ประตูที่ไม่เคยปิด The Unlocked Door
แปลจากผลงานของ Robert Strand
ที่เมืองกลาสโกในสก๊อตแลนด์ มีเด็กสาววัยรุ่นผู้หนึ่ง เกิดความรู้สึกเบื่อบ้าน เบื่อข้อจำกัดต่างๆในบ้าน ที่เธอต้องถือปฏิบัติ ซึ่งก็คงเหมือนกับวัยรุ่นเมืองไทยละมัง สาวรุ่นผู้นี้รู้สึกว่าตนเองไม่เป็นอิสระ เธอจึงได้ต่อต้านทุกเรื่องในบ้าน แม้การนับถือศาสนา วันหนึ่งเธอตัดสินใจบอกกับพ่อและแม่ว่า "หนูไม่ต้องการพระเจ้าของพ่อแม่อีกต่อไป หนูต้องการออกจากบ้านไปเป็นอิสระ จะได้พ้นๆ ไปจากข้อจำกัดในบ้านซะที !" เธอได้ออกจากบ้านไปจริงๆ เริ่มด้วยการพยายามหางานทำ ซึ่งโชคร้ายงานก็หาไม่ได้ เงินทองที่มีติดต่อก็ร่อยหรอลงไปทุกวัน เมื่ออดหนักเข้า เธอจำเป็นต้องขายตัวตามข้างถนน เพื่อหาเงินมาเลี้ยงชีพ
เวลาผ่านไปหลายปี จนพ่อของเด็กสาวได้เสียชิวิต เหลือแต่แม่ของเธอที่เริ่มแก่ชราลงไปทุกวัน ตัวเด็กสาวเองมีชีวิตยิ่งเลวร้ายลงไปทุกวัน น่าประหลาดที่ว่า ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านไป เด็กสาวไม่เคยมีการติดต่อกับทางบ้านเลย แม่ของเธอได้พยายามตามหาลูกสาวที่ได้ออกจากบ้านไป จนในที่สุดได้ทราบแหล่งที่แวะเวียนของลูกสาวเธอ แม่เฒ่าได้แวะถามหาตามศูนย์ช่วยเหลือคนยากไร้หลายแห่ง พร้อมกับขอร้องเจ้าหน้าที่ศูนย์ ให้ช่วยปิดป้ายรูปภาพหนึ่งไว้ที่ป้ายประกาศของศูนย์ด้วยเถอะ รูปนี้เป็นรูปแม่เฒ่าผมขาว กำลังยิ้มให้แก่ผู้ผ่านไปมา ท้ายรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือเธอว่า "แม่ยังรักลูกอยู่เสมอ กลับบ้านเราเถอะ!"
หลายเดือนผ่านไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้น วันหนึ่งเด็กสาวเดินเตร่เข้ามาในศูนย์ช่วยเหลือคนยากไร้ศูนย์หนึ่งในเมือง เพื่อขออาหารกินประทังชีวิต เธอทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ขณะกำลังใจลอยคำฟังอธิบายของเจ้าหน้าที่อยู่นั้น ตาได้เหลือบไปเห็นภาพที่ติดอยู่ที่ป้ายประกาศของศูนย์ เธอฉุกคิดขึ้นมาทันทีว่า "จะเป็นแม่เราหรือเปล่านะ.." เร็วเท่าความคิด เธอไม่รอฟังคำอธิบายให้จบ รุดไปที่รูปถ่าย รูปนั้นเป็นรูปแม่ของเธอจริงๆ เธอได้อ่านลายมือเขียนที่ยังปรากฎอยู่ความว่า "แม่ยังรักลูกอยู่เสมอ กลับบ้านเราเถอะ!"
เด็กสาวร้องไห้ขึ้นมาทันที น้ำตาไหลพราก มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ดีเกินกว่าจะเป็นจริงไปได้ ในขณะนั้นแม้เป็นเวลาค่ำคืนแล้ว แต่เด็กสาวไม่รีรออีกต่อไป ไม่มีรถก็ไม่เป็นไร เธอตัดสินใจเดินไปบ้าน ถึงบ้านก็เป็นเวลาเช้าตรู่พอดี รู้สึกแปลกๆ เพราะไม่ได้กลับบ้านมานาน เดินมาที่ประตูน้ำ เพียงเริ่มเคาะประตูเท่านั้น ประตูบ้านก็เปิดออกไปเอง เพราะไม่ได้ใส่กลอนไว้ เด็กสาวคิดไปว่า น่าจะมีใครบุกเข้ามาในบ้านซะแล้ว เธอเริ่มเป็นห่วงแม่ของเธอ เด็กสาววิ่งเข้าไปในบ้าน ตรงไปยังเตียงนอนของแม่ พบว่าแม่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง เธอเข้าไปเขย่าตัวแม่ให้ตื่น และกล่าวขึ้นว่า "หนูเองไงแม่ หนูกลับบ้านแล้ว"
แม่เฒ่าแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง เธอร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง ทั้งสองคนแม่ลูกผวาเข้ากอดกันตัวกลมด้วยความดีใจเป็นที่สุด เด็กสาวเอ่ยขึ้นว่า "หนูเป็นห่วงแม่มาก เพราะเห็นประตูบ้านไม่ได้ปิดกลอน ตอนแรกคิดว่าจะมีใครบุกเข้ามาทำร้ายแม่ซะอีก"
แม่เฒ่ากล่าวตอบอย่างนิ่มนวลว่า "ไม่ใช่หรอกลูก จริงๆ แล้วนับแต่วันที่ลูกเดินออกจากบ้านไป ประตูบ้านนี้ก็ไม่เคยปิดอีกเลย"
Happy Mother's day !