แด่...คุณครูด้วยดวงใจ (๒)
ธรรมะปฏิสันถาร
พระราชวิจิตรปฏิภาณ
วัดสุทัศนเทพวราราม กทม
เมื่อวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๕๕๓ เวลาประมาณ ๑๖.๓๐ น. มีเจ้าของกิจการทอผ้าลูกไม้ได้นำผ้าลูกไม้ไปถวายที่วัดสุทัศนเทพวราราม ๑ ผืนครั้นผู้ถวายกลับไปแล้วข้าพเจ้าก็แกะกล่องดู เห็นผ้าลูกไม้สีชมพู ส้ม-ขาว เป็นผ้าชั้นดีมีน้ำหนักสูง ทำให้นึกถึงแม่ครู่ก้อนทอง กิจพิทักษ์ ซึ่งเป็นเหมือนแม่คนที่สองของข้าพเจ้า ท่านใส่ผ้าลูกไม้สวยมาก ถ้าท่านได้แต่งผ้าลูกไม้ผืนนี้ก็จะมีความภูมิฐานสมกับบุคลิกของท่าน จัดแจงเก็บไว้เพื่อเตรียมส่งไปให้แม่ครู่ที่บ้านลูกสาวที่จังหวัดฉะเชิงเทรา พร้อมทั้งเตรียมเงินค่าตัดเสื้อไว้จำนวนหนึ่ง
ต่อมาวันที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๕๓ ข้าพเจ้าได้รับถวายปัจจัย (เงิน) จำนวน ๓๔,๐๐๐ บาท จากสำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวงในฐานะเป็นรองผู้อำนวยการตรวจธรรมสนามหลวง ในฐานะเป็นรองผู้อำนวยการตรวจธรรมสนามเหลวงชั้นโท คิดแวบหนึ่งว่า ...เอ... วันนี้เป็นวันครู เราได้เงินวันครู เราก็ควรจะมอบบูชาพระคุณของครูและครูท่านนั้นก็คือ ... แม่ครูก้อนทอง กิจพิทักษ์ .... วันต่อมาจึงได้ติดต่อลูกสาวของแม่ครูทางโทรศัพท์ ก็ทราบแม่ครูได้รับการดูแลรักษาพยาบาลอยู่ที่บ้าน ด้วยอายุท่านมากถึง ๘๔ ปี และมีอาการหลงลืม อาการขณะนั้นก็นับว่าทรุดโทรม จึงรีบส่งเงินผ่านบัญชีธนาคาร ส่วนผ้าลูกไม้ก็คิดว่าจะต้องให้แม่ครู่ให้จงได้ อาจจะเป็นผ้าห่มศพแม่ครู ถึงเก็บเอาไว้อย่างดี
เฝ้าใคร่ครวญหวนคิดถึงเรื่องหลัง ๆ ก็เห็นภาพของแม่ครูแจ่มชัดแม่ครูเป็นคนงามทั้งรูปร่าง กิริยามารยาท น้ำใจ น้ำเสียงท่านบางทีก็แหบแห้ง เพราะต้องสอนนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ โรงเรียนวัดไชยภูมิ (ไชยภูมิวิทยาคาร) ตำบลชายนา อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (พ.ศ.ที่ข้าพเจ้าเรียน คือ พ.ศ. ๒๗๐๗-๒๕๑๑) ข้าพเจ้าสังเกตว่าตรงลำคอของครูมีอาการบวม เสียงที่ตะโกนสอนเด็ก ป.๑ ตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๘๕ จนถึงรุ่นข้าพเจ้า และต่อมาถึง พ.ศ.๒๕๓๖ จึงเป็นเหตุให้แม่ครูมีเสียงแหบอาจจะเรียกว่า สอนหนังสือจนคอแตก
ซึ่งตอนนั้นพวกเราก็คงไม่รู้หรอกแต่ตอนนี้จึงรู้ว่า ที่เราอ่านออกเขียนได้เพราะครูประถมศึกษาปีที ๑ อย่างเช่นแม่ครูก้อนทาองต้องตะเบ็งสอน จ้ำจี้จ้ำไช ต้องตรวจดูการเขียนหนังสือของเด็กทุกคน วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ทั้งเขียนให้ดูบนกระดานด้วยวิธีการเขียนหนังสือที่ถูกต้อง ลายมือครูต้องสวยเพื่อเป็นตัวอย่างของลายมือนักเรียน ต้องจับมือนักเรียนเขียนทุกคน มือครูที่จับพวกเราที่มีเม็ดคัน เป็นหิด สกปรก ช่างเป็นมือแห่งพระพรหมที่กุมมือและดินสอหินให้เขียนหนังสือได้ถูกต้อง และมีความรู้ อ่านออกเขียนได้มาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งพัฒนาต่อไปจนถึงเป็นดอกเตอร์ ศาสตราจารย์ และเป็นผู้บริหารระดับสูง
|