ได้รับจดหมายเวียนเรื่องนี้มา เป็นเรื่องที่ดีมากๆ เลยค่ะ อยากจะบอกผู้เขียนว่า คุณเขียนบรรยายได้ดีอยู่แล้ว ดีมากๆ ขอบคุณ
เมื่อคืนหลังเที่ยงคืนได้ดูรายการ CineXtation ที่ช่อง 5 หรือ 9 จำไม่ได้ ไม่รู้เพื่อน ๆ คนไหนเคยดูบ้าง ประทับใจมาก ๆ เลย เพราะเป็นรายการที่สนับสนุนนำเสนอผลงานของผู้กำกับไฟแรงหน้าใหม่ ได้มีผลงานเป็นหนังสั้น ราว 10 นาที มีการประกวดด้วย รู้สึกว่าจะคัดเหลือ 50 เรื่องมั๊ง
เรื่องสั้นเมื่อคืนสุดยอดมากๆ ชื่อว่า "อั่งเปาของแม่" แค่ชื่อก็น้ำตาจะไหลแล้ว สร้างเมื่อปี 2543 ถ่ายทำได้สวยมาก ๆเลย ภาพสวยเหมือนดูสารคดีท่องเที่ยว หรือโฆษณาดี ๆสักเรื่องหนึ่ง เคยอ่านเรื่องสั้นในหนังสือแล้วนึกตามมั๊ยว่าถ้าสร้างเป็นหนังต้องเป็นอย่างนี้ ๆ นะตามจินตนาการไป มันออกมาแบบเพี๊ยะๆ เป๊ะ ๆเลยครับ ผู้กำกับเรื่องนี้เพิ่งอายุได้ 20 กว่าๆเอง อีกหน่อยดังแน่ ดันจำชื่อไม่ได้อีก ใครรู้ช่วยบอกทีนะ
อั่งเปาของแม่ เป็นเรื่องของหญิงชราคนนึงที่อาศัยอยู่ในบ้านไม้ในต่างจังหวัด ตัวคนเดียว ที่รอการกลับมาของลูกชายที่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ เพียงปีละครั้งเพื่อให้ลูกได้ไหว้พ่อและไหว้เจ้าในวันตรุษจีน คำพูดที่พูดกับลูกทางโทรศัพท์ขอร้องให้ลูกกลับมาไหว้พ่อบ้าง เยี่ยมแม่บ้าง "แม่คิดถึงลูกนะ...ลูก" นั้นสะทกสะท้องใจผมมาก แต่ลูกกลับตอบอย่างเสียไม่ได้ว่า "ติดงานอยู่แม่ คงไม่ได้กลับไปหรอก ไกลด้วย" ในที่สุดเพื่อตัดรำคาญแม่ "เอาละ เอาละ แล้วจะกลับไป" .....
รอยยิ้มของแม่ที่แสนดีใจที่ลูกจะกลับมาในไม่ช้า ทำให้แม่เข้าไปในตลาดเพื่อรับจ้างเย็บผ้า ตัดขากางเกง เพื่อเอาเงินค่าแรงทั้งหมดที่ได้มาใส่อั่งเปาให้ลูก ใกล้ถึงวันไหว้แม่ก็ยิ่งตื่นเต้น แม่เตรียมอาหารที่ลูกชอบไว้พร้อมหมด แล้วก็ถึงวันไหว้ในเทศกาลตรุษจีน แม่ตั้งโต๊ะไหว้ตั้งแต่เช้าจนสายแล้ว คอยลูกอยู่หน้าบ้านด้วยความกระวนกระวาย ก็ยังไม่เห็นวี่แววของลูกเลย รอยยิ้มน้อยๆของแม่ปรากฏขึ้นเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น "อยู่ไหนแล้วลูก เดินทางระวังตัวด้วยนะ" "แม่...ผมกลับไปไม่ได้แล้วนะ ติดงาน" สั้นๆ ห้วน ๆ แต่เอาความฝันความหวังของแม่ไปด้วย "ไม่เป็นไรจ๊ะ...รักษาสุขภาพให้ดีนะลูก" แล้วสายก็ถูกวางลง แม่หยิบซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ให้ลูกขึ้นมา แล้ววางลงไปเก็บไว้ในกล่องเหล็กเก่า ๆ ที่มีซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ของปีที่แล้วๆมาอีก 3-4 ซองนอนกองกันอยู่......
เรื่องทั้งหมดนี้ ดำเนินเรื่องเพียง 10 นาที ผู้แสดงเป็นหญิงชราเพียง 1 คนเท่านั้น ให้ 5 ดาวเลย แฟนผมที่นั่งดูด้วยกัน ร้องไห้ตาบวมเลย ส่วนผมอินกับหนังมาก ด่าทอไอ้ลูกชายเป็นการใหญ่ แล้วก็นึกเลยเถิดไปถึงสังคมที่ต้องแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตายในกรุงเทพทุกวันนี้ หลาย ๆ คนลืมพ่อแม่ซึ่งเป็นพระอรหันต์ของเราไว้ข้างหลัง ห่วงแต่ตัวเอง คิดถึงแต่วัตถุ ให้ความหวังลม ๆแล้ง ๆ กับคนที่รักเรา ห่วงเรา ให้อภัยเราได้ทุกเรื่อง เลี้ยงดูเรามาอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย บุคคลที่เหลือเวลาที่จะอยู่กับเราไปอีกสักกี่ปี หวังเพียงเห็นเราเติบโตเป็นคนดี ดูแลท่านยามเจ็บไข้บ้าง กอดท่าน หอมท่าน คุยกับท่านบ้างในยามที่ไม่มีใครสัก 5 นาที 10 นาที เหลียวแลมามองท่านสักนิดเถิดนะครับ คุณลูกทั้งหลาย
ผมอยากพิมพ์เรื่องย่อที่ผมเล่านี้ ให้เป็นภาษาเขียนที่สวยงามแต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีความสามารถพอ ระหว่างที่ผมพิมพ์อยู่นี้น้ำตาของผมเอ่อรื้นขึ้นมาตลอดเวลาไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คิดถึงหนังสั้นเมื่อวานตลอดเวลา ผมไม่เคยอินกับหนังเรื่องไหนมากขนาดนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะผมผูกพันกับแม่กับย่าและยายมาก พ่อผมเสียตั้งแต่ผมยังเด็ก แม่เลี้ยงผมและน้องทั้ง 5 คน ด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ผมจึงเกลียดคนที่อกตัญญูต่อผู้ใหญ่ หลายๆครั้งผมถามตัวเองเมื่อผมเห็นคนแก่ที่ยังต้องมานั่งขอทานขายของ แบกหาม ว่าลูก หลานของเขาหายไปไหนหมด แล้วตอนหนุ่มสาวเขาทำอะไร ถึงยังต้องลำบากอย่างนี้
วันนี้คุณบอกรักคุณพ่อและคุณแม่ของคุณแล้วหรือยังครับ ผมขออุทิศข้อเขียนและความประทับใจกับเรื่อง "อั่งเปาของแม่"นี้ ให้กับคุณพ่อ คุณแม่ทุกท่านและลูกกตัญญูทุกคน ตอนนี้แม่ผมอยู่ใกล้ ๆ ผมตรงนี้
นอนเล่นอยู่ ชักอยากกอดแม่ หอมแม่ขึ้นมาแล้วสิ แม่ครับ ผมรักแม่ครับ.....
ณัตถพล อริยะวัตรกุล