ข้อคิดของอาจารย์บุษกร....ก่อนเข้าห้องผ่าตัด

---

........ ข้อคิดของอาจารย์บุษกร..ก่อนเข้าห้องผ่าตัด .......... เช้ามืดวันที่ ๒๙ กันยา อุตสาห์ไปถึงโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ตั้งแต่ตีห้า คิดว่าคงไปถึงก่อนใครๆ ที่ไหนได้ พอเปิดประตูห้อง ๗๑๓ เข้าไปเท่านั้น ปรากฏว่าภายในห้องเต็มไปด้วยมวลสมาชิกเหล่าลูกศิษย์ของอาจารย์บุษกร ที่พร้อมใจกันมาส่งอาจารย์เข้าห้องผ่าตัด สีหน้าของทุกๆคน ทั้งผู้ป่วยและผู้เยี่ยมดูหน้าตาสดชื่นแจ่มใส (ดูสนุกสนาน ราวกับว่าไปส่งอาจารย์ไปต่างประเทศอย่างนั้นแหละ) อาจจะเป็นเพราะมี ดร.พระมหาแอ๊ว มานั่งเป็นประธานให้กำลังใจแก่อาจารย์บุษกรก็เป็นได้ ไม่เพียงแค่นั้นท่านยังได้นำพระพุทธรูปจากประเทศอินเดียมามอบให้อาจารย์บุษกรด้วย เช้าวันนั้น อาจารย์บุษกรถือรูปของ หลวงพ่อแสวง(พระครูศรีโชติญาณ) ตลอดเวลา เพราะในปีที่ผ่านๆ มานั้น คราใดที่อาจารย์บุษกรต้องเข้ารับการผ่าตัด หลวงพ่อท่านจะมาส่งด้วยตัวเอง และให้ความห่วงใยมาโดยตลอด (ตั้งแต่รู้ว่าจะต้องผ่าตัดในแต่ละครั้ง จนการผ่าตัดนั้นเสร็จสิ้น) และการผ่าตัดครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน หลวงพ่อท่านถามตลอดเวลาว่าจะผ่าเมื่อไร ถามมาจนกระทั่งอาพาธเป็นครั้งสุดท้าย และแม้ก่อนมรณภาพไม่กี่วันท่านก็ยังถาม จนมาถึงวันนี้ สิ่งที่หลวงพ่อถามนั้นก็มาถึงแล้ว ...ยิ่งเมื่อได้เห็นภาพท่านอาจารย์ถือรูปของหลวงพ่อ พระครูศรีโชติญาณ แนบไว้กับอก .ผู้เขียนคิดว่า พอจะเข้าใจในความรู้สึกของอาจารย์ในขณะนั้นได้ พอใกล้ถึงเวลา ท่านจึงบอกพวกเราว่า ขอให้มีความตั้งใจกันนะ ซึ่งหลายๆคนก็รับปาก พร้อมบอกอาจารย์ (เพื่อให้ท่านหายกังวล) ว่า เราจะตั้งใจเรียน และแม้แต่เมื่อวาน (คือวันเสาร์) ทุกคนก็เรียนกันอย่างสนุกสนานมาก แต่คำตอบของท่านอาจารย์นี่ซิ น่าคิดมากๆ ขอให้เรียนกันด้วยความเข้าใจ เพราะด้วยความเป็นจริงแล้ว ชีวิตนั้นไม่ได้สนุกสนานเลย แท้ที่จริง ชีวิตเป็นทุกข์ แต่ที่เราเรียนสนุก ก็เพราะ เราได้เรียนกับคนที่เราถูกใจ เรียนแล้วรู้เรื่อง จึงคิดว่าสนุก ขณะที่อาจารย์พูดนั้น ผู้เขียนคิดตามไปด้วย รู้สึกว่า ส่งที่อาจารย์พูดมานั้นเป็นความจริงโดยที่เราไม่เคยนึกถึงเลย เพราะว่า เนื้อหาของอภิธรรมนั้นสอนความจริงเกี่ยวกับชีวิต สอนให้เรามีความเห็นถูก เลิกหลงผิด ที่เคยคิดว่า ดี มีความสุข เที่ยง และเป็นตัวตน (เรา เขา) นั้น..ซึ่งเราเรียน และรู้ว่าเป็นเช่นนั้น โดยที่เรายังไม่เข้าใจอย่างแท้จริง ทุกวันนี้ ..เวลาที่เรา(ซึ่งหมายถึงผู้เขียนด้วย) เรียนที่มูลนิธิคราใด จะรู้สึกว่า แหม ! วันนี้ธรรมะดีจริงๆ เรียนสนุกจังเลย ..ความรู้สึก และคำพูดเหล่านี้เกิดขึ้นได้ ก็เพราะ มีเรา และคิดว่าสิ่งนั้นเที่ยงนั่นเอง เหมือนกับว่า เรามอง (ใส่ใจ) ไปกับเรื่องภายนอก (เรื่องราวที่ได้ยิน ได้พบ) โดยที่เราไม่เคยมองสำรวจกลับมาภายใน คือชีวิตตนเอง ..ว่ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ คิดว่า อาจารย์คงเตือนสติพวกเราว่า อย่าเรียนเฉยๆ แต่พยายามทำความเข้าใจ เพื่อไปให้ถึง (ด้วยการปฏิบัติ) เพราะแม้แต่ผู้เขียนเอง ตอนจะกลับท่านยังเรียกไปและบอกว่า ให้พักบ้าง อย่างไปรีบเร่งกับตรวจเอกสารต่างๆ เลย แต่จงรีบมาตรวจใจตนเองบ้าง แล้วอีกประการหนึ่งก็คือ การที่ท่านสั่งเสียพวกเราให้ดูแลมูลนิธิให้ดี อย่าให้เสียชื่อนั้น ท่านก็เฉลยว่า ไม่ใช่ให้ไปดูแลอาคารสถานที่ต่างๆ ของมูลนิธิ (ทำให้รู้สึกขันตนเอง เพราะคิดถึงมูลนิธิที่เป็นรูปธรรมจริงๆ) ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่ามูลนิธิมีชื่อว่า "อภิธรรมมูลนิธิ" และอภิธรรมก็สอนเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของเราเอง ....ฉะนั้นจุดประสงค์ที่ท่านต้องการก็คือ ให้เราดูแลชีวิตของตนเองให้ดี อย่าให้เสียชื่อ (เพราะถ้าเราทำไม่ดี เราก็เสียชื่อเอง) .....,มีต่อ.....

โดย วยุรี [1 ต.ค. 2545 , 06:33:56 น.] ( IP = 203.113.38.8 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม 1 มีตอนหนึ่งที่ท่านถามพระมหาแอ๊วว่า “คยา แปลว่าอะไร” ได้คำตอบว่า... “สิ้นแล้ว, ไปแล้ว” ดูเหมือนท่านอาจารย์จะพูดเน้นไปถึงคำว่า “พุทธคยา” (พุทธ - ปัญญา และ คยา –สิ้นแล้ว) ทำให้นึกถึง พุทธคยา –สถานที่ตรัสรู้ ยิ่งหลวงปู่แอ๊วบอกว่า ณ พุทธคยา สถานที่แห่งนี้ที่เดียว รวมได้ถึง ๓ อย่าง ทั้งประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน เลยคิดไปว่า น่าจะหมายความว่า - การบังเกิดขึ้นเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ ณ สถานที่แห่งนี้ (ที่ลุมพินีนั้น ประสูติเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ) - การตรัสรู้ ก็บังเกิดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้ - และแม้นิพพาน (ซึ่งเป็นกิเลสนิพพาน) ก็บังเกิดขึ้น ณ สถานที่แห่งนี้ (และเมื่อสิ้น ๕,๐๐๐ ปีตามพุทธทำนายแล้ว พระบรมสารีริกธาตุที่ประดิษฐานอยู่ ณ ที่ต่างๆ ก็จะมารวมกัน บังเกิด ธาตุนิพพาน ณ สถานที่แห่งนี้ คือ พุทธคยา เช่นเดียวกัน) สำหรับผู้เขียน เมื่อพูดถึง “พุทธคยา” คราใด ก็จะนึกแต่เพียงว่า เป็นสถานที่ตรัสรู้ ซึ่งเป็นเพียงรูปธรรม เท่านั้น แต่มาวันนี้ คำว่า คยา ที่อาจารย์ถามหลวงปู่แอ๊ว แล้วอาจารย์มาพูดถึง พุทธคยา ทำให้เกิดความรู้สึกไปอีกแบบหนึ่ง ซึ่งเป็นนามธรรม ดูเสมือนว่าท่านอาจารย์มีอะไรอยู่ในใจ (คิดว่าน่าจะเป็นความห่วงใยที่มีต่อพวกเราทุกๆ คน) ท่านคงอยากจะบอก อยากจะเตือนพวกเราให้รีบเร่งทำปัญญาให้เกิด เพื่อจะได้สิ้นแล้วซึ่งกิเลสทั้งปวง และช่างเหมาะเจาะเสียเหลือเกิน เมื่อมีเสียงโทรศัพท์ของลูกศิษย์คนหนึ่งดังขึ้นเป็นเสียงเพลง Happy Birthday ทำให้ได้ข้อคิดเกี่ยวกับ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย แม้ความตายก็ไม่รู้เมื่อไร แต่ที่สำคัญ .ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของท่าน เหมือนจะระลึกถึงขณิกมรณะ ไม่ใช่ความตายโดยสามัญ แต่เป็นการดับที่เกิดขึ้นทุกขณะ ไม่ว่าจะเป็นเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่เมื่อตะกี้นี้ก็ดับไปแล้ว วันนั้นยอมรับว่า สิ่งที่ได้รับฟังจากผู้ที่กำลังจะเข้าห้องผ่าตัดนั้นเป็นธรรมะที่มีคุณค่ามาก เพราะเป็นการพูดออกจากความรู้สึกที่มีอยู่ในใจ โดยไม่มีการเตรียมการใดๆ ล่วงหน้า อยากจะจำข้อธรรมทุกถ้อยความที่อาจารย์พูด เพื่อจะได้ถ่ายทอดให้ทุกคนได้รับทราบ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างบังคับบัญชาไม่ได้ จึงได้เพียงแค่นี้ เพราะวันนั้นผู้เขียนเองก็ยังเบลอๆ อยู่ (จากการอดนอนที่ไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล) ฉะนั้นผิดพลาดประการใด ก็ต้องขออภัย และหากผู้ใดที่ได้รับฟังอยู่ด้วยกัน เห็นว่าสิ่งใดที่ยังขาดตกบกพร่อง ตามที่อาจารย์ได้พูดในเช้าวันนั้น สมควรที่จะเผยแผ่ กรุณาช่วยกันเขียนเพิ่มเติม เพื่อที่จะได้เกิดประโยชน์ต่อผู้ที่ได้อ่านมากที่สุด ให้สมกับการทุ่มเทหัวใจให้กับลูกศิษย์ของอาจารย์บุษกรหน่อย ช่วยกันหน่อยนะคะ.. ท่านอาจารย์พูดจนหมดเวลา นั่นคือมีบุรุษพยาบาล ๒ คนมารับท่านไปห้องผ่าตัด ซึ่งเขาทั้งสองก็คงงงมาก ว่าทำไมคนมาส่งจึงมากมายขนาดนี้ ! และขณะที่เดินตามกันไปส่งอาจารย์ที่ห้องผ่าตัดนั้น พยาบาลที่ทำหน้าที่ถือเอกสารได้คุยกับคุณพัชรินทร์ เขาบอกว่า “คิดว่ามากันทั้งหมู่บ้าน” (ทำยังกับว่าอาจารย์เป็นกำนัน หรือผู้ใหญ่บ้านซะอย่างงั้นแหละ) เมื่อได้ทราบว่าเป็นอาจารย์สอนธรรมะแล้ว เขาน่าจะซึ้งใจกับความรักที่ลูกศิษย์มีต่ออาจารย์นะ เพราะขนาดตีห้ายังอุตส่าห์มาส่งกันถึง ๓๗ คน นี่ถ้าผ่าตัดเอาตอน ๔ โมงเช้า ห้องคงรับพวกเรากันไม่ไหว ! กว่าหมอจะมาก็ประมาณ ๖ โมงครึ่ง คงจะเริ่มผ่าตัดตอนโมงเช้า คุณหมอบอกว่าใช้เวลาผ่าตัดประมาณ ๒ ชั่วโมง เจ้าหน้าที่ให้พวกเรา (ที่อยู่กัน ๘ คน) ไปคอยบนห้อง เสร็จแล้วจะโทรศัพท์ ขึ้นไปบอก ประมาณ ๓ โมงกว่าจึงผ่าตัดเสร็จ แต่ต้องนอนอยู่ในห้องพักอีก ๒ ชั่วโมงก่อน กว่าจะกลับมาถึงห้องพัก ๗๑๓ ก็ประมาณ ๕ โมงกว่า การผ่าตัดของอาจารย์ครั้งนี้ ดูๆ ไปแล้ว ดีกว่าการผ่าตัดกระดูกคอคราวที่แล้ว เพราะใบหน้าของอาจารย์ยังดูมีสีเลือดบ้าง และรู้สึกตัวเร็วกว่าครั้งก่อน เพราะประมาณบ่ายสองโมง อาจารย์ก็เริ่มมีเสียงออกมาว่า “หลวงพ่อ ปวด” แต่ก็ยังไม่รู้สึกตัวเต็มที่ แล้วก็หลับต่อไป ยังดีที่มีพยาบาลสาว ๒ คนมาคอยประกบอยู่ คือ คุณหน่อง และคุณปุ้ม แห่งโรงพยาบาลหัวเฉียว (ซึ่งคืนนี้ต้องกลับไปอยู่เวรก่อน แล้วจะมาเฝ้าไข้อาจารย์ในคืนต่อๆไป ) ...,มีต่อ.....

โดย วยุรี [1 ต.ค. 2545 , 06:46:29 น.] ( IP = 203.113.38.8 : : )

สลักธรรม 2 คุณหมอ “อาจารย์พิชญา นาควัชระ” ตามขึ้นมาดู เขี่ยที่เท้า แล้วบอกให้อาจารย์พยายามกระดกเท้า ตอนแรกดูเหมือนว่าเท้าขวากระดกไม่ได้ (ท่ามกลางการลุ้นของพวกเราทุกคน) คุณหมอบอกให้กระดิกนิ้ว ปรากฏว่านิ้วเท้าไม่กระดิก (แต่เห็นนิ้วมือของอาจารย์กระดิกอยู่ใต้ผ้าห่ม) จนในที่สุดคุณหมอก็โล่งใจ เมื่ออาจารย์สามารถกระดิกนิ้ว และกระดกเท้าได้ ที่น่าอนุโมทนา และชื่นใจ คือ เมื่อรู้สึกตัว ท่านเจ้าคุณเมธีวรญาณ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชโอรส ก็มาเยี่ยมอาจารย์พอดี และยังได้สวดปัฎฐาน (ปัจจัย) ทำนองพม่าให้อาจารย์ฟัง ผู้เขียนเห็นท่านอาจารย์ปากขมุบขมิบสวดไปพร้อมกับท่านเจ้าคุณด้วย ตอนที่นั่งมองดูอยู่นั้น มีความรู้สึก ๒ ประการคือ ๑. นึกถึงหลวงพ่อแสวงเป็นอย่างมาก เพราะก่อนหน้านี้เวลาที่อาจารย์ป่วย หลวงพ่อจะสวดบทนี้ให้อาจารย์ฟังบ่อยๆ ยิ่งตอนเห็นท่านเจ้าคุณสวดไปพร้อมกับมองหน้าอาจารย์(ที่กำลังหลับตาพึมพำ)ไปด้วย ..ก็ยิ่งรู้สึกคิดถึงหลวงพ่อแสวงมากยิ่งขึ้น (นึกเห็นภาพความกังวลใจจากสีหน้าของหลวงพ่อเวลาที่เรียกผู้เขียนไปคุย “เรื่องอาจารย์บุษกร เราจะทำอย่างไรกันดีนี่” เป็นคำพูดที่ได้ยินจากหลวงพ่อทุกครั้งที่อาจารย์ป่วย) ๒. ชื่นใจแทนอาจารย์ นึกถึงคำสอนของอาจารย์ที่บอกว่า .. ”ทำดีต้องทำนานๆ ถึงจะได้ดี “ และคำพูดที่ว่า “รางวัลของคนดีมีน้อย” และตอนนี้อาจารย์ก็ได้รับรางวัลของคนดีแล้ว เพราะแม้วันแรกที่เข้าโรงพยาบาลมา อาจารย์ก็มี “พระพิพิธธรรมสุนทร” มาเยี่ยมและให้กำลังใจ ก่อนเข้าผ่าตัด ก็มีหลวงปู่ “ดร.พระมหาแอ๊ว” มาให้กำลังใจ ส่งเข้าห้องผ่าตัด บัดนี้ พอออกจากห้องผ่าตัด เมื่อรู้สึกตัวก็ได้พบ “พระเมธีวรญาณ” มาให้กำลังใจ พร้อมสวดปัฏฐาน ที่อาจารย์ชอบให้ฟัง ก็หวังว่า อ่านอาจารย์ของเราคงจะหายปวด และแข็งแรงโดยไว ตกกลางคืน ”คุณดา” ลากกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามา ทำท่าเสมือนกำลังจะขึ้นเครื่องไปต่างประเทศ แต่แท้ที่จริงแล้ว เป็นการเตรียมพร้อมมานอนอยู่โยงเฝ้าอาจารย์นั่นเอง ก็ขออนุโมทนากับคุณดาด้วย ตามมาด้วยคุณหมอมาลีที่น่ารักของทุกคน มาถึงก็ได้รับหน้าที่ป้อนข้าวต้มให้อาจารย์ (เป็นการรับช่วงต่อจากคุณสุพรรณที่คอยดูแลและปรนนิบัติอาจารย์อย่างเยี่ยมยอด) และได้โทรศัพท์คุยกับอาจารย์พิชญา ปรากฏว่าการผ่าตัดครั้งนี้ เป็นการผ่ากระดูกเอว ข้อที่ ๔ - ๕ ฟังดูเหมือนคุณหมอตัดหมอนรองกระดูกส่วนที่ปูดออก และเลาะเอาพังผืด (ที่เกิดขึ้นมากการอักเสบบ่อยๆ) พร้อมเศษกระดูกที่แตกๆ ออกไป และยังแถมให้ โดยดูและทำความสะอาดข้ออื่นๆ ของกระดูกเอวให้อีกด้วย ฟังแล้วรู้สึกว่าครั้งนี้เบากว่าครั้งที่แล้วเยอะ ตอนจะกลับคืนนั้น แม้อาจารย์จะยังสลึมสลือเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวดที่เขามาฉีดให้ แต่อาจารย์ก็ยังพูดถึงคำว่า คยา “อย่าลืมนะ คยา – สิ้นแล้ว ไปแล้ว” พูดทั้งๆ ที่ตายังหลับอยู่ .. ก็หวังว่าทุกคนคงจะสบายใจได้ กับการผ่าตัดของอาจารย์บุษกร ที่คิดว่าได้ผ่านไปแล้วด้วยดี ตอนนี้พวกเราทุกคนก็มีหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากท่านอาจารย์ คือดูแลตนเองให้ดี ด้วยการทำความดีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป ขอคุณงามความดีที่ลูกศิษย์ได้กระทำ จงคุ้มครอง และป้องกันอาจารย์บุษกร ให้ปลอดภัยจากโรคาพยาธิ มีสุขภาพที่แข็งแรง สามารถกลับไปทำงานที่อาจารย์รักได้โดยไว นะคะ

โดย วยุรี [1 ต.ค. 2545 , 06:57:07 น.] ( IP = 203.113.38.8 : : )

สลักธรรม 3 ขอบพระคุณค่ะพี่แอ๊ะ ข้อคิดของอาจารย์บุษกรมีค่ามากเลยค่ะ

โดย หมออุ๊ [1 ต.ค. 2545 , 12:13:01 น.] ( IP = 202.28.169.165 : : unknown )

สลักธรรม 4 ขอบพระคุณพี่แอ๊ะมากค่ะ ละเอียดยิบจริงๆเลย อนุโมทนาค่ะ

โดย น้องกิ๊ฟ [1 ต.ค. 2545 , 12:57:54 น.] ( IP = 203.149.34.194 : : )

สลักธรรม 5 ขอบพระคุณพี่แอ๊ะค่ะ เก็บรายละเอียดเก่งจริงๆ ขนาดอดนอนนะเนี่ย เหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้ทราบว่า ถ้า...ถ้าอาจารย์จะต้องได้รับการผ่าตัดอีก สิ่งที่จะต้องนำติดตัวไปส่งอาจารย์เข้าห้องผ่าตัดด้วยก็คือ..เทปค่ะ จะได้อัดธรรมะดีๆ ได้หมด แต่อาจารย์บอกว่า อาจารย์จำไๆด้หมดเลยค่ะ

โดย ดาค่ะ [1 ต.ค. 2545 , 18:19:38 น.] ( IP = 158.108.2.2 : : 158.108.12.123 )

สลักธรรม 6 อนุโมทนากับพี่แอ๊ะมากค่ะ เล็กว่าพี่แอ๊ะเป็นผู้ที่เก็บข้อมูลได้ครบถ้วนแล้วละค่ะเพราะนั่งฟังพร้อมกันยังเก็บข้อมูลไม่ได้เท่านี้เลยค่ะ ต้องขอบคุณพี่แอ๊ะอีกครั้งค่ะที่ช่วยนำมาให้อ่านเพื่อทำความเข้าใจอีกครั้งค่ะ

โดย เล็ก [1 ต.ค. 2545 , 19:06:18 น.] ( IP = 203.155.239.222 : : )

สลักธรรม 7 ขอบคุณน้าแอ๊ะมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ ได้คอยติดตามอ่านกระทู้เกี่ยวกับการผ่าตัดของอาจารย์อย่างเงียบๆมาโดยตลอด และได้รับทราบเรื่องราวที่สามารถนึกภาพตามได้(ด้วยความเคยชิน)จากกระทู้นี้เอง อาจารย์ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ อ่านที่น้าแอ๊ะเขียนมาเล่าก็นึกฟุ้งไปถึงเมื่อหลายปีก่อนตอนเป็นนักเรียนแล้วไปนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอฟื้นจากยาสลบ อาจารย์ก็จะคอยเอาใจใส่ ซักถาม ให้กำลังใจ ให้ข้อคิดกับผู้ที่มาเยี่ยมไข้เสมอ จนหลังๆ พวกเราก็ชักงงว่าใครมาเฝ้าไข้ใครกันแน่ ฮิ ฮิ ... ดีใจค่ะ ที่อาจารย์ฟื้นตัวจากการผ่าตัดได้อย่างรวดเร็ว ถ้าพี่ๆคนไหนได้อ่านข้อความนี้แล้วล่ะก็ ฝากไปบอกท่านอาจารย์ด้วยนะคะว่า มีความรักความเป็นห่วงส่งตรงจากญี่ปุ่นไปถึงโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์เสมอ ... ขอบคุณค่ะ

โดย โด่ง [1 ต.ค. 2545 , 21:26:33 น.] ( IP = 130.54.130.227 : : )

สลักธรรม 8 อนุโมทนากับพี่แอ๊ะค่ะ อ่านแล้วเหมือนกับได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลยค่ะ ได้ความรู้ ข้อคิดดีๆจากอาจารย์ด้วย ขอบพระคุณพี่แอ๊ะมากเลยค่ะ

โดย ธัญธร [1 ต.ค. 2545 , 21:37:32 น.] ( IP = 203.113.71.166 : : )

สลักธรรม 9 ขอบพระคุณพี่แอ๊ะค่ะ ทำให้ได้ทบทวนสิ่งที่อาจารย์ได้สอนพวกเราก่อนเข้าห้องผ่าตัดค่ะ

โดย เซิ่น [1 ต.ค. 2545 , 23:26:48 น.] ( IP = 203.170.128.41 : : )

สลักธรรม 10 ขอบพระคุณพี่แอ๊ะ และหนูอาภาเป็นอย่างยิ่งค่ะ ที่กรุณาส่งข่าวของอาจารย์บุษกรให้ได้รับทราบ เสมือนได้อยู่ร่วมเหตุการณ์... เป็นที่หวังได้ว่า "กุศลแห่งกรรมดี" ที่ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์ได้กระทำร่วมกันมาเนิ่นนาน จะกลับมาอภิบาลให้อาจารย์หาย และกลับคืนสู่อ้อมอก "พระอภิธรรม" ได้โดยไว ขออนุโมทนากับทุกๆท่านค่ะ

โดย นุช [1 ต.ค. 2545 , 23:32:21 น.] ( IP = 203.145.14.102 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด