สิตางศุ์......ตอน เปิดประตูสู่ความตาย

---

......... ...สิตางศุ์... ตอน เปิดประตูสู่ ความตาย ......... กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ่งโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในเช้าวันนั้น ทำให้สิตางศุ์ต้องละมือจากงานหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังพิมพ์อยู่ “อาจารย์ เอกครับ ! เอกอาการแย่แล้วครับ ! ตอนนี้ผมกำลังไปรับเพื่อส่งโรงพยาบาล ” เสียงร้อนรนของจักรซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเอกดังมาตามสาย “ .ประเดี๋ยว ครูจะตามไปที่โรงพยาบาล บอกเอกด้วยนะว่าไม่เป็นไร ให้เอกทำใจดีๆ ไว้ แล้วพยายามทำความรู้สึกตัวอย่างที่เคยบอก อีกแป๊บเดียวพี่สาวคนนี้ก็จะไปถึงแล้ว” วางโทรศัพท์ลงแล้ว เธอค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลง บอกตนเองว่า ถึงเวลาแล้วหรือ ที่เธอจะต้องสูญเสียลูกศิษย์ที่น่ารักไปอีกคนหนึ่งแล้ว เอก ชายหนุ่มร่างผิวคล้ำ วัยก็เพิ่งจะ ๓๐ กว่าๆ เท่านั้นเอง ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงจะรำพันว่า “ไม่น่าเลย” แต่มาวันนี้เธอแน่ใจแล้วว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น ล้วนมีเหตุ เช่นเดียวกับเอกในขณะนี้ ที่เขากำลังประสบวิบากกรรมอันเป็นผลเนื่องมาเหตุที่เขาได้สร้างเอาไว้เอง เธออดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงภาพในอดีต ที่ผ่านมาแล้ว ๕ ปี เมื่อครั้งที่เธอพาลูกศิษย์ไปสักการะสังเวชนียสถาน ..วันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับ ทุกคนต้องพบอุปสรรคอย่างที่คาดไม่ถึง ที่สำคัญเธอเกือบโดนแขกจับไว้เป็นตัวประกัน เนื่องจากเกิดกรณีขัดแย้งกันเรื่องการเงิน ระหว่างเจ้าของบริษัททัวร์จากประเทศไทย กับกลุ่มจัดรถทัวร์ของประเทศอินเดีย แต่เวลานั้นมี เอก น้องชายที่แสนดีคนนี้ กับจักรและพรรคพวกอีก ๔ - ๕ คน คอยปกป้องคุ้มครองภัยให้แก่เธอ แต่มาบัดนี้ ชายหนุ่มที่แข็งแรงคนนั้นต้องประสบโชคร้ายในชีวิต ต้องตัดตับซึ่งเป็นอวัยวะที่สำคัญออกไป ..คนส่วนใหญ่มักเข้าใจว่า เป็นเพราะการดื่มเหล้าจึงทำให้เกิดเป็นโรคตับแข็ง ตับอักเสบ แต่นั่นเป็นแค่การคาดเดา เอาจากข้อมูลสถิติของตัวเลข จากผู้ที่ป่วยเท่านั้น เพราะเอกคนนี้ เหล้าไม่แตะ บุหรี่ก็ไม่สูบ ฉะนั้นไม่ใช่เหล้า ไม่ใช่บุหรี่แน่นอน ที่เป็นตัวการทำให้เกิดโรคร้าย แต่ทว่าเป็นเพราะ กรรม กรรมเท่านั้นที่ทำให้เอกต้องเป็นโรคตับ และก็กรรมอีกนั่นแหละที่ทำให้เอกต้องตัดตับออกไป ๒ - ๓ เดือนที่แล้ว เธอได้รับข่าวว่าเอกผ่าตัด หลังจากที่เขาหายหน้าไปนาน เธอจึงรีบไปเยี่ยมเขา ไปให้กำลังใจแก่เขา แม้ว่าขณะที่เห็นเอกตอนแรกนั้น เธอแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เกือบทุกคนที่ไปต้องร้องไห้ด้วยความสงสาร เพราะสภาพของเอกขณะนั้นดูซูบผอม ผิวดำคล้ำ ตาลึกโหลด้วยฤทธิ์ของโรคร้าย ทำให้ไม่เหลือร่องรอยของเอกคนเดิมอยู่เลย สิตางศุ์ก้าวเข้าไปหา และเอื้อมมือไปกอดเขา รั้งตัวเอกมาไว้แนบอกเหมือนแม่กอดลูก เธอพยายามถ่ายทอดความรู้สึกทั้งมวลที่มีอยู่ในใจผ่านไปกับการสัมผัสนั้น “อาจารย์ครับ ..อาจารย์ ฮือๆ....” เสียงที่สั่นสะท้านของเอก พร้อมๆ กับการร้องไห้จากลูกผู้ชาย น้ำตาของเอกเปียกโชกมาที่เสื้อของเธอ สิตางศุ์บอกตนเองว่า เธอต้องเข้มแข็ง ต้องไม่ร้องไห้ให้เอกเห็นเป็นอันขาด เธอจึงพยายามฝืนสีหน้า ทำท่าทาง และน้ำเสียงให้ดูสนุกร่าเริง “หายแล้วน่าเอก หายแล้วละ ตอนนี้เขาตัดของไม่ดีออกไปแล้ว เขาเหลือแต่ของดีไว้ให้เราไง อีกไม่นานเดียวก็หาย ยิ่งหลวงพ่อมาช่วยเป่าด้วยแล้ว รับรองไม่นานตับก็งอกออกมาดีกว่าเดิม เอกต้องแข็งแรงแน่ๆ แล้วก็จะได้ไปบวชที่อินเดียอย่างแน่นอน” เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เธอจะต้องพาลูกศิษย์ไปบวชที่สังเวชนียสถาน ตามคำเรียกร้องของพวกเขา และอีกหลายๆ คนที่ยังไม่เคยไป ซึ่งเอกก็เป็นคนหนึ่งในจำนวนนั้นที่ใฝ่ฝันจะไปบวชในครั้งนี้ด้วย เธอพยายามชวนเอกคุยถึงเหตุการณ์ที่ไปกระทำกุศลกัน ณ ประเทศอินเดีย ตลอดจนสถานที่ต่างๆ ที่เธอได้พาลูกศิษย์ไปทำกุศล เพราะเธอมั่นใจว่า กุศลกรรมในปัจจุบัน ย่อมเป็นปัจจัยเร่งเร้าให้กุศลเหตุในอดีตส่งผลได้ อย่างน้อยก็อาจจะช่วยทำให้อกุศลวิบากที่กำลังประสบอยู่นั้นเบาบางลง เธอจึงพยายามเร่งปัจจัยของกุศลนั้นให้มีกำลังแรงพอ และก็เป็นไปตามที่คิด เพราะดูเสมือนว่าเอกมีอาการดีขึ้น กำลังใจของเขาทวีคูณขึ้น เพราะหลังจากนั้นไม่กี่วัน เอกก็ออกจากโรงพยาบาล และได้มีโอกาสไปฟังธรรมหลายต่อหลายครั้ง เธอเองก็ดีใจเมื่อได้ข่าวว่าเอกกลับไปทำงานแล้ว มีสุขภาพที่ดีขึ้น แต่ ๒ วันที่ผ่านมา เธอก็ได้รับทราบจากจักรว่าเอกมีอาการทรุดหนักลงอีก วันนั้นเธอจึงชักชวนลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งไปเยี่ยมถึงบ้าน พร้อมกับนำผ้าไตรจีวรไปให้เอกได้ถือและกอดเอาไว้แนบอก โดยบอกเขาว่าเป็นผ้ากาสาวพัตร์ที่เธอได้จัดเตรียมเอาไว้โดยเฉพาะ เพื่อจะให้เอกได้นำไปใช้ในการบวช ณ ประเทศอินเดีย สิตางศุ์รู้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดขณะนี้คือ “กำลังใจ” และเป็นสิ่งเดียวที่เธอจะต้องให้เขาได้รับอย่างเต็มที่ และวันนั้นเธอก็มีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นเอกสดชื่นขึ้น เขาสามารถพยุงร่างกายที่แทบจะเหลือแต่โครงกระดูกขึ้นนั่งคุยกับทุกคนด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส สามารถรับประทานผลไม้ และน้ำหวานได้ ทั้งๆที่ก่อนหน้าที่สิตางศุ์จะไปหานั้นเอกทานอะไรไม่ได้เลย ก่อนกลับเธอยังกำชับให้นอนพักผ่อนมากๆ พร้อมสั่งภรรยาของเขาว่า หากมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ให้โทรศัพท์ไปหาเธอได้ทุกเวลา (มีต่อ)

โดย วยุรี [21 ก.ย. 2545 , 05:49:14 น.] ( IP = 203.113.39.10 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม 11 อนุโมทนาและขอบคุณอาจารย์วยุรีอย่างยิ่งที่กรุณานำเรื่องที่น่าประทับใจในความเมตตาที่ท่านอาจารย์มีต่อลูกศิษย์มาลงให้อ่าน อ่านแล้วรู้สืกประทับใจมาก และจะติดตามตอนต่อไปแน่นอนค่ะ

โดย บัวงาม [23 ก.ย. 2545 , 13:53:07 น.] ( IP = 203.151.227.64 : : )

สลักธรรม 12 ...ขอบคุณพี่แอ๊ะมากค่ะ...ที่ถ่ายทอดเรื่องราวอันถ่ายทอดได้ยาก...ให้ได้อ่าน ...... ชีวิตน่ากลัวนะคะ อ่านแล้วรับรู้ถึงความอบอุ่นของครูที่ห่วงใยศิษย์ เห็นธาตุอันบริสุทธิ์ของความเป็นครูจริงๆ คุรุ ความหนัก..ช่างหนักจริงๆ ..สำหรับครู . .เป็นโชคดีของเอกที่ได้รับการดูแลจากผู้รู้ จนถึงที่สุด..เพื่อการสืบต่อที่จะไม่ตกต่ำลง.. แฮ่ะๆๆๆสำหรับตัวเองขอให้มีโอกาสอย่างเอกบ้างจะดีมากเลยมะคะ..สาธุ.... อ้อ จะรอตอนต่อไปนะคะพี่แอ๊ะ ..

โดย oui [23 ก.ย. 2545 , 22:11:39 น.] ( IP = 202.183.157.72 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด