลังก็จะไม่มีอาหารรับประทาน อย่างน้อยก็ขอให้นึกถึงครูของเราว่า ยังไม่ได้ออกจากห้องไปรับประทานอาหารเลย เพราะถ้าหากเราไม่นึกถึงครู ครูของเราก็จะอด ถ้าแต่ละคนมีคำนึงอย่างนี้อยู่ในใจ เราจะอยู่อย่างเป็นสุข และทุกอย่างก็จะพอเพียงสำหรับที่นี่ และก็ขอร้องว่า เราอย่ากินบุญเก่าอย่างเดียว เพราะบุญเก่าจะหมดไป ถ้าไม่ทำบุญใหม่ไว้ด้วย และจะขอบอกว่า ทุกวันนี้เรามี ทุกข์มากก็เพราะยึด ทุกข์ยาวก็เพราะยืด ทุกข์น้อยก็เพราะวาง ทุกข์หมดก็เพราะปล่อย ทำไมเราถึงมีความทุกข์มาก ก็เพราะเรายึดมีความยึดถือ เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาได้คุยกับน้องคนหนึ่งว่า “ตัวเองนั้นเป็นคนไม่รักใครจริง แต่รักความดีจริงๆ” ไม่ได้รักใครเลย แต่รักความดีที่เขามี คุณ ฉะนั้น เมื่อเรารักความดี เราจะไม่ติดในตัวบุคคล แล้วจะเดินคุยกับใครก็ได้ จะพูดกับใครก็ได้ เพราะทุกคนมีดีหมด แล้วในที่นี้ถ้าหากเขาทำไม่ดีก็เป็นครูเราได้ว่า ถ้าเผื่อเราติดว่าเขาดี มันก็จะกลายเป็นความเที่ยงไปแล้ว

โดย น้องกิ๊ฟ [3 มิ.ย. 2553 , 22:55:29 น.] ( IP = 58.9.102.230 : : )

สลักธรรม 3 ฉะนั้น ที่มีมีเรื่องกันอยู่ทุก ก็เพราะว่ายึดบุคคลว่าคนนี้ดี และมีความรักที่เที่ยง รักมากจนกระทั่งไม่ยอมรับความผิดของคนนั้น คนเราที่มีทุกข์มากเพราะความยึด ความยึดคือความอุปาทาน เรายึดว่าเป็นตัวตนคนสัตว์ ความอุปาทานจึงสร้างความทุกข์มาให้ และให้ทุกข์มากด้วย เช่นเรามีลูก เราก็ยึดว่าลูกของเรา เมื่อลูกของเราไม่ดี หรือลูกเราเจ็บป่วย เราจึงทุกข์มาก แต่ถ้าเราเห็นคนอื่นป่วยคนอื่นเจ็บ เราก็เพียงสงสารแต่ไม่ถึงกับทุกข์มาก แต่ที่ทุกข์มากก็เพราะยึด เมื่อคนเราเกิดมาไม่มีใครไม่ทุกข์ และทุกข์ของเรายาว ทั้งที่ทุกข์นั้นสั้นเพราะทุกข์เกิดดับ แต่ทุกข์ของเรายาวต่อเนื่อง เพราะเรายืดมันเล่าอยู่นั่นแหละ เรื่องเก่าเล่าไม่จบ ทุกข์ที่มันเคยมีมันก็ยืด ตามวันเวลาที่เราเล่านั่นแหละ ยืดตามวันเวลาที่เราคิด แล้วคราวนี้เราจะทำอย่างไรดี ก็ต้องทำให้ทุกข์น้อย ปล่อยวางเสียบ้าง อะไรไม่จำเป็นก็วางเสียบ้าง และทุกข์จะหมดก็เพราะปล่อยโดยเราต้องมีปัญญา โดยชีวิตของคนเราจะพบความสุขได้ต้องมีสี่อย่าง คือ ๑.ต้องมีปัญญา ๒.ต้องมีตบะ ๓.ต้องมีอินทรียสังวร ๔.ต้องรู้ปล่อยรู้วาง (ต้องรู้ปล่อยรู้ถอย) โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย น้องกิ๊ฟ [3 มิ.ย. 2553 , 22:55:55 น.] ( IP = 58.9.102.230 : : )

สลักธรรม 4 ตามมาอ่านดูว่า ...จะเล่าอะไรให้ฟังค่ะ และ อนุโมทนากับทุกๆท่านนะคะ

โดย พี่ดา [4 มิ.ย. 2553 , 17:59:12 น.] ( IP = 124.121.172.58 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด