ชีวิตต้องสู้ เพราะ?

---

ชีวิตต้องสู้ เพราะ ? สืบเนื่องมาจากวันจันทร์ที่ ๒๘ ที่ผ่านมานี้ ได้มีโอกาสไปเยี่ยมอาจารย์บุษกรที่บ้าน ขนาดไม่สบาย อาการไอก็ยังไม่หาย ท่านก็ยังคงทำงานอยู่เป็นปกติ (เห็นได้จากกระทู้ต่างๆ ที่นำมาเสนอ) เพียงแต่ยังนั่งนานๆ ยังไม่ได้ ได้รับทราบว่าอาการชาที่ขาของท่านยังไม่ดีขึ้น ป้าหอมและก้อยจึงออกไปหาใบพลับพลึงมาลนไฟให้ร้อนๆ และนำมาห่อเท้าไว้ (ซึ่งเป็นการรักษาแบบโบราณ) แต่ปรากฏว่าใบพลับพลึงนั้นเย็นเร็วมาก คงเป็นเพราะอยู่บนพื้นที่เย็น นึกไม่ถึงว่า วันต่อมา ท่านอาจารย์ได้หาวิธีการ เพื่อทำให้ใบพลับพลึงนั้นร้อนอยู่ได้นานที่สุด (ดังภาพที่นำมาให้ได้ชมกัน) ท่านคงทราบว่าเป็นห่วง เพราะวันนั้นปรึกษากันว่า จะใช้ก้อนอิฐมาเผาไฟ แล้วไปวางไว้ให้ท่านเหยียบดีไหม ? ท่านจึงส่งภาพมาให้ดู (ชนิดที่ว่า รักษากันตรงหน้าคอมพิวเตอร์นั่นแหละ) แต่ที่น่าคิดยิ่งกว่าภาพ ก็คือ ข้อความส่งมาให้นั้น เขียนว่า ชีวิตต้องสู้ เพราะเมื่อใดหยุดการให้ ใจก็เต็มไปด้วยกิเลส

โดย วยุรี [31 ต.ค. 2545 , 23:14:18 น.] ( IP = 203.113.38.11 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม 1 ภาพนี้ก็แสดงให้พวกเราได้เห็นว่า ท่านทำตามที่ท่านเขียนจริงๆ อยากจะใช้สโลแกนตามแบบทีวีช่องหนึ่ง “คุ้มค่าทุกนาที .” แต่การคุ้มค่าทุกนาทีของท่านอาจารย์นั้น ดำรงไว้ซึ่ง การให้ ดั่งข้อความที่เขียนว่า เมื่อใดหยุดการให้ ใจก็เต็มไปด้วยกิเลส ดังนั้นทุกครั้งที่ได้พบกับท่าน พวกเราจึงมักได้ฟังข้อธรรมที่ดีๆ เสมอ คำว่า ชีวิตต้องสู้ ของท่านนั้น จึงเป็นการต่อสู้ เพื่อให้หมดไปจากกิเลส ทำให้นึกถึงคำถามของหลวงพ่อ “ชีวิต คืออะไร ?“ และส่วนใหญ่ที่ตอบกันว่า ชีวิต คือการต่อสู้นั้น ต่อสู้กับอะไร แน่นอน เรากำลังต้องต่อสู้กับศัตรูที่ไม่มีตัวตน และเป็นศัตรูที่ติดตามทำร้ายเรามานานแสนนาน (ตลอดสังสารวัฏของเรา) นั่นคือ กิเลส บางครั้ง เราก็แพ้ บางครั้งเราก็ชนะ แต่ส่วนใหญ่ เรายอมแพ้มาตั้งแต่ยกต้นๆ ข้อคิดที่ได้จากอาจารย์ครั้งนี้ ทำให้รู้ว่า “การให้” เป็นอุปกรณ์สำคัญอย่างหนึ่ง ที่เราควรจะนำมาใช้ในการต่อสู้ เพื่อเอาชนะกิเลส (โดยเฉพาะ มัจฉริยะ คือความตระหนี่ นั้นเป็นสังโยชน์ตามนัยพระอภิธรรม ซึ่งสังโยชน์นี้เองที่เป็นเครื่องผูกคนให้วนอยู่ในวัฏฏสงสาร) มาถึงตอนนี้ ลูกศิษย์หลายๆ คนคงจะรู้สึกซาบซึ้งใจ และขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่เพียรพยายามชักชวนให้พวกเรามาช่วยกันนำเสนอธรรมะ ผ่านทางลานธรรมแห่งนี้ ทั้งนี้เพราะ ในบรรดาการให้ทั้งหลาย แม้พระพุทธองค์ก็ทรงยกย่องว่า การให้ธรรมะเป็นทานย่อมชนะการให้ทั้งปวง

โดย วยุรี [31 ต.ค. 2545 , 23:19:56 น.] ( IP = 203.113.38.11 : : )

สลักธรรม 2 จากข้อความที่ท่านอาจารย์เขียนให้ ประกอบกับได้เห็นการทำงานของอาจารย์ ที่ไม่ยอมหยุดพักแล้ว นึกถึงการอุปมาของท่านในครั้งที่มีลูกศิษย์มาถามเรื่องการปฏิบัติวิปัสสนา ท่านบอกว่า ยางที่ว่าเหนียวนั้น หากเราใช้ความเพียรพยายามดึงบ่อยๆ สักวันมันก็บางลง ๆ ในที่สุดมันก็ขาดได้ เช่นเดียวกันใบไม้ที่อยู่บนต้นถ้ายังเขียวสดอยู่ มันก็ไม่มีวันร่วงได้ (ยกเว้นเวลาที่มีลมมากรรโชกแรงๆ) แต่เมื่อเวลานานเข้าๆ มันก็ร่วงหล่นเอง การปฏิบัติฯ ก็เช่นเดียวกัน เราต้องเริ่มเสียตั้งแต่เดี่ยวนี้ และต้องทำบ่อยๆ ไม่ใช่พอเริมต้นทำ ก็จะให้เกิดผลทันที ย่อมเป็นไปไม่ได้ แม้พระพุทธองค์ พระสาวก และพระอรหันต์ทั้งหลาย กว่าจะมาถึงวันสุดท้ายของปลายชีวิต ท่านเหล่านั้นก็ต้องใช้เวลาสร้างสม บ่มปัญญาบารมีมาเป็นเวลานานแสนนาน แล้วเราล่ะ ใช้เวลานานแค่ไหน ! แต่ในครั้งนี้..เห็นท่านอาจารย์ทำงานแล้ว ทำให้นึกถึงใบไม้ ตราบใดที่ใบยังอยู่กับต้น เซลล์ทุกเซลล์ของใบที่มีคลอโรฟิลล์ก็มีการทำงาน คือสังเคราะห์แสง ให้อาหารแก่ต้น และบุคคลอื่นๆ ที่นำไปใช้เป็นอาหาร มันจะทำหน้าที่ของมันไปจนแก่ตัวถึงที่สุด จากสีเขียวเข้ม ก็มาเป็นสีเหลือง ในที่สุดยาง(ที่ทำให้ใบนั้นติดอยู่กับต้น) ก็หมด จึงต้องร่วงหล่นไปจากต้น ชีวิตเรา..จะว่าไปแล้วก็ไม่ต่างไปจากใบไม้ซักเท่าไร นั่นคือ มีหน้าที่ที่จะต้องทำ แต่เพราะเรามีกิเลส เราจึงบ่นว่า ไม่พอใจกับงานที่ทำ ทำไปบ่นไป ..และในที่สุด กรรม(ที่จะหล่อเลี้ยงให้เราอยู่ในชาตินี้) ก็หมด เราก็ต้องตายไปจากภพนี้ ดังนั้น ทุกชีวิตมีงานที่ต้องทำ ! เพียงแต่ว่างานที่ทำนั้น เป็นงานอะไร หากงานนั้น เป็นงานที่ทำเพื่อหมดไปจากกิเลส คือ วิปัสสนากรรมฐาน ย่อมเป็นที่แน่นอนว่า ชีวิตย่อมร่วงหล่นไปจากสังสารวัฏโดยแท้ .สักวันหนึ่ง แต่ตอนนี้เอาเป็นว่า แค่เราตั้งใจทำงานที่มีอยู่อย่างดีที่สุด (..และหยุดแค่นั้น เพราะถ้าไม่หยุด ใจคงจะพอกพูนไปด้วยกิเลสอย่างแน่นอน ..จึงต้องทำอย่างมีสติ) และอย่าลืมเตือนตนเองว่า “ชีวิตต้องสู้ เพราะเมื่อใดหยุดให้ ใจก็เต็มไปด้วยกิเลส” เพราะ แม้แต่การให้เขา เราต้องได้รับก่อนอย่างแน่นอน (ใครทำ ใครได้) ที่สำคัญ ท่านอาจารย์ก็เป็นแบบอย่างให้กับพวกเราได้เป็นอย่างดี

โดย วยุรี [31 ต.ค. 2545 , 23:27:54 น.] ( IP = 203.113.38.11 : : )

สลักธรรม 3 ขอบพระคุณพี่วยุรีมากค่ะที่ส่งข่าวอาจารย์ให้ทราบ ได้คุยกับอาจารย์บ้างทางMSNแต่อาจารย์ไม่เคยบ่นเรื่องสุขภาพให้ฟังเลย มีเรื่องงาน เรื่องธรรมะตลอดเวลา จริงค่ะ อาจารย์ช่างเป็นแบบอย่างที่ดีของศิษย์ตลอดเวลา พวกเรารักอาจารย์มากค่ะ

โดย ดาค่ะ [1 พ.ย. 2545 , 08:50:26 น.] ( IP = 158.108.12.71 : : )

สลักธรรม 4 ขอบคุณพี่วยุรีค่ะ ที่ทำให้ได้ทราบข่าวคราวของท่านอาจารย์ ได้ไปเยี่ยมอาจารย์ที่บ้านบ้าง แต่ไม่ได้คุยอะไรกันนานเพราะ เกรงรบกวนเวลาอาจารย์พักผ่อนนาน ได้เห็นอุปกรณ์ต่างๆวางอยู่แต่ไม่ทราบวิธีการรักษาของท่านอาจารย์ มาทราบจากพี่วยุรีนี่แหละค่ะ อ่านไปยิ้มไป นึกว่าทำไมอาจารย์ช่างฉลาดเช่นนี้ ภูมิใจที่มีอาจารย์เป็นตัวอย่างที่ดีทุกด้านค่ะ อ้อลืมบอกไปว่า ภาพขาวดำเหมือนอาจารย์อยู่ในสมัยรัชกาลที่๕เลยค่ะ อิ อิ......

โดย เล็ก [1 พ.ย. 2545 , 12:47:16 น.] ( IP = 203.144.174.37 : : )

สลักธรรม 5 ขอบคุณ อ.วยุรี มากค่ะ ที่ทำให้ได้ทราบข่าวคราวต่างๆของอาจารย์ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งค่ะ เพราะประจักษ์แก่สายตา และรู้สึกมานานแล้วว่า อาจารย์ของเราเป็นผู้ที่ให้ความสำคัญกับการใช้เวลาเพื่อประโยชน์อย่างเต็มที่จริงๆในการให้ โดยเฉพาะการให้ธรรมแก่ผู้อื่น

โดย ทวีพร [1 พ.ย. 2545 , 14:13:08 น.] ( IP = 203.144.181.253 : : )

สลักธรรม 6 เข้ามาอ่านเป็นครั้งที่สองค่ะ . ค่อยๆอ่านอย่างช้าๆ จึงทำให้รู้จักคุณค่าของคำว่า “การให้” เพิ่มมากขึ้น สิ่งที่อาจารย์วยุรีนำมาถ่ายทอดนี้เป็นการนำตัวอย่างแห่งความดีมาให้พวกเราได้รับทราบ ด้วยความปีติใจ และรับรู้ในความโชคดีของตนว่า เป็นคณะนักศึกษาที่ครูบาอาจารย์ไม่เคยทอดทิ้ง แม้ครูจะเจ็บป่วย ครูก็ไม่เคยทิ้งหน้าที่ของครู ที่พยายามมอบความรู้ให้อย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ แม้ร่างกายจะไม่เอื้ออำนวย แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อปณิธานในการให้แต่อย่างใด เพราะถ้าอาจารย์บุษกรรักตนเองมากว่าลูกศิษย์แล้ว ภาพของการนั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์..พร้อมกับการนึ่งเท้าด้วยใบพลับพลึงนั้น ก็คงไม่ปรากฏออกมาให้เราเห็นกันได้อย่างนี้ อาจารย์จึงเป็นผู้ที่ทั้งถ่ายทอดและเป็นแบบอย่างในทางที่ดีแก่พวกเราอยู่เสมอ นอกจากรับทราบในเรื่องของการให้แล้วยังได้ตระหนักถึงคำว่า ความเพียร เพราะกว่าจะเป็นที่ยอมรับของพวกเราได้ อาจารย์นั้นต้องทุ่มเทเพื่อให้แก่ลูกศิษย์ตลอดมา ในระยะเวลาที่ยาวนาน นานจนทุกคน ได้ซึมซับว่า เป็นผู้รับสิ่งที่ดี จากอาจารย์มา ตั้งแต่แรกเริ่มและเรื่อยมา การทำงานเผยแพร่พระศาสนาที่ยิ่งใหญ่นี้ที่ท่านรัก พร้อมกับการนึ่งเท้านี้ จึงเป็นเสมือนหลักฐาน ทำให้ทุกคนมีความมั่นใจว่า อาจารย์ไม่เคยทอดทิ้งใครเลย และก็ไม่มีใครเคยถูกทอดทิ้งอีกด้วย และหลายครั้งที่เคยมีผู้ปรารภว่า การทำงานเช่นนี้จะคุ้มค่าหรือ ..เพราะไม่ค่อยมีใครเข้ามาอ่านเข้ามาขอบคุณเลย อาจารย์ให้มั่นคงต่อปณิธานของตนเอง ให้ยืนหยัดในหลักของเหตุผลว่า ใครทำใครได้ สิ่งที่เผยแพร่ออกไปนี้ผู้ที่ได้ประโยชน์คนแรกคือ ตนเอง ..ที่ได้ทำกุศลและทบทวนหลักธรรม ให้คำนึงถึงหน้าที่ของพุทธศาสนิกชนไว้เสมอว่า จะต้องช่วยกันสืบสานพระพุทธศาสนา อย่าคำนึงถึงการทำ เพื่อลาภ/ ยศ/สรรเสริญ /สุข ที่คนอื่นจะตอบสนองต่อเรา เพราะการยึดถือเช่นนั้นเป็นการกระทำที่หวังผล และสร้างเงื่อนไขให้กับตน ว่าถ้าไม่มีผลตอบสนองก็จะไม่กระทำ .. เหล่านี้คือสิ่งที่ได้ทบทวน จากการอ่านข้อเขียนของอาจารย์วยุรี และคงต้องขอเรียนให้ทราบว่า ได้คุย MSN กับอาจารย์เช่นเดียวกันกับพี่ดา จึงค่อนข้าง ได้รับการอบรมที่เข้มข้นกว่า หมายถึง ได้รับคำตักเตือนอย่างรวดเร็วในสิ่งที่พลั้งพลาด เพราะในคราวแรกนั้นได้แสดงความรู้สึกต่อกระทู้นี้เพียงสั้นๆ ขาดการมองถึงน้ำใจของผู้เขียน อาจารย์ท่านสอนทันทีว่าไม่ดี และแนะนำ หลายอย่างจนเข้าใจ และมองได้กว้างขึ้น เพราะข้อเขียนที่ลงไปแล้วอาจารย์ขอร้องให้ลบนั้น สั้นมากค่ะ ซึ่งเป็นการกระทำที่สวนทาง กับสิ่งที่อาจารย์วยุรี...พยายามนำมาเสนอ และต้องการให้พวเราเดินตามคำสอนของอาจารย์ให้มากที่สุด นั่นคือ การให้ นั่นเอง เมื่อกลับมาอ่านอีกครั้งก็ทำให้รู้สึกถึงน้ำใจของผู้ที่พยายามนำประโยชน์มาให้อย่างยิ่ง เพราะอาจารย์วยุรีนี้ต้องปฏิบัติหน้าที่ทางการบริหารแทนอาจารย์บุษกร ทั้งยังมีภารกิจในครอบครัวที่ต้องดูแลมารดาที่เจ็บป่วย แต่ก็ยังมีน้ำใจที่จะนำเรื่องที่เป็นประโยนช์มาเล่าสู่กันฟังอย่างครั้งนี้ จะเห็นได้ว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อาจารย์วยุรีได้ประสบมาตั้งแต่วันจันทร์ แต่เรื่องราวต่างๆได้นำเสนอสำเร็จเสร็จสิ้นในวันนี้มิใช่เป็นเพราะความเมินเฉย เนื่องจากเป็นเรื่องของการให้ แต่เป็นเพราะว่ามีการงานที่รัดตัวมาก ทั้งยังสุขภาพไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังมีน้ำใจ มีความเสียสละที่จะเพียรสร้างสรรค์ประโยชน์ให้แก่พวกเราได้รับทราบในสิ่งที่พลาดโอกาสในการอยู่ร่วมเหตุการณ์ และก็เช่นเดียวกัน ในความรู้สึกแล้ว อาจารย์วยุรีนี่แหละค่ะ ที่เป็นตัวอย่างของลูกศิษย์ที่พยายามเดินตามคำสอน ของอาจารย์อย่างสุดความสามารถจริงๆ มิใช่เพียงแค่ซาบซึ้งแล้วผ่านเลยไป ขอขอบคุณและอนุโมนาในกุศลกรรมที่ถ่ายทอดเหตุการณ์และข้อคิดที่ดีมาให้พี่ๆน้องๆอยู่เสมอค่ะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงนะคะพี่แอ๊ะ

โดย อาภา [1 พ.ย. 2545 , 14:19:34 น.] ( IP = 203.146.170.6 : : )

สลักธรรม 7 ขอบคุณน้าแอ๊ะค่ะ ที่นำข้อคิดที่มีสาระต่อชีวิตมาให้ รักอาจารย์มากค่ะ

โดย มด [1 พ.ย. 2545 , 14:30:31 น.] ( IP = 202.28.179.1 : : unknown )

สลักธรรม 8 ซึ้งน้ำใจในน้ำคำที่พร่ำบอก เหมือนมากรอกโสตประสาทอย่างอาจหาญ เก็บความดีมีคุณค่านานาประการ มาเจือจารแจกจ่ายให้หลายคน ได้รับรู้เห็นภาพที่ปรากฎ อาจจะช่วยให้สลดจิตลงได้ เปลี่ยนชีวิตคิดร้ายหมายมุ่งใจ สร้างตัวใหม่เป็นคนดีมีคุณธรรม ก็ได้แต่หวังไว้ในใจนี้ ชาวพุทธที่เคารพนบมือไหว้ ถ้าสงสารโปรดช่วยด้วยน้ำใจ ปฏิบัติธรรมกันไปให้เจริญ.. ขออนุโมทนากุศลกรรม กับ อาจารย์วยุรีอย่างยิ่งครับ ที่พยายามนำสิ่งนี้มาเพื่อเตือนใจคนหลายๆคนที่ไม่พยายามก้าวหน้าครับ และคุณอาภาด้วยครับที่เสมือนได้ใส่แว่นธรรมนำทางจิตได้ชัดเจนขึ้นครับผม ต้องบอกว่า ครูคนนี้ก็ดีใจมากครับ

โดย วิชิต ธรรมรังษี [1 พ.ย. 2545 , 15:13:50 น.] ( IP = 203.170.142.71 : : )

สลักธรรม 9 ... ขอให้กำลังใจ ให้หายวันหายคืนครับคุณดอกแก้ว :-) ...

โดย นรพัลลภ [1 พ.ย. 2545 , 15:24:49 น.] ( IP = 203.154.163.129 : : )

สลักธรรม 10 ทรายกับทะเล [นันทิดา แก้วบัวสาย] [D] Intro 9 Bars...8...9.. จะเหนื่อย เพียงไหน จะทุกข์ เพียงใด โปรดรู้ ตรงนี้ ยังมี ฉันอยู่ พร้อมจะ ดูแล หัวใจ หากมรสุม จะทำ เธอเหน็บ หนาวใจ พายุ จะแรง แค่ไหน จะคอย อยู่ข้าง เคียงเธอ หากมี วันไหน ที่เธอ ไปไกล จากฉัน ในหัว ใจไม่ เคยหวั่น และจะ คอยเธอ ย้อนมา ก็ใจ มันรู้ คลื่นลม จะคอย พัดพา คอยซัด ทะเล เข้าหา หาดทราย แห่งนี้ ดังเดิม คือ ผืนทราย ที่โอบ ทะเลไว้ จะวันใด มั่นคงเหมือน ดังที่เป็น อยู่ เคียงข้างเธอ ใจ ไม่ไหวเอน แหละยัง คงชัดเจน อย่างนั้น หาดทราย ยังสวย รายล้อม ทะเล ด้วยรัก คงไว้ ด้วยใจ แน่นหนัก ไม่หวั่น ยาม พายุผ่าน จะมี เพียงฉัน แหละเธอ ตราบนาน เท่านาน มีรัก มีใจ ประสาน ดั่งทราย อยู่คู่ ทะเล หายเร็วๆนะค่ะ ส่งกำลังใจมาให้เจ้าค่ะ http://www.daravdo.com/asx/sandandsea.asx

โดย ภาพตะวัน [1 พ.ย. 2545 , 22:51:01 น.] ( IP = 203.113.35.10 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด