ความรักคือการให้

---

ความรักคือการให้ โดย อาจารย์บุษกร เมธางกูร ๖ มีนาคม ๒๕๕๔ เสรีภาพที่แท้จริงจะเกิดขึ้นจากเสรีธรรมคือธรรมที่เป็นอิสระจากเครื่องร้อยรัดได้แก่กิเลสตัณหาอุปาทานนั่นเอง เสรีภาพนี้เราต้องทำด้วยตัวเองจะให้ใครมาทำแทนไม่ได้ พระพุทธเจ้าทรงมีพระมหากรุณาธิคุณทรงเสียสละอย่างใหญ่หลวงเป็นอนันตชาติเพื่อตรัสรู้เญยธรรมก็เพื่อปวงประชา ด้วยพระมหากรุณาธิคุณนี้พระองค์จึงประทานเส้นทางให้พวกเรา แต่เส้นทางนั้นเราต้องทำด้วยตนเอง และในวันนี้ได้เขียนไว้บนกระดานว่า “เมื่อสิ้นลมล้มตายกลายเป็นศพ ถึงจุดจบเกมชีวิตปิดฉากฉาย นอนในโลงใบแคบแคบโอบแนบกาย ไม่มีสหายญาติหรือทรัพย์ไปกับเรา” ตี. น. ท. ป. วิ. สํ. ณ. วุ. ช. ช. ช. ช. ช. ต. ต. จุติ/ปฏิสนธิ ถามว่าเรายอมรับความจริงจากสิ่งที่เราอ่านนี้หรือยัง? เมื่อสิ้นลมล้มตายกลายเป็นศพ . ยอมรับเลยว่า เราต้องตายแน่นอน เราต้องเปลี่ยนไปจากการมีชีวิตในสภาพนี้ไปสู่ความเป็น “ศพ” เมื่อหมดลมหายใจ ถึงจุดจบเกมชีวิตปิดฉากฉาย . ยอมรับเลยว่า เมื่อเป็นศพแล้วละครชีวิตก็ปิด เราไม่สามารถทำอะไรได้อีก ญาติพี่น้องหรือใครอื่นก็จะไม่เห็นพฤติกรรมของเราอีก นอนในโลงใบแคบแคบโอบแนบกาย ยอมรับได้เลยว่า ไม่ว่าเราจะไปดูโลงของใครทั้งโลงไม้โลงทอง เมื่อนำศพวางลงไปแล้วก็จะพอดีๆ เหลือที่ว่างนิดหน่อยตรงที่มีผ้าบุเท่านั้นเอง หรือบางครั้งโลงก็ยังแคบเกินไปไม่พอที่จะบรรจุก็มี อย่างเช่นศพของผู้ที่มีความสูงมากๆ ที่ต้องหักแข้งขาเสียก่อนเพื่อให้บรรจุลงโลงได้พอดี ไม่มีสหายญาติหรือทรัพย์ไปกับเรา . ยอมรับเลยว่า แต่ละศพนั้นต้องลงไปนอนในโลงคนเดียว ถึงจะแต่งงานแล้วก็ไม่มีสามีหรือภรรยาลงไปนอนด้วยเลย ไม่มีอะไรไปกับเราเลย นี่คือความจริง

โดย น้องกิ้ฟ..นำมาฝาก [9 มี.ค. 2554 , 15:40:13 น.] ( IP = 58.9.146.161 : : )

สลักธรรม 1 ที่พูดเรื่องนี้ก็เพราะจะนำเรื่องจริงขึ้นมายกตัวอย่างเพื่อสร้างประโยชน์ เมื่อเช้านี้มีลูกศิษย์คนหนึ่งโทรศัพท์เข้ามาขอความช่วยเหลือ เขาบอกมาว่าตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเพราะแม่ป่วยมากต้องให้น้ำเกลือ แต่แม่ดิ้นรนมากเลยต้องผูกมือไว้เพื่อไม่ให้ดึงสายน้ำเกลือ และแม่ก็ร้องจะกลับบ้านจะกลับไปเอาซองไปใส่บาตร เลยไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรดีเพราะทั้งขอร้องอ้อนวอนสารพัดแล้วแม่ก็ไม่ยอมแล้วยังเพ้อถึงบุคคลต่างๆ ตอนนั้นก็ฟังเขาเล่าไปจนจบแล้วก็ตอบกลับไปว่า เป็นเรื่องธรรมดามากเลย การที่ผู้ป่วยพยายามดิ้นที่จะเอาสายพะรุงพะรังออกก็ต้องถูกผูกมือเป็นของธรรมดา แต่ใจเรายอมรับไม่ได้หรอกว่าเป็นของธรรมดาเพราะว่าเป็นแม่เรา และเป็นคนที่เรารัก เพราะฉะนั้น การที่ถูกผูกรัดไว้มันเป็นสภาพที่หดหู่ใจ แต่ต้องมองให้ถูกนะว่า ถ้าเผื่อไม่ผูกแล้ว คนไข้ก็จะไปดึงสายซึ่งจะทำให้เลือดไหลออกมามาก นี่จึงเป็นเหตุผลที่ต้องถูกผูกมือ เราต้องมองให้ถูกนะว่า เรามีความสงสารได้ แต่ต้องแยกให้เห็นระหว่างความสงสารกับความเสียใจ ความสงสารก็คือตอนนั้นแม่อยู่ในสภาพทุกขิตสัตว์ เราจึงสงสารอยากให้หายทรมานจากความทุกข์นั้น แต่ถ้ามาเสียใจว่าทำไมต้องผูกแม่ฉัน ..นั่นไม่ใช่เมตตามันเป็นโทสะ และก็รู้สึกเบาใจที่เล่ามาว่า แม่บอกว่าอยากกลับบ้านไปเอาซอง เมื่อแม่อยากใส่ซองก็ทำตามแม่ ให้แม่ใส่เงินลงไปเลยไม่ว่าจะกี่ซองก็ช่าง นำเงินที่เราตั้งใจให้แม่ทำบุญในแต่ละเดือนนั่นแหละมาให้แม่ใส่ เพราะว่าอาจิณณกรรมที่แม่ทำนี้อาจจะกำลังมาเป็นกรรมนิมิต กรรมอารมณ์ คตินิมิตอารมณ์ให้แม่ก็ได้ ซึ่งถ้ามองด้วยตาปัญญาใช้สติสักนิดหนึ่ง ก็จะมองเห็นว่าละครนี้กำลังเล่นบทงามเลยล่ะ ก่อนที่จะปิดฉาก เพราะว่าชีวิตของคนเราตอนนี้เหมือนกำลังอยู่ในแม่น้ำที่มีเรือรบมากมายกำลังแล่นเข้ามาจะชน แต่ไม่รู้ว่าลำไหนจะมาถึงเมื่อไร ที่บอกว่าเป็น “เรือรบ” ก็เพราะว่าจะมารบกับอารมณ์ บางลำก็ติดเครื่องเทอร์โบมา บางลำก็ใส่เครื่องแรงม้ามา แต่เรือบางลำก็กำลังพายมา ฉะนั้น มรณาสันนกาลอาจจะมียาวมากก็ได้สั้นก็ได้ไม่มีใครรู้แน่ แต่อาการที่แม่กำลังมีพฤติกรรมว่าอยากจะกลับบ้านเพื่อเอาเงินใส่ซองทุกวัน เพราะว่าอยู่ที่โรงพยาบาลนี่ทำอย่างนั้นไม่ได้ แล้วก็จะเอาเงินไปใส่บาตรนี้เป็นเครื่องหมายที่พอจะให้ผู้ยืนดูละครมีธรรมะอย่างเรา ๆ นี้เห็นได้ว่าอาจิณณกรรมกำลังมีผลและเป็นอาจิณณกรรมฝ่ายกุศล ฉะนั้น เวลาที่แม่เรียกหาซองเพื่อจะใส่เงินแล้วเอาไปทำบุญ ตรงนี้ถ้าเผื่อเราเป็นผู้มีสติและกำลังอ่านละคร เราก็จะสบายใจได้เลย ว่าเรือลำที่จะมาเทียบท่าพาแม่ไปส่งอีกฟากหนึ่งนี้ต้องเป็นเรือที่ดีแน่นอน

โดย น้องกิ้ฟ..นำมาฝาก [9 มี.ค. 2554 , 15:42:59 น.] ( IP = 58.9.146.161 : : )

สลักธรรม 2 ในเรื่องของความเสียใจนี้จะเล่าให้ฟังว่า คราวที่หลวงพ่อแสวงท่านมรณภาพ อาจารย์เองก็เสียใจมาก ตลอดร้อยวันนั้นไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่ร้องไห้เสียดายผู้ที่มีคุณธรรม เพราะถ้าท่านยังมีชีวิตอยู่ท่านก็จะให้ความรู้แก่เราได้อีกมากมาย ฉะนั้น นี่จึงเป็นเรื่องธรรมดา แต่เราผู้เป็นลูกต้องก็จะต้องดูแลและพยายามทำกับท่านให้ดีที่สุด บอกกับเขาไปว่า ไปสนองอารมณ์แม่ให้ดี เดี๋ยวพอวางหูจากอาจารย์แล้วก็รีบไปหาซองมา แล้วก็หยิบเงินไปยืนข้างเตียงแม่ บอกกับแม่ว่าซองมาแล้ว แม่จะใส่เท่าไรจ๊ะ ถ้าน้ำเกลือหมดแล้ว แม่มีแรงมากขึ้นแล้วเราไปทำบุญกันนะ แล้วก็อย่าหลอกแม่เพราะถ้าแพทย์อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ก็พาแม่ออกไปทำบุญเลย แต่ถ้าน้ำเกลือหมดแล้วแต่แพทย์ยังไม่ให้ไปนี่ก็คือช่วงหนึ่งที่ต้องประคับประคองอารมณ์ นี่ก็คือเรื่องที่ได้พูดคุยเมื่อเช้านี้ แล้วก็ขอย้อนมาอธิบายตรงภาพวิถีที่เขียนไว้ ตรงชวนะทั้ง๕ คือ “ ช. ช. ช. ช. ช.” ตรงนี้เป็นความรักที่เราสามารถมอบอารมณ์ที่ดีให้เกิดขึ้นได้ อย่างเช่นกับแม่ของลูกศิษย์คนนี้ ที่ผู้เป็นลูกสามารถสร้างให้เกิดอารมณ์กุศลเพื่อนำมาสู่ช่วงการเกิดชวนะตรงนี้ได้ คือให้แม่ได้สมความปรารถนาในการทำบุญ อย่าไปปฏิเสธด้วยการพูดว่า นอนพักก่อนเถอะยังไม่ต้องไป เพราะเวลาที่ถูกปฏิเสธแล้วเราก็รู้ดีว่าเรารู้สึกกันอย่างไร แต่ในการพูดนั้นก็ต้องมีเป้าหมายด้วยนะ เช่น บอกเหตุผลว่าถ้าน้ำเกลือหมดและแพทย์ให้ไปได้ก็ค่อยไปนะ นี่คือการกำหนดเป้าหมายแล้วว่าถ้าน้ำเกลือหมดและแพทย์ให้ออกไปได้ เขาก็จะได้ออกไปทำบุญ คือไม่ต้องหลอกลวงกัน แต่อยู่ด้วยกันด้วยเหตุผล เพราะในขณะนี้เขารับฟังเหตุผลต่าง ๆ ได้โดยเฉพาะกุศลก็เร่งเติมกุศลต่อ เมื่อจบคำแนะนำแล้วลูกศิษย์คนนั้นก็สงบใจได้ และบอกมาว่ากราบขอบคุณอาจารย์ที่ให้สติ เขาแยกออกแล้ว และรู้สึกตัวแล้ว ตอนที่ฟังนั้นเกิดความรู้สึกเลยนะว่า เราพูดกับคนมีธรรมะมันเป็นอย่างนี้เอง แล้วก็คิดได้ด้วยว่าภาษาเดียวกันมันง่ายแบบนี้ เพราะว่าแค่เรากระตุ้นเท่านั้นเอง สิ่งที่เขามีอยู่แล้วซึ่งมีแบบรู้ด้วย เข้าใจด้วย พร้อมที่จะออกมาทำลายความขาดสติตรงนั้นด้วย ..จากนั้นก็แนะนำเขาไปต่อว่า ต้องทำใจให้พร้อมเลยนะเพราะเราไม่รู้ว่าเรือรบจะมาถึงแม่เมื่อไหร่ ตอนนี้แม่อยู่กับเรามานานจนชราแล้ว และจากความชราก็เหลืออีกตัวหนึ่งซึ่งทุกคนมีแน่แต่ต้องรอคอยนั่นคือจุติจิต ลองนึกถึงภาพวิถีจากปฏิสนธิ.. เราทุกคนผ่านมาแล้วซึ่งมีได้ครั้งเดียวในชาติหนึ่ง แต่ระหว่างปฏิสนธิไปจนถึงจุติจิตนั้นมีอะไรมากมาย โดยเฉพาะตรงชวนะที่เป็นกุศลชวนะและอกุศลชวนะ แต่ไม่รู้หรอกว่าใครทำอะไรมามากกว่ากัน แต่ปัจจุบันให้รู้เลยว่ากุศลชวนะนี้กำลังเกิดขึ้นที่แม่ คืออยากทำบุญ เราต้องให้ความรักด้วยการเติมลงไปในชวนะตรงนี้ แต่ตรงจุติจิตนั้นเราช่วยไม่ได้ และตรุงจุติจิตนี้ก็ไม่ใช่แม่ตาย แต่มันเป็นจิตชนิดหนึ่งที่ขึ้นมาทำหน้าที่ ถ้าเผื่อคิดว่าแม่ต้องตาย เราเองนี่แหละจะเสียใจ แต่ถ้าเรามองภาพวิถีว่าถึงเวลาที่กิจตัวหนึ่งในกิจ ๑๔ กำลังจะเกิดขึ้น นั่นคือ จุติกิจเท่านั้นเองที่เกิดขึ้นในจิตดวงนี้

โดย น้องกิ้ฟ..นำมาฝาก [9 มี.ค. 2554 , 15:45:11 น.] ( IP = 58.9.146.161 : : )

สลักธรรม 3 ขณะนี้อาจารย์ก็ช่วยได้ด้วยการเติมกุศลหรือกระตุ้นกุศลจิตให้เกิดเท่านั้นเองคือชี้แจงเหตุผลให้ แต่ผู้เป็นลูกต้องเอากุศลตัวเองไปสนองแม่เพราะเป็นผู้มีพระคุณ จากนั้นก็บอกเขาไปว่า เพื่อนที่เคยมาเรียนพระอภิธรรมคนหนึ่งตายแล้วเมื่อวานนี้ แต่ทุกขเวทนาไม่มาก ซึ่งเมื่อลูกศิษย์คนนั้นฟังแล้วก็ไม่มีอาการอะไร จึงถามไปว่า รู้สึกดีใช่ไหม? อาจารย์ก็รู้สึกดีที่เขาไม่ต้องทรมาน เห็นไหม? เรามีความรู้สึกสั้น ๆ เพราะคนๆ นั้นเราแทบจะไม่อุปทานเลย จริงๆ แล้วจิตแค่รับรู้เฉย ๆ ว่ามีความตายเกิดขึ้น เหมือนที่อาจารย์บอกว่าลูกศิษย์คนนั้นตายแล้ว แต่เพราะจิตที่มีอุปทาน เข้าไปมันจึงทำให้เราเห็นความแตกต่างของจิตแต่ละดวงที่มันเกิดขึ้นจากความปรุงแต่ง อย่าลืมนะหน้าที่ของเราลูกหลวงพ่อต้องใช้ธรรมะเป็น เมื่อใช้ธรรมะเป็นกุศลก็เกิดขึ้นกับชีวิตเรา เรื่องจุติจิตนั้นนอกเหนืออำนาจการบังคับบัญชาคือเป็นสภาพธรรมที่เป็นอนัตตา แล้วเราก็เป็นเช่นเดียวกันทุกคน ฉะนั้น ธรรมะเป็นเพื่อนแท้ อาจารย์ไม่ได้พูดปลอบใจหรือให้กำลังใจหรือให้อารมณ์ใครเลย แต่ให้ธรรมะของพระพุทธเจ้าเท่านั้นเอง ผู้ที่ศักดิ์สิทธิ์แล้วช่วยเราได้มากที่สุดก็คือพระรัตนตรัย ฉะนั้น จึงจะชี้ให้ทุกคนเห็นว่าธรรมะช่วยเราได้ ธรรมะเท่านั้นที่เป็นกัลยาณมิตร การที่ท่านได้มาศึกษาธรรมะก็เป็นการเพิ่มเติมกัลยาณมิตรลงไปในจิตใจ กัลยาณมิตรนี้เท่านั้นที่จะเป็นเพื่อนทุกในทุกยาม คนอื่นเป็นเพื่อนเทียม เป็นเพื่อนชั่วคราว แต่กัลยาณธรรมเป็นเพื่อนแท้สำหรับทุกชีวิต เรามีความเกิดเป็นของธรรมดา เรามีความป่วยไข้เป็นของธรรมดา เรามีความตายเป็นของธรรมดา แล้วตราบใดที่ยังไม่ใช่พระอรหันต์ เรามีการเกิดเป็นของธรรมดาอย่างต่อเนื่อง การที่เรากลัวและวิตกกังวลนั้นเป็นเรื่องธรรมดาของความกลัวตาย แต่ถ้าเราสามารถมีปัญญาแล้วนึกอยู่เสมอว่ามันเป็นกิจของแต่ละชีวิตที่ต้องเจอ เราก็จะยอมรับและทุกขเวทนาก็จะเบาบาง และหันกลับมาเร่งทำกุศลให้คุ้นเคย แทนที่จะมีแต่โลภชวนะหรือโทสะชวนะเป็นอาจิณ เพราะถ้าเรามีอาจิณณกรรมฝ่ายบาปเป็นเรือบาปมาเทียบท่าชีวิตให้เราก้าวลงและไปส่งเราฝั่งโน้น คือ ทุคติภูมิ แต่ถ้ากุศลชวนะที่ทำเป็นอาจิณเป็นความคุ้นเคยเหมือนกันเหมือนกับลูกศิษย์คนนี้ ที่แม้จะไม่ได้พบกันนานแล้วแต่สิ่งที่อยู่ในใจของเขาก็คือธรรมะ เมื่อได้คุยกันก็ไปกระตุ้นธรรมะให้เขาตรงนี้จึงเกิดกุศลชวนะขึ้นได้ง่าย ๆ เช่นเดียวกันถ้าเผื่อมีแต่โลภะชวนะหรือมีแต่โทสะชวนะมาเป็นอารมณ์ใกล้ตายต่อให้พาพระมายืนข้างๆ แล้วมาสวดสารพัดสวดก็ไม่มีทางที่จะมีสุคติ สิ่งที่ฝากและอยากจะบอกว่าการเรียนนั้นต้องมีความเข้าใจ พอเข้าใจแล้วอารมณ์ที่เป็นกุศลชวนะก็พร้อมจะเกิดได้ง่าย จึงบอกว่าไม่มีใครช่วยเราได้ ถ้าไม่เราไม่ช่วยตัวเอง

โดย น้องกิ้ฟ..นำมาฝาก [9 มี.ค. 2554 , 15:47:44 น.] ( IP = 58.9.146.161 : : )

สลักธรรม 4 คำถาม มีคนไข้ไม่รู้สึกตัว ยังให้ออกซิเจน และยังหายใจอยู่ จะเอาออกซิเจนไว้ต่อดีหรือให้หมอเอาออกดี คำตอบ ไม่ใช่หน้าที่ของเราเลย เพราะเราไม่มีหน้าที่ตรงนั้น เพราะถ้าเราเอาออกซิเจนออก เราเป็นตัวสนับสนุนให้ฆ่าซึ่งไม่ใช่หน้าที่เรา ต้องนึกให้ได้ว่า ไม่ถึงที่ตายไม่วายชีวาวาตม์ เมื่อเขาต้องอาศัยออกซิเจน เราเป็นลูกเป็นหลานเป็นเพื่อนก็มีหน้าที่ช่วยเหลือสุดความสามารถ อย่าลืมว่า สัพเพ ธัมมา อนัตตา ธรรมทั้งหลายไม่ได้ตกอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเรา วิบากทั้งนั้นล้วน ๆ เลย ที่เป็นผู้ทำ ให้คนนั้นจะต้องระโยงระเยงสายโน่นสายนี่ อย่างบางคนบอกว่า ถ้าเราเป็นนะบอกหมอเลยนะว่าไม่ต้องมาเจาะคอนะ แต่ถ้าหากอดีตเราเคยทำให้สัตว์ทรมาน เช่น ในอดีตชาติเราเป็นคนฆ่าวัวที่เอามีดแทงคอ แล้วกรรมจะมาส่งผล ถึงเราจะบอกไม่ แต่กรรมมันบอกว่า โอเคถึงเวลาฉันแล้ว เราก็อาจทุกข์ทรมานปวดมากจนยินยอมให้ทำได้เลย อย่าลืมว่าเป็นเรื่องวิบากของแต่ละคนล้วนๆ เท่านั้น ที่ทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพนั้นนานๆ ก็เพราะกรรมมันยังหล่อเลี้ยง เพราะเรามีกรรมเป็นทายาท เรามีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ บางครั้งแพทย์ประชุมตัดสินประชุมกันแล้วว่า โอเค ปลด นี่ก็ไม่ใช่แพทย์เป็นผู้ทำให้ตายอย่างเดียว แต่ถึงจุติจิตเขาแล้ว คือเหตุปัจจัยมันพร้อมแต่เราไม่รู้ ฉะนั้น เราไม่ใช่แพทย์ก็อยู่เฉยๆ เถอะ แล้วทำหน้าที่แผ่เมตตาขอให้กุศลที่เขาเคยทำมา มาส่งผลแม้กระทั่งไม่รู้สึกตัว เพราะถึงแม้เขาจะไม่รู้สึกตัวในที่นี้คือไม่เห็นเราไม่ได้ยินเสียงเรา แต่เขาเห็นกรรมแน่นอน และสิ่งที่มาให้เห็นก่อนตายคือ กรรมนิมิต กรรมอารมณ์ คตินิมิตอารมณ์ เราก็มีหน้าที่อธิษฐานไป ขอให้กรรมนิมิตฝ่ายดี กรรมอารมณ์ อุปโภค บริโภค ที่เป็นฝ่ายดีส่งมาเถอะ ส่งมาให้บุคคลที่เป็นที่รักหรือที่เราสงสาร ให้เขาเกาะอารมณ์ดีๆ นี้ไป เพราะเราห้ามอะไรไม่ได้เลย แต่ห้ามใจของเราอย่าให้คิดผิด

โดย น้องกิ้ฟ..นำมาฝาก [9 มี.ค. 2554 , 15:49:33 น.] ( IP = 58.9.146.161 : : )

สลักธรรม 5 สิ่งที่เราควรจะทำที่สุดก็คือ สร้างปัญญา ธรรมะสร้างความรู้ไว้ พอเราได้แรงกระตุ้นที่ดี ก็จะไปดี ไปดีแน่นอน เพราะถ้าเราสะสมกุศลไว้เป็นอย่างในคำพระ “เป็นตบะ เป็นเดชะ เป็นพลวะ เป็นปัจจัย” คือเป็นความอดทน เป็นอำนาจ เป็นกำลัง และเป็นปัจจัย คือเราต้องสร้างปกตูปนิสสยปัจจัย ให้มีขันติมีอำนาจใจมีกำลังที่จะต่อสู้กับวิบากและมีกุศล เมื่อพร้อมแล้วแล้วที่ไปของเราก็ดีแน่ สิ่งที่เราต้องสร้างก็คือความรู้ ความเข้าใจ เพราะว่าสิ่งที่เป็นความรู้ความเข้าใจนี้เท่านั้น ที่จะเป็นบ่อเกิดให้เรานี้เกิดกุศลชวนะง่ายๆ แต่ถ้าเผื่อเรามีแต่ความรู้ไม่มีความเข้าใจ กุศลก็ได้ อกุศลก็ได้ เราต้องมีทางออกของชีวิตพร้อมเสมอ ต้องเปิดประตูใจของตนเองให้แสงธรรมเข้ามาส่อง แสงทองเข้ามาครองในชีวิตให้ได้ เพราะเราเป็นผู้มาคนเดียว อยู่คนเดียว แล้วไปคนเดียว นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำเสมอ ขออำนาจกุศลผลบุญให้ทุกท่านมีขันติ มีอำนาจ มีกำลัง และมีปกตูปอันเป็นกุศล ขอให้ทุกคนเปี่ยมไปด้วยตบะ เดชะ พลวะ ปัจจัย แล้วเราทุกคนก็ขอรวมอำนาจกุศลนี้ และธรรมะที่นำมาพูดคุยกันหน้าชั้นเพื่อถ่ายทอดว่าวิธีการที่จะเป็นกุศลนั้นเป็นอย่างไร ขออำนาจกุศลอันมีพลังแห่งความตั้งใจนี้เป็นความรักคือการให้ ขอความรักให้นี้ทำให้แม่ของลูกศิษย์คนดังกล่าวผ่านพ้นวิกฤตอันเลวร้ายที่จะทำให้ต้องเจ็บตัว และก็ทำให้ไม่รู้สึกตัวและรู้สึกตัวในความทรมานหมดไป และขอให้ลูกศิษย์ผู้นั้นสามารถยืนหยัดสร้างความดีได้ด้วยสติปัญญา พวกเราชาวเสือพิทักษ์ทั้งหลายพี่น้องร่วมกันก็ขอเป็นกำลังใจ แม้กระทั่งคนไม่ได้ยิน แต่ใจเราตะโกนไปสู่ใจท่านด้วยความรักและคิดถึง ขอให้ทุกคนมีความสุข ขอให้ทุกคนมีความเจริญมีความก้าวหน้า และก็ขอให้มีกัลยาธรรมมากๆ ในใจ สวัสดีค่ะ อนุโมทนากับน้องฟูและน้องนวลผู้ถอดเทป

โดย น้องกิ้ฟ..นำมาฝาก [9 มี.ค. 2554 , 15:51:21 น.] ( IP = 58.9.146.161 : : )

สลักธรรม 6 ท่านอาจารย์บุษกรเป็นผู้ที่มีแต่ให้ โดยมุ่งหวังเพียงเพื่อปรับทิฏฐิของลูกศิษย์ให้ถูกต้องเท่านั้น กราบขอบพระคุณและอนุโมทนาค่ะ

โดย พี่ดา [9 มี.ค. 2554 , 17:03:02 น.] ( IP = 124.122.236.163 : : )

สลักธรรม 7 มาอ่านดูอีกครั้งก็จะเห็นความพิศดารของธรรมชาติ โดยเฉพาะเรื่องของจิต ทำให้เห็นมากมายถึงความแตกต่าง โดยเฉพาะความแตกต่างระหว่างผู้รู้ธรรม และผู้ไม่เข้าใจสภาพธรรม ยิ่งไปกว่านั้นยังเห็นได้ชัดถึง ความอุปาทานอันเป็นต้นเหตุแห่งความทุกข์จริงๆครับ รู้สึกถึงความโชคดีของตัวเองมากที่เกิดมาแล้วได้มีโอกาสศึกษาพระอภิธรรมครับ ทำให้สามารถเข้าใจและทำให้เกิดการยอมรับได้นั่นเองครับ

โดย เทพธรรม [9 มี.ค. 2554 , 18:33:55 น.] ( IP = 58.9.146.161 : : )

สลักธรรม 8 ท่านอาจารย์คะ อ่านแล้วก็ให้เกิดความรู้สึกขอบพระคุณและขอกราบมาด้วยความระลึกถึงพระคุณยิ่งจากการ 'ให้' ด้วยความรักของท่านพระอาจารย์ทุกๆท่าน รู้สึกเป็นบุญของชีวิตที่ได้มีโอกาสมาพบกัลยาณมิตรที่ประเสริฐที่สุด ย้อนหลังไปกว่า ๒0 ปีที่ผ่านมา หากไม่ได้มีโอกาสพบคุณครูทุกๆท่าน ชีวิตคงไร้ทิศทาง และพร้อมกันนี้ขออนุญาตเป็นลูกศิษย์ของพระครูทุกท่านตลอดไปค่ะ กราบมาด้วยความเคารพรักและบูชาอย่างสูงค่ะ

โดย แหย [10 มี.ค. 2554 , 07:57:16 น.] ( IP = 58.9.138.192 : : )

สลักธรรม 9 กราบขอบพระคุณในพระคุณของท่านอาจารย์มากค่ะ

โดย น้องอุ๊ [10 มี.ค. 2554 , 19:33:16 น.] ( IP = 125.24.66.212 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด