อย่าเห็นค่าของคน……บนเชิงตะกอน

---

เป็นคนดี ..อย่าท้อใจ และ เป็นคนชั่ว ..อย่าย่ามใจ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้สอนวิธีการที่จะพึงปฏิบัติร่วมกันว่า นิคคัณเห นิคคะหาระหัง ปัคคัณเห ปัคคะหาระหัง คือ เป็นหน้าที่ที่จะข่มคนที่ควรข่ม และยกย่องคนที่ควรยกย่อง ในทางตรงกันข้าม อย่าไปยกย่องคนที่ควรข่ม และ อย่าไปข่มคนที่ควรยกย่อง ถ้ากลับตาลปัตรหน้าเป็นหลังเช่นนี้ สังคมอยู่ไม่ได้ แล้วใครเป็นผู้เดือดร้อน เราเป็นผู้เดือดร้อนเอง ดังนั้น ในสังคมวันนี้จึงเป็นสังคมที่ จะพึงให้กำลังใจแก่คนทำดี และบีฑาคนทำชั่ว แต่ในหลายกรณีก็เกิดปัญหาขัดแย้ง เพราะไปบีฑาคนดี และมีไมตรีต่อคนชั่ว ถ้าอย่างนี้คนชั่วก็ย่ามใจ ลำพองใจ คนดีก็ท้อใจ

โดย พระราชวิจิตรปฏิภาณ [17 ธ.ค. 2556 , 09:28:28 น.] ( IP = 110.168.180.191 : : )

สลักธรรม 1 ในสังคมถ้าคนดีท้อใจแล้ว สังคมจะอยู่ได้อย่างไร จึงเป็นหน้าที่ที่ผู้หลักผู้ใหญ่จะต้องสอดส่องพิจารณา มีองค์กรหลายองค์กรได้เพียรพยายามที่จะส่งเสริมคนดี นับตั้งแต่องค์กรทางรัฐบาล ทางศาสนา รวมทั้งองค์กรเอกชนที่เพียรพยายามให้กำลังใจ ให้อุปกรณ์ ให้ความเอื้ออาทร เพื่อให้คนดีนั้นได้เกิดความภาคภูมิใจ มีกำลังใจพลังใจที่ทะยาน ที่จะทำความดีต่อสังคมอย่างเสียสละ หลาย ๆ องค์กรก็ควรจะทำลักษณะที่สอง คือ “บีฑาคนเลว” ข่มมันเข้าไปกดมันเข้าไปอย่าให้มันงอกงามขึ้นมาได้ สนามหญ้าถ้าหญ้ามันขึ้นยาว มันรกต้องตัดหญ้าให้หัวมันขาด “หญ้าหัวขาดจะสร้างความสวยงาม คนชั่วต้องหัวขาด” แต่อาตมาไม่ได้กล่าวให้ท่านทั้งหลาย ไปประหารชีวิตคนชั่วคนเลว คืออย่าให้เขางอกงามได้ ไม่ใช่ชั่วแล้วก็เอาน้ำไปรด เอายศไปให้ ... ส่วนคนดีก็เอาไฟไปเผาอย่างนั้นไม่ได้ อย่างนี้บ้านเมืองเสียหาย ในทุกวงการตั้งแต่บ้านเมือง เรียกว่า “ฝ่ายราชอาณาจักร” จนถึง “ฝ่ายพุทธจักร” ก็ต้องมีลักษณะดังนี้ และสุดท้ายแล้วก็คือว่า อย่าไปเห็นคุณค่าของคน ตอนที่อยู่บนเชิงตะกอน อย่าไปเห็นคุณค่าของคน ตอนที่อยู่บนเชิงตะกอน คือ เขาตายแล้วจึงรู้ว่าเขาดี นี่มันแย่นะ มันแย่ อาตมานั่งฟังคำกล่าวสุนทรพจน์ในหลาย ๆ ที่ในหลายๆองค์กร หรืออ่านคำไว้อาลัย “แหม คนนั้นมันน่าจะได้เป็นอย่างนั้น คนนี้มันน่าจะได้เป็นอย่างนี้” ผู้ใหญ่เขียนนะ อีตอนอยู่ทำไมไม่ให้ ..คุณกานต์ การุญวงศ์ เขียนไว้ดี “ปลาตัวโตคือปลาที่หลุดเบ็ด เพชรเม็ดโตคือเม็ดที่หล่นหาย”

โดย พระราชวิจิตรปฏิภาณ [17 ธ.ค. 2556 , 09:35:25 น.] ( IP = 110.168.180.191 : : )

สลักธรรม 2 นี่มันเตือนใจเลย เขียนให้นักร้องคนหนึ่งร้อง แต่อาตมาจับความตรงนี้ ถ้าเห็นคุณค่าของคนตอนที่บนเชิงตะกอนไม่ได้ แล้วท่านจะเขียน ถ้าเราไปรู้สึกอย่างนั้น ต้องเขียนใหม่ “ข้าพเจ้าผิดเองที่ไม่เห็นความดีของท่าน ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้าผิดเอง ผิดอย่างน่าละอาย” แล้วก็เซ็นชื่อเอาไว้ ก็ตอนอยู่ทำไมไม่ให้... ตอนไปจะมาพรรณนาบุญคุณไม่ได้ เขาไม่รับรู้แล้ว มาพอกพูนปูนบำเหน็จ ตำรวจก็เหมือนกัน ให้เงินเดือนเขาไม่พอ ให้เบี้ยหวัด ให้บำนาญเขาไม่พอ ให้เขาอยู่เขากินไม่พอ เวลาเขาไปต่อสู้จนตายแล้วนะ มาปูนบำเหน็จกัน เขาจะได้อะไรท่านทั้งหลาย ดังนั้น ในทุกวงการนั้น อย่าเห็นคุณค่าของคน .ตอนที่อยู่บนเชิงตะกอนเลย เลิก มาปรับเปลี่ยนความรู้สึกเสีย และก็อะไรที่มันเป็นอคตินั้นตัดทิ้งไปเสีย นั่นแหละคือความไม่ลำเอียง และจะแล่นไปได้ไกลทีเดียว.

โดย พระราชวิจิตรปฏิภาณ [17 ธ.ค. 2556 , 09:38:42 น.] ( IP = 110.168.180.191 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด