สวัสดี...คำนี้สำคัญไฉน ตอน ๒

---

"สวัสดี... คำนี้สำคัญไฉน โดย หลวงพ่อเสือ พระพุทธองค์ตั้งปณิธานไว้ตั้งแต่ปรารถนาเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์มิได้เลือกสรรหน้าตาบ้องแบ๊ว จมูกแหว่ง ไม่ได้คัดจากบัญชีสุวาน สุวรรณ ขึ้นสวรรค์ ไปนิพพาน ไม่ใช่ พระพุทธองค์ตั้งความปรารถนาว่า สรรพสัตว์ทั้งหลายอันเป็นเพื่อนร่วมเกิดแก่กับเรา เรารู้จักทุกข์ ไม่ต้องการทุกข์ เราจึงต้องเพียรพยายามค้นหาสัจธรรมเพื่อนำสรรพสัตว์ทั้งหลายไปพ้นทุกข์นั้น พระพุทธองค์ไม่ได้เลือกเลย เราก็อยู่ในเจตนาพระพุทธเจ้า แต่เพราะกิเลสทำให้เรานั้นหลุดออกนอกข่ายพระญาณไป ไอ้คนนอกข่าย ข่ายอะไร ข่ายพระญาณ ชีวิตเรานี่แหละนอกข่ายพระญาณ พระพุทธองค์ทรงดูด้วยพระญาณ ยาม ๔ พระพุทธองค์จะหลับพระเนตรเข้าพระญาณ ดูว่ามีชีวิตใดบ้างอยู่ในข่ายที่พระองค์จะไปโปรดได้ ซึ่งเปรียบได้แล้วว่าพระพุทธองค์ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี่ทรงสละทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิต เพื่อจะแลกชีวิตกับชาวโลก ๑ ชีวิตแลกกับสัตวโลกชาวโลกทั้งหมด แต่เราเอาชีวิตของเราช่วงชิงกับชาวโลกทั้งหมดมาเป็นของเรา จริงไหมลูก เศรษฐกิจที่บูมกันขึ้นมา ลงทุนเพิ่มทุน เพื่อจะเอาเงินของประชาชนทั้งหมดมาให้เราเป็นเจ้าของครอบครอง พระพุทธองค์เอาชีวิตตนเองเพื่อให้ประชาชนตรงกันข้ามเลย เพราะฉะนั้น การบริจาค การเสียสละคือการทำทานที่เอง การให้ทานมีการให้ ให้ในสิ่งที่ควรให้ ให้ในสิ่งที่ตนเองมีโดยไม่เบียดเบียนตนเองและไม่เบียดเบียนผู้อื่น คือบริจาคทาน ให้ทาน ให้ธรรมทานออกไป ทานก็มีหลายอย่าง ให้ข้าวของ ให้เงินทอง พ่อแม่เลี้ยงลูกก็จัดว่าเป็นทานบารมี ครูที่สอนหนังสือ ออกไป อ้าปากออกไปนี่ก็เป็นทาน และทานที่วิเศษก็คือ การให้ปัญญาเป็นทาน จัดว่าเป็นทานอันประเสริฐ ก็ควรจะทำเสีย ลองคิดดู เราเห็นขอทานข้างถนนร้องยี้ ไม่น่าให้ งอมืองอเท้า ไม่รู้จักพึ่งตัวเอง เราลองดูซิลูก กลับไปนะ สำรวจที่เรามีกระเป๋าใบโตๆ หนังวัวหนังควายที่หิ้วกันอยู่น่ะ ลองดูนะ วันนี้กลับไปเท แล้วนั่งดู ลูกจะเห็นไม้จิ้มฟันที่ใช้แล้ว ทิชชูที่สั่งขี้มูกขี้ตา เศษสตางค์ที่เขาทอนมาจากรถเมล์ หรือกินขนมโยนเข้าไป ไม่ได้ใส่กระเป๋าน้อย พวกที่เหลือกันนี่ บางคนก็มีขี้บุหรี่อยู่ ขี้ยานัตถุ์ ลองเทชำระดูซิลูก นั่นมันเหลือใช้ไหม มันนอกเหนือที่เรารู้สึกว่าเป็นเจ้าของ เศษสตางค์ก้นกระเป๋า เราเองก็ไม่ใช้ มันนอกเหนือความรู้สึกแล้ว นั่นแหละ ทำไมไม่ให้ผู้อื่นเขาเล่า วันนี้ลองเทดู กี่เดือนมาแล้วที่เราไม่เคยเท เราไม่เคยคิดว่าเราเป็นเจ้าของ ฉะนั้น เราก็ไม่ใช่เจ้าของ ให้ทานไป ทำทานไป สลึงบ้าง บาทบ้าง ตามมีตามเกิด ตามที่เราจะให้ได้ อย่าไปเบียดเบียนตนเอง มีศีล มีทาน มีศรัทธา อันนี้สำคัญ ศรัทธา คือความเชื่อ อย่างที่กล่าวมาแล้วว่าเราเชื่อมาสารพัด ก.เอ๋ย ก.ไก่ พอไปถึงฝรั่ง ก.ไก่ ไม่ได้แล้ว เปลี่ยนหมด เพราะเป็นสิ่งที่สมมุติกันขึ้น ธรรมที่สมมุติกันขึ้น เราเชื่อมานานแล้ว แต่เรายังไม่เคยเชื่อความจริง พระพุทธองค์สอนให้เชื่อความจริง คือ เชื่อเรื่องกรรม ก.ร.หัน ม.ม้า กรรม กรรมซึ่งมีอำนาจ กรรมนี้ทำให้เป็นคน กรรมทำให้เป็นสัตว์ กรรมทำให้เป็นเทวดา กรรมทำให้เป็นพรหม กรรมทำให้เป็นสัตว์เดรัจฉาน กรรมทำให้ตกนรก กรรมทำให้เป็นเปรต และกรรมก็ทำให้เป็นพระอรหันต์ ฉะนั้นกรรมจึงมีอำนาจ กำชีวิตรูปนามขันธ์ ๕ ไว้ จำไว้

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [24 ธ.ค. 2556 , 18:00:39 น.] ( IP = 110.168.147.152 : : )

สลักธรรม 1 กรรม ได้กำรูปนามขันธ์ ๕ ของเราไว้ และกรรมก็เป็นผู้คลายรูปนามขันธ์ ๕ ของเราออกจากวัฏสงสาร กรรมคือการกระทำ ใครเป็นผู้กำชีวิตไว้ กรรมทำให้เราไปสุคติ ทุคติ แล้วก็กรรม กรรมสกตาปัญญา กรรมที่เกิดขึ้นด้วยปัญญาอันหยั่งรู้ถึงเหตุผลความจริง กรรมอันนี้เช่นเดียวกันเป็นผู้ไขกุญแจชีวิตที่ถูกกักขังอยู่ในตะรางสังสารวัฏให้สู่อิสรภาพ ร่างกายของเรานี่ ดูดีๆ ลูก วันหลังนะลูก สตางค์ลูกซื้ออะไรได้มากแล้วนี่ ซื้อหวย ซื้อแว่นขยายไว้ประจำบ้าน คนละอัน ไม่ใช่ให้ไปดูพระนะ สวดมนต์ทำสมาธิเสร็จ แผ่เมตตาเสร็จ ต่อไปนี้จะเมตตาตัวเองด้วยการเห็นถูก เปิดไฟหยิบแว่นขยาย เอามือนี่แหละ เมตตาตัวเอง ดูมือตัวเอง มันเหี่ยวแล้วนะ มันย่นแล้วนะ มันแย่แล้วนะ อย่าไปเพลินกับกิเลสมาก มันจะย่น จะเหี่ยว จะแย่ แล้วลงโลงเร็วขึ้น มองไปเถอะลูก ดูแขนของคนอื่น เขาเหมือนเราไหม เหมือนตรงกระดูก หนัง เอ็น กระดูก น้ำเหลือง น้ำหนอง เหมือนกัน แต่วัยมันต่างกัน การเสื่อมของเซลล์ต่างกัน แต่ลองเอาแว่นขยายมาส่องดู ย่น ย่นน้อย ย่นมาก ย่นทั้งนั้น คนเราพอยึดเข้าหดเข้า ยื่นออกมา เหมือนลูกโป่งนั่นแหละ ย่นน้อย ย่นมาก ที่นี้รอยมันซ้ำเข้าๆ ก็เป็นรอยลึก แต่จริงๆ แล้ว ตั้งแต่อ้อนแต่ออกมานี่ มันเกิดมาด้วยย่น แล้วก็ต้องกลับไปย่น เห็นไหม ออกใหม่ๆ มันก็เหี่ยว เนื้อนี่ไม่มีเต่งตึงหรอก ต้องเลี้ยงดูด้วยอาหารที่ดี นมที่ดี ป้อนอาหารเสริม จึงได้เติบโตหายเหี่ยวย่น ฉะนั้นจะเห็นได้ว่า มันย่นทั้งนั้น รูปนี่ก็คือสิ่งที่เป็นโลกะ ฉิบหาย วินาศ เสื่อม ทรุด โทรม ตากแดดดำไหม ขี้ไคลออก ลองนึกดู ที่เราหลงรูป ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ปีที่แล้วนี่ถ้าลูกสามารถรวมขี้ ขี้หัว ขี้หู ขี้มูก ขี้ตา ขี้ปาก ขี้ฟัน ขี้ไคล ลูกปั้นไดโนเสาได้ตัวหนึ่ง แต่นี่เราล้างทุกวัน ใช่ไหม นี่เราพูดกันเรื่องจริง เมื่อสัปเหร่อเขาเอาลงใส่โลง ปิดแล้ว มันก็ยังทำงานของมันต่อไป ขึ้นอืด จมูกเคยสวย เสริมดั้ง ไม่มีสวยอีกแล้ว ที่ทำผมฉีดสเปรย์ไว้แข็ง เดินผ่านแอร์เย็น แอร์ยังสู้ความแข็งนั่นไม่ได้เลย ลองดูนะลูกนะ พอลงโลง มีใครบ้างเขาอาบน้ำและตกแต่งตัว ใครมาจับฉีดสเปรย์ ลองนึกดูคนที่ฉีดสเปรย์ไว้แข็ง นึกถึงตอนอยู่ในโลง ไม่มีใครเห็นแล้ว เนื้อก็หดลง นัยน์ตาก็โบ๋ น่าเกลียดกว่า ฉะนั้น มันมีอะไรบ้าง จิต เจตสิก รูป แต่ความฉิบหายมันก็ทำงานของมันไป อืดขึ้นมาแล้ว เริ่มเขียวช้ำ จมูก ปาก ทวารที่ไหลของของสกปรกนี่ ไหลหมด ถึงจะเอาสำลีอุดก็ไม่อยู่ ทวารหนัก ทวารเบา ของสกปรกไหลออกมาหมด ปากนี่ก็มีน้ำเหลืองไหลเยิ้มหมดทุกทวาร น่าเกลียด อสุภะทั้งสิ้น และนั่นคือใคร ก็คือฉัน ตอนนั้นคือรูปจริงๆ ที่ไม่มีอำนาจบังคับกรรมไม่ไปรักษา รูปธรรมเรานี่ จิต เจตสิก รูปนี่อยู่ในกำมือของกรรม รูปนามขันธ์ ๕ นี่ อยู่ในกำมือของกรรม จิต เจตสิก รูป จะหยุดทุกข์ก็เพราะกรรมมันคลี่คลาย อะไรมันคลี่คลาย อกุศลคลี่คลาย คือหมดไป กุศลที่ทำเพื่อวัฏสงสารคลี่คลายหมดไป เป็นกรรมที่พระพุทธองค์ทรงนำมาให้เวไนยสัตว์เพื่อให้สลัดชีวิตทั้งรูปทั้งนาม ขันธ์ ๕ ไปจากการถูกกักขังในวัฏสงสาร เราพึงรู้อย่างนี้แล้ว เราก็จะต้องเพียรพยายามเชื่อเรื่องกรรม แล้วก็อยู่อย่างเป็นผู้เลือกกระทำกรรม แล้วรู้ว่าวิบาก วิบากทุกอย่าง อะไรที่ผ่านทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ เกิดเพราะอะไร เพราะกรรมเก่าเป็นผลคือวิบาก ไม่มีอะไรให้เลย ไม่มีเทพเจ้า ไม่มีฤาษีชีไพร ไม่มีเมขลามาล่อแก้วให้ใครๆ ได้วิบากนะ สุขก็วิบาก ทุกข์ก็วิบาก วิบากกุศล วิบากอกุศล ดังนั้น เราก็ต้องมั่นคงและมั่นใจเชื่อเรื่องวิบาก ที่กระทบคือวิบาก ที่กำลังกระทำนั้นคือกรรม แล้วก็ต้องมั่นคงและหนักแน่นว่า สัตว์โลกต่างมีกรรมเป็นของตน คิดยังไง ไม่ใช่คิดว่าพอไฟไหม้บ้านนึกว่า สัตว์โลกต่างมีกรรมเป็นของตน อันนี้เขาเรียกว่าเข้าข่ายใจร้าย คิดตอนไหน ตอนที่เราพลัดพรากจากของที่เรารัก

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [24 ธ.ค. 2556 , 18:06:04 น.] ( IP = 110.168.147.152 : : )

สลักธรรม 2 เราเกิดมามีพ่อแม่ มีพี่มีน้อง มีน้ามีอา มีหลานเหลน มีเพื่อน เพราะฉะนั้นยามที่เราจะต้องเสียพ่อ เสียแม่ เสียคนรัก เสียญาติมิตร อย่าไปถ่วงเอาไว้ เช่น ร้องว่า “แม่ อย่าเพิ่งตาย” ไม่มีใครพูดว่า “แม่ อย่าเพิ่งตาย ฉันจะตายแทน” มีแต่ไม่อยากให้แม่ตายเพราะลูกยังไม่พร้อมที่จะช่วยตัวเอง นี่แหละ เรามีความพลัดพรากเป็นของธรรมดา เราก็ต้องตาย เขาก็ต้องตาย ฉะนั้น ระหว่างไม่ตาย ตอบแทนบุญคุณเสียอย่าใช้เวลาให้หมดไปเปลืองเปล่า มากน้อยขอให้ได้มา ได้อะไรได้กุศลมา เมื่อประสบความหายนะแล้ว เช่น เราแก้ไขสุดความสามารถแล้ว ช่วยสุดความสามารถแล้ว เขาต้องตาย เขาต้องพัง เขาต้องล้มละลาย เออ นี่แหละ มันเรื่องของกรรม เราไม่เก่งเกินกรรม เราก็ไม่สามารถคุ้มครองตัวเองได้ให้สุขตลอดให้รอดจากภัย เราจะไม่สามารถเอื้อมไปช่วยใครได้ แต่เรามีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา พร้อมที่จะช่วยเหลือสุดความสามารถ พร้อมที่จะให้ พร้อมที่จะบริการ พร้อมที่จะแนะนำ พร้อมที่จะเอาชีวิตนั้นร่วมผจญร่วมชะตากรรมกับเพื่อนร่วมเดินทางของเรา ด้วยความหยั่งรู้แห่งสติปัญญา เมื่อมันต้องถึงอวสานจบไปอย่างหนึ่งๆ นี่คือกรรม ใครตาย ใครเกิด กรรมใช่ไหม กุศลกรรมเกิด ใครตาย กุศลกรรมตายไปแล้ว ความพลัดพราก เกิด ตาย เป็นเรื่องของกรรมทั้งสิ้น สัตว์โลกต่างมีกรรมเป็นของตน และเชื่อในคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระพุทธองค์นั้นสอนให้เรามีชีวิตสวัสดี ถึงซึ่งสันติสุขได้ก็คือพระนิพพาน มีปัญญาก็ถึงพระนิพพาน ฉะนั้น ความสวัสดีก็คือ ศีล จาคะ ศรัทธา ปัญญา ๔ ตัวนี้ จะทำให้เราสวัสดี อยู่อย่างมีดีได้ใน ๓๖๕ วัน พึงระลึกถึงกรรมว่า เราควรทำกรรมอะไร มีก็บริจาค เคยตั้งโปรแกรมไว้ ตอนอยู่ที่โพธิ์ลังกา วัดพระเชตุพน ทุกคนมีสิทธิทำตามอำเภอใจ แต่เมื่อเราเรียนธรรมะแล้ว เราควรตั้งตนเองไว้ เช่น แบ่งเปอร์เซ็นต์ เราจะซื้อของอะไรที่เป็นเรื่องของกิเลส เช่น ซื้อ ๑๐๐ บาท ซื้อได้ ซื้อไปเถอะ เงินเราไม่ได้ขโมยใคร ซื้อของไว้ชาตินี้ ตายก็หมดชาตินี้ หมดลมก็ไม่ได้ใช้ หายไปก็อดใช้ มีสิทธิ์ซื้อ ซื้อไปลูก ไม่ได้ขโมยสตางค์ใคร อย่าไปขโมยของใคร ซื้อไป ซื้อ ๑๐๐ บาทใช่ไหม เอา ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ใส่กระปุกไว้ อันนี้ใครไม่ขโมย ไฟไม่ไหม้ เอาไว้ทำบุญ สร้างทุนอริยทรัพย์ นี่เริ่มตั้งแต่ ๑๐๐ นะ เพชรก็ต้อง ๑๐ เปอร์เซ็นต์นะ ซื้อของแพงก็ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ซื้อของใช้ชั่วคราวในชาตินี้ได้ ทำไมจะเอาไว้ใช้ชาติหน้าไม่ได้ นึกถึงตัวเองว่าเราไม่ได้ทำบุญให้ใคร ทำเพื่อตัวเอง เราเกิดมาเพราะบุญ เราต้องอย่าให้บุญหมด ชาติหน้ายังเริ่มต้น ชาตินี้เราไม่ได้อยู่ที่เลข ๐ แล้ว เรามาถึงเลข ๙ แล้ว รู้จักมรรค ๔ ผล ๔ นิพพาน ๑ โลกุตตรธรรม ๙ รู้จักแล้ว เรียนมาถึงเลข ๙ แล้ว พอตายไปแล้วต้องเริ่มต้นที่เลข ๐ แก้ผ้ามา เมื่อเจ้ามามีอะไรมาด้วยเจ้า เจ้าก็ไปมือเปล่าเหมือนเจ้ามา

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [24 ธ.ค. 2556 , 18:10:25 น.] ( IP = 110.168.147.152 : : )

สลักธรรม 3 เมื่อเรารู้แล้วว่าชาติหน้าเราต้องเปลือยไป สมบัติพัสถานนี่เป็นของหลาน ของลูก เอาไปไม่ได้ บุญเท่านั้นที่เราทำ ทำบุญอะไรคิดว่า นี่ไง เรากำลังยื่นพินัยกรรม ยื่นโฉนดใจ ยื่นใบบุญให้แก่ตนเองไว้ชาติหน้า แล้วเราจะสบาย ไม่ต้องรอหาพระอรหันต์ มัวแต่หาพระอรหันต์ เราล่ะ เป็นผู้หัน หันไปเจอเสียอีก หันไปหันมา ไม่ทำดีกว่า มั่นใจและมั่นคงไว้ เราซื้อ ๑๐ บาท ใส่กระปุกไว้บาทหนึ่ง พอมันเริ่มเต็มปุ๊บ นี่แหละอริยทรัพย์ ไม่ต้องใส่เซฟ ไฟไม่ไหม้ ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ ประเทศจะเป็นอย่างไร เงินตราแห่งปัญญานี้จะไม่มีวันวิปริตผันแปร เมื่อทำบุญไปแล้ว ใบบุญจะเป็นทุนรับรองเราให้ชาติหน้า อย่างที่บางคนเห็นพระอ้วน นี่ อ้วนมากเกินไปแล้ว ไม่ใส่บาตร ไปเพิ่มไขมัน เห็นเป็นเณรหันหลังให้ว่าเป็นเด็ก ศีลน้อย ไม่ใส่บาตร นั่นกำลังยื่นมือไปชาติหน้า ทุกวันนี้เรายื่นมือแบบแม่นาคพระโขนง เรายื่นต่ำ ยื่นไปกับกิเลส แต่ถ้าเรายื่นมือทำบุญนี่ เรายื่นขึ้นสูง ยื่นไปชาติหน้าได้ ชาติหน้าเราไม่เห็น แต่ที่เราทำบุญก็เหมือนกับเราหยิบทุนยื่นไปไว้ชาติหน้าด้วย ทีนี้มือใครมือมัน เมื่อมีมือแล้ว จงใช้มือเพื่อชาติแห่งกุศลชาติ ไหว้อ่อนน้อมถ่อมตน สวดมนต์ไหว้พระทำธุระแห่งทาน ศีล ภาวนา มือนั้นหนาจะเป็นมือปกาสิต ที่พระชินสีห์ท่านพิชิตมาด้วยทศบารมีแล้วด้วยน้ำมือท่าน ทุกวันนี้เราหลุดรอดสมเด็จพระพุทธเจ้าท่านไม่ได้เลือก พระพุทธเจ้าหลับพระเนตรตั้งเจตนาปุ๊บ มีหมดทุกคน สรรพสัตว์ทั้งหลายในโลก ข้าพเจ้าจะต้องดับโศกดับวิปโยคให้ได้ พระพุทธองค์เพียรบารมีธรรมมาแล้วก็รักลูก คือพุทธบริษัททั้ง ๔ ก็เปรียบเสมือนมือของแม่ ลูกเคยเห็นเด็กที่จมูกแหว่งไหม อยู่โรงพยาบาลตอนคลอดใหม่ๆ พ่อมาเยี่ยมพอเห็นลูกจมูกแหว่งก็กลับ แต่แม่ก็คือแม่ ลูกจะแหว่ง ลูกจะเบี้ยว ลูกจะเกิน ลูกจะด้วน กินนม จะเป็นไอ้กุดถังอย่างไรก็ให้นม รักถนอม กลัวตก ก็ไม่ต่างจากพระพุทธเจ้าที่อุ้มเด็กเพิ่งเกิดนั่นแหละ ประคองขนาดใด เราก็คือเด็กในเจตนาของพระพุทธองค์ มันดิ้นหลุดไปจากอุ้งมือพุทธ หลุดไปอยู่ในมือมาร นี่แหละ เราอยู่กับกิเลส หลุดรอดไปจากมือพุทธ ไปอยู่ในมือมาร เรากำลังอยู่ในอุ้งมือมารนะวัฏสงสารนี่แหละคือมือมาร เกิดมานี่ เกิดแก่เจ็บตายอยู่ในมือมาร มัจจุมารผลาญชีวิต กินชีวิตเราไป ปีใหม่สดชื่นไป ลืมไปว่าแก่ลงไปอีก ๑ ปี เฉียดบันไดเมรุอีกแล้ว ที่สาวน้อยลง หนุ่มน้อยลงก็ขึ้นยืนบนบันไดแล้ว ที่กำลังเป็นโรคภัยไข้เจ็บก็คือฝาโลงมันแง้มแล้ว นึกอย่างนี้ไว้ พ.ศ. ๒๕๕๗ เป็นเครื่องเตือนใจว่า ๒๕๕๗ ปีมาแล้ว ที่เราหลุดจากมือพุทธรอดจากมือพุทธหลุดไปอยู่ในมือมาร พ.ศ. ยิ่งมากขึ้นหมายถึงความริบหรี่ของศาสนามุนีผู้สร้างมากขึ้นเท่านั้น เราเป็นผู้หนึ่งซึ่งจะต้องเพียรพยายามเป็นผู้ใจถึง ถึงอะไร ใจถึงธรรม ไม่ใช่ตัวถึงธรรม นั่งพิงตู้พระไตรปิฏก ตัวถึงธรรม ถึงเวลาก็พิงตู้พระไตรปิฏก เอาหนังสือธรรมะมาอวดว่าฉันมีทุกอย่าง ตั้งแต่สมัยอาจารย์บุญมีอยู่ ซื้อไว้เยอะใส่ตู้ เอาหัวถึงธรรม ต้องเอาใจถึงธรรม “ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา” โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย เทพธรรม...นำมาฝาก [24 ธ.ค. 2556 , 18:17:41 น.] ( IP = 110.168.147.152 : : )

สลักธรรม 4 กราบนมัสการหลวงพ่อเสือค่ะ ลูกขอน้อมรับคำสอน เพื่อเพียรพยายามประพฤติกาย วาจา และใจ ให้ดีขึ้นค่ะ

โดย ลูกอุ๊ (anchalee) [24 ธ.ค. 2556 , 22:10:05 น.] ( IP = 101.108.132.172 : : )

สลักธรรม 5 ขอบคุณมากครับ ที่นำมาเรื่องที่อ่านแล้วเป็นประโยชน์มาฝากเสมอ ได้ประโยชน์มากจริงๆครับ สำหรับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมชีวิตครับผม และขอก้มกราบหลวงพ่อด้วยความรักเทิดทูนในความเมตตากรุณาครับ ผลจะขอนำมาเป็นแนวทางชีวิตให้ได้ครับ

โดย พี่เณร [26 ธ.ค. 2556 , 08:21:04 น.] ( IP = 58.9.195.99 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด