....."บารมี" คำนี้คนไทยจะนึกถึงผู้มีอำนาจ
มากอิทธิพล บ้านใหญ่โตโอ่อ่า
สามารถชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ว่าเป็นผู้มีบารมี
ความจริงคำว่า "บารมี" คือการบำเพ็ญเพียร 10 ประการ
เช่น พระเวสสันดรบำเพ็ญทานบารมี
(หมายถึงการทำความดีด้วยการให้ทานเป็นที่สุดแห่งทาน)
บารมีในพุทธศาสนาหมายถึงการทำคุณงามความดี ไม่ได้หมายถึงผู้มีอิทธิพลแต่อย่างใด
..
."สันโดษ" คำนี้คนไทยจะเข้าใจว่าเป็นความพอใจ
เช่น ฉันไม่รู้จะทำไปทำไม เพราะฉันสันโดษ แต่ความจริงคำว่าสันโดษ ..หมายถึง ความพอใจในสิ่งที่ตนเองมี ยินดีในสิ่งที่ตนเองได้ ยินดีปรีดาในทรัพย์สินที่หามาได้ด้วยสัมมาชีพตามสมควรแก่ฐานะ
อาชีพ การงานของตน (ยถาลาภสันโดษ, ยถาพลสันโดษ, ยถาสารุปปสันโดษ) เป็นต้น
เพราะความเข้าใจคลาดเคลื่อนนี้เอง ทำให้คนไทยกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวไปโดยปริยาย
ไม่รู้จักแสวงหาทรัพย์ตามหลักคิหิปฏิบัติ คือ ขยัน
หมั่นเพียร รู้จักเก็บออม คบเพื่อนดี เลี้ยงชีพเหมาะสม
."อุเบกขา",/b> คำนี้ชาวพุทธมักจะตีความหมาย
เพี้ยนเปลี่ยนเป็นว่า "เฉย" และเฉยไปเสียทุกเรื่อง
บางครั้งก็เป็นทองไม่รู้ร้อน บางครั้งก็เฉยโดยไม่มี
เหตุผล ซึ่งมักจะพูดว่าอย่าไปยุ่งเลย อยู่เฉยๆ ก็ดี
แล้ว ไม่ต้องทุกข์เรื่องชาวบ้าน
บางทีก็ว่าเป็นเรื่องของพระสงฆ์องค์เจ้าท่าน เราชาวบ้านไม่ควรไปยุ่ง ...
"อธิษฐาน" ในที่นี้หมายถึงการตั้งจิตบำเพ็ญเพียร การตั้งใจ มุ่งมั่นที่จะทำอะไรสักอย่าง เช่น การตั้งใจที่จะทำจีวร ทำอุโบสถ เรียกว่าอธิษฐานจีวร อธิษฐานอุโบสถ หรืออธิษฐานธรรม 4 แต่ในความเข้าใจของชาวบ้านก็ตีความหมายเป็นการตั้งความปรารถนา การขอพรจากพระ ขอโชคลาภจากเทพเจ้า เป็นต้น
"บริกรรม" คำนี้ก็มักใช้กันในหมู่วงการพระเครื่องบ้านเรา ซึ่งมักจะเข้าใจกันว่าเป็นการปลุกเสกเลขยันต์ ลงนะ ลงคาถาอาคม ท่องบ่น เสกเป่า เหล่านี้เป็นต้น ความจริงคำนี้ เป็นชื่อเรียกการทำกิจกรรม การตระเตรียมการ การนวดฟั้น การประคบประหงมภิกษุอาพาธ การทำขั้นต้นในการเจริญจิตภาวนา
"ภาวนา" คำนี้หมายถึงการบำเพ็ญเพียรทางจิต หรือฝึกสมาธิตามหลักสมถกรรมฐาน และวิปัสสนากรรมฐาน แต่คนไทยมักเข้าใจและใช้กันผิดๆ ว่าหมายถึงการปลุกเสก ท่องบ่นมนต์ซ้ำๆ กันว่าหมายถึงการภาวนา
"บุญ" คำนี้ก็เช่นกัน เวลาเห็นใครคนไหนมีเงินมีทอง ทรัพย์สินศฤงคารครบครันก็ว่าคนนี้มีบุญ และยังตีความหมายของบุญว่า
คือการทำกับพระเท่านั้นเรียกว่าบุญ เวลาให้ของ ให้ตังค์ขอทานก็ว่าให้ทาน ความจริงก็คือกันนั้นแหละ
ความจริงบุญนั้นมีไม่รู้กี่ชนิด เช่น บุญกิริยาวัตถุ 3 หรือ 10 ประการ รักษาศีล ให้ทานด้วยวัตถุหรือคำพูด ปรับทัศนคติตนเองให้ถูกต้องตามครรลองธรรม เป็นต้น
"อิจฉา" คำนี้ก็ใช้ผิดจนถูกอีกเช่นเคย เช่น อิจฉานายจริงๆ ทำอะไรถึงรวย, นี่เธออย่ามาอิจฉาฉันนะ ฉันไม่มีอะไรให้เธออิจฉาหรอก
ความจริง คำว่า "อิจฉา" หมายถึงความต้องการขั้นพื้นฐานของมนุษย์
เช่น ความต้องการปัจจัย 4 เป็นต้น เป็นความต้องการทั่วไป เป็นทั้งกุศลและอกุศล หรือกลางๆ
แต่ที่ถูกควรเป็น "อิสสา" คำนี้เป็นกิเลสหมายถึงความริษยาที่เต็มไปด้วยความโลภ โกรธ หลง
"โลกันต์" คำนี้ผู้คนมักจะตีความหมายว่าเพี้ยนไป เช่น นวนิยายเรื่องเทพบุตรสุดโลกันต์
คำว่าโลกันต์หมายถึงที่สุดแห่งโลก เป็นชื่อนรกขุมหนึ่งอยู่ใต้สุดของโลก ไม่ใช่เป็นชื่อของสวรรค์ชั้นใดชั้นหนึ่งตามที่เข้าใจกัน
คำนี้ก็มักจะนำมาใช้ผิดจากความหมายเดิม คนไทยมักเข้าว่าเป็นเรื่องของการอยู่อย่างพอเพียง เช่น อยู่อย่างสมถะ
ความจริงคำนี้หมายถึงการการสงบจิตสงบใจ ตั้งมั่นอยู่ในการบำเพ็ญเพียรทางจิต เช่น สมถ
กรรมฐาน หรือการระงับอธิกรณ์ของพระสงฆ์ เช่น อธิกรณสมถะ เป็นต้น
.ความจริงคำว่า "อุเบกขา" ในศาสนาหมายถึงการวางเฉยอย่างมีสติปัญญา วางเฉยแบบมีเหตุมีผล
ไม่ใช่เฉยๆ ตามที่เข้าใจกัน เช่น เห็นพระสงฆ์ท่านเดือดร้อนเพราะต้องคอยปกป้องพระพุทธศาสนา ก็ไม่เข้าไปช่วยเหลือผลักภาระว่าเป็นหน้าที่ของพระ อย่างนี้เรียกว่าเฉยเป็นทองไม่รู้ร้อน
ไม่รู้หน้าที่ของตนเองว่าอุบาสกอุบาสิกามีหน้าที่ปกป้องศาสนาด้วย แต่ไม่ทำ..
ด้วยเหตุนี้จึงนำมาฝากครับ
กราบอนุโมทนาพี่เณรค่ะ ที่นำภาษาที่ใช้กันผิด ๆ มาบอกกล่าว และนำความรู้ที่ได้รับไปให้ให้เกิดประโยชน์ค่ะ
