นำมาฝากเพื่อนๆอ่านเพื่อได้บุญกันมากๆ

---

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนมาณพ สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาท แห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมเท่านั้นที่จำแนกสัตว์ ให้เลวและประณีตได้ บุคคลบางคนในโลกนี้จะเป็นสตรีหรือบุรุษก็ตาม เป็นผู้มักทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง เป็นคนเหี้ยมโหด ไม่เอ็นดูเกื้อกูลในหมู่สัตว์มีชีวิต เขาตายไปจะเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เพราะกรรมที่ได้ทำไปแล้วนั้น หากตายไป แม้ไม่เข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ถ้ามาเป็นมนุษย์ เกิด ณ ที่ใดๆ ในภายหลัง จะเป็นคนมีอายุสั้น ดูก่อนมาณพ ปฏิปทาที่เป็นไปเพื่อมีอายุสั้นนี้ คือ เป็นผู้มักทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วงไป” จากนั้น พระองค์ทรงยกตัวอย่าง สมัยที่ยังบำเพ็ญบารมีเป็นพระโพธิสัตว์ ได้เกิดเป็น ลูกของพราหมณ์มหาศาลมีสมบัติมากมาย ชื่อว่า ทีปายนะ ท่านมีเพื่อนรักคนหนึ่ง ชื่อมัณฑัพยะ เมื่อโตขึ้นไม่เห็นสาระในการที่จะต้องอยู่ครองเรือน จึงชักชวนเพื่อนทำบุญให้ทาน เป็นการใหญ่ ได้ขนสมบัติที่มีอยู่ทั้งหมด มากองไว้หน้าบ้าน ประกาศให้มหาชนมาขนเอาไป โดยไม่เสียดายเลย เนื่องจากทั้งสองท่านเป็นที่เคารพรักของคนทั้งเมือง การตัดสินใจออกบวชของท่าน ทำให้มีผู้คน ร้องห่มร้องไห้ไม่อยากให้ออกบวช เพราะรู้ว่าเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก แต่เมื่อท่านตัดสินใจที่จะ บำเพ็ญ เนกขัมมบารมีแล้ว แม้จะมีใครมาหน่วงเหนี่ยวอ้อนวอนเอาไว้ ก็ไม่ใส่ใจ ไม่ห่วงใยอาลัย อาวรณ์ ในสิ่งใดทั้งสิ้น ทั้งสองท่านได้ออกไปสร้างอาศรม บวชอยู่ในป่าหิมพานต์ได้ ๕๐ ปี ก็ชักชวนกันออกจากป่า เพื่อเข้ามาเสพรสเค็มรสเปรี้ยวในเมือง จึงได้เที่ยวไปตามชนบทจนถึงเมืองพาราณสี อาศัยอธิมุตติก สุสานเป็นที่พักบำเพ็ญเพียรภาวนาอยู่หลายวัน ทีปายนดาบสเห็นว่าได้พำนักอยู่ที่ป่าช้าหลายวันแล้ว ก็ออกเดินทางไปหมู่บ้านอื่นเพื่อแนะนำมหาชนให้รู้จักสั่งสมบุญ เหลือเพียงมัณฑัพยดาบส เท่านั้นที่อยู่ในสุสานนั้นตามลำพัง อยู่มาวันหนึ่ง พวกโจรได้เข้าไปขโมยของภายในเมือง เมื่อเจ้าของบ้านและ เจ้าหน้าที่ตื่นขึ้น รู้ว่ามีขโมยแอบเข้ามาก็พากันตามจับ โจรรีบวิ่งเข้าป่าช้าทิ้งห่อทรัพย์ไว้ที่ประตูบรรณ ศาลาของพระ ดาบสส่วนหนึ่ง แล้วรีบหลบหนีไป พวกมนุษย์ที่ตามมาติดๆ เห็นห่อทรัพย์วางอยู่หน้าบรรณศาลาเข้า จึงตรงเข้าจับท่านดาบสซึ่งกำลังทำภาวนาอยู่ในห้อง ต่างรุมทุบตีท่าน แล้วจับส่งพระราชา พระราชาเองยังไม่ทันทรงพิจารณาเสียก่อน รับสั่งให้ราชบุรุษเอาตัวท่าน ไปเสียบที่หลาว พวกราชบุรุษจึงนำตัวท่านไปเสียบหลาวไม้ตะเคียนในป่าช้า เนื่องจากว่าดาบสเป็นผู้มีฤทธิ์มีเดชมาก ไม่มีใครสามารถฆ่าท่านได้ หากท่านจะเหาะหนี ก็กลัวว่าเจ้าหน้าที่จะเหมารวมนักบวชทั้งหมดว่า เป็นผู้ไม่มีศีล ต่อไปจะอยู่อย่างไม่มีความสุข ท่านจึงยอมให้เขาทรมาน แต่หลาวไม้ตะเคียนที่เอามา เสียบร่างกายของท่านนั้น จะเสียบ จะแทง ยังไงก็ไม่เข้า จึงเปลี่ยนเอาหลาวไม้สะเดาก็ยังไม่เข้าอีก เอาหลาวเหล็กเสียบก็ไม่เข้า ท่านดาบสจึงใคร่ครวญดูบุพกรรมของตนเอง ระลึกชาติไปดูว่า กรรมอะไรหนอ ทำให้ต้องได้รับโทษทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำความผิดเลย ท่านก็รู้ในญาณว่า ในภพชาติก่อน ได้เกิดเป็นลูกชายของช่างไม้ ได้ไปถากไม้กับบิดา จับแมลงวันมาตัวหนึ่งแล้ว เอาหนาม ไม้ทองหลางมาเสียบ บาปกรรมนั้นจึงตามมาทัน แล้วท่านรู้ตัวว่า ไม่อาจพ้นบาปกรรมนี้ได้ จึงบอกพวกราชบุรุษว่า “ถ้าท่านต้องการจะเอาหลาวเสียบเรา จงใช้หลาวไม้ทองหลางเถิด” พวกราชบุรุษทำตาม แล้ววางคนซุ่มรักษาอยู่ เพื่อคอยดูผู้ที่จะแอบมาช่วยเหลือดาบส ในวันนั้นเอง ทีปายนดาบสนึกถึงเพื่อน ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน จึงเดินทางกลับมาเยี่ยมท่านที่ป่าช้า ในระหว่างทางเมื่อท่านทราบข่าวนั้น จึงรีบเข้าไปในป่าช้า เห็นเพื่อนถูกทรมานแสนสาหัส เลือดท่วมตัว ก็บังเกิดความสงสัย ไต่ถามว่า “เพื่อนเอ๋ย ท่านได้ ทำผิดอะไรหรือ ทำไมถึงโดนทรมานถึงเพียงนี้” เมื่อรู้ว่าเพื่อนไม่ได้ทำผิด จึงถามต่อไปว่า “ท่านอาจจะรักษาใจของตนเองไม่ให้มีความขุ่นมัวได้หรือไม่” มัณฑัพยดาบสตอบว่า “เพื่อนเอ๋ย เราไม่ได้มีใจขุ่นมัวหรือขัดเคืองเลย” ทีปายนดาบสฟังแล้วชื่นใจ บอกเพื่อนว่า เมื่อเป็นเช่นนี้ร่มเงาของผู้มีศีลเช่นท่านเป็นความ สุขสำหรับเรา แล้วเข้าไปนั่งพิงหลาวอยู่เป็นเพื่อน หยาดโลหิตที่ออกจากร่างกายของ มัณฑัพยดาบส ก็หยดลงถูกตัวของทีปายนดาบส สรีระที่ผ่องใสดุจทอง ก็เปรอะเปื้อนด้วยเลือด แต่ไม่รู้สึกรังเกียจ ท่านนั่งพิงหลาวตลอดคืนยันรุ่งโดยไม่ได้สะทกสะท้านว่า จะถูกจับไปฆ่าเหมือนเพื่อน วันรุ่งขึ้น พวกราชบุรุษได้ไปกราบทูลเหตุการณ์นั้นให้พระราชาทรงทราบ พระราชา จึงรีบเสด็จไปหาแล้วตรัส ถามทีปายนดาบสว่า “ดูก่อนบรรพชิต เหตุไรท่านจึงนั่งพิงหลาวอยู่” ทีปายนดาบสตอบว่า “มหาบพิตร อาตมภาพนั่งรักษาดาบสนี้อยู่ ก็มหาบพิตรทรงทราบแล้วหรือว่าดาบสนี้ทำผิด หรือไม่ได้ทำผิด จึงได้ลงอาญาอย่างนี้” เมื่อทราบว่ายังไม่ได้ทันพิจารณา จึงกล่าวสอนว่า “ธรรมดาว่าคฤหัสถ์ผู้บริโภค กาม ถ้าเป็นคนเกียจคร้านแล้วไม่ดี พระราชา ควรจะพิจารณาก่อนแล้วจึงกระทำ จึงจะเป็นที่พึ่งของ มหาชนได้” เมื่อพระราชาทรงทราบว่า มัณฑัพยดาบสไม่มีความผิด จึงรับสั่งให้ถอนหลาวออก พวกราชบุรุษไม่สามารถจะถอนหลาวออกได้ ฝ่ายดาบสทูลพระราชาว่า “มหาบพิตร อาตมภาพถึง ความพินาศย่อยยับอย่างนี้ก็ด้วยอำนาจกรรมที่ได้ทำไว้แต่ปางก่อน ไม่มีใครถอนหลาวออกจากตัว อาตมภาพได้ ถ้าพระองค์มีพระราชประสงค์จะพระราชทานชีวิตแก่อาตมภาพ โปรดให้เอาเลื่อยมา ตัดหลาวนี้ให้เสมอหนังเถิด” พระราชารับสั่งให้กระทำตามนั้น ภายในร่างกายของดาบสจึงมีหลาวติดอยู่ตลอดเวลา ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะการที่เอาหนามทองหลางเสียบก้นแมลงวันแต่ก็ยังไม่ตาย จะตายต่อเมื่อหมด อายุขัยของมัน เพราะฉะนั้นดาบสนี้จึงไม่ตาย แต่ปลายหลาวก็ฝังติดอยู่ในร่างกายของท่านเรื่อยมา พระราชาทรงนมัสการพระดาบสทั้งสองให้งดโทษ แล้วนิมนต์ให้อยู่ในพระราชอุทยาน ทำการรักษา แผล ให้ท่านบำเพ็ญสมณธรรมอย่างมีความสุขตลอดอายุขัย เราจะเห็นว่า บาปกรรมแม้เพียงเล็กๆ น้อยๆ ล้วนส่งผลทั้งสิ้น ทุกอย่างที่เราทำเอาไว้ไม่ว่า ดีหรือชั่ว ได้ถูกบันทึกเอาไว้ในใจของเราเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่รอวันส่งผลเท่านั้นเองเหมือนระเบิด เวลา ที่นับถอยหลัง เมื่อถึงกำหนดต้องระเบิดอย่างแน่นอน แล้วในอดีตที่ผ่านมานั้น เราไม่รู้ว่าได้ทำ บาปอกุศลอะไรเอาไว้บ้าง ทำให้โศกนาฏกรรมบังเกิดขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว จึงอยากจะฝากข้อคิดว่า เราไม่ควรประมาทในชีวิต เพราะชีวิตในโลกนี้แสนสั้น แต่ชีวิตหลังความตายช่างยาวนานยิ่งนัก เราควรเร่งรีบสั่งสมบุญกัน ก่อนที่จะหมดโอกาส จะได้ไม่ต้องมาเสียดายภายหลัง ดังคำสุภาษิตที่ กล่าวว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งนํ้าตา แต่สำหรับนักสร้างบารมีแล้ว แม้เห็นโลงศพก็จะไม่หลั่งนํ้าตา ไม่กลัวต่อพญามัจจุราช ที่มาพรากชีวิตเราไป เพราะการตายเป็นเพียงแค่การเปลี่ยนภพเปลี่ยนภูมิ เปลี่ยนแปลงเพื่อก้าวไปสู่ชีวิตที่ละเอียดและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ความตายดูเหมือนจะ เป็นโศกนาฏกรรม ที่เลวร้ายและน่ากลัวที่สุด แต่โศกนาฏกรรมอย่างหนึ่ง ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ เกิดเป็นมนุษย์แล้ว ไม่ได้สั่งสมบุญเอาไว้ติดตัว มัวแต่แสวงหาทรัพย์สมบัติหรือสร้างแต่บาปอกุศลเอาไว้ เอาดีใส่ตัวเอา ชั่วใส่คนอื่น ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้ายิ่งนัก เพราะกว่า จะได้กลับมาเป็นมนุษย์ มีโอกาสดีๆ เช่นนี้ ไม่รู้อีกกี่ภพกี่ชาติ ผู้ฉลาดจึงควรเร่งรีบสั่งสมบุญบารมีก่อนที่ชีวีจะหาไม่ ใจของเราดวงนี้ควรมีแต่ภาพ ของกุศลกรรม เก็บเกี่ยวเอาแต่สิ่งที่ดีงามไว้ให้มากๆ แม้ว่าเราจะมีกรรมเป็นตัวควบคุม ก็ให้มีแต่ กุศลกรรมติดตัวไปล้วนๆ กันทุกคนดีกว่า Pranee.T@gotoTFB.com

โดย ปราณี ตรีเศรษฐ (พี่แหยค่ะ) - [12 พ.ย. 2544 , 19:31:26 น.] ( IP = 202.183.157.196 : : 202.183.157.196 )

[ 1 ] [ 2 ]

สลักธรรม 1 ผมขออนุโมทนากับแหยนะครับที่ส่งเรื่องประเสริฐมาลงในกระทู้ครับ ยอดมากๆเลยครับ เทพธรรม

โดย เทพธรรม - [12 พ.ย. 2544 , 19:39:08 น.] ( IP = 202.183.157.196 : : 202.183.157.196 )

สลักธรรม 2 อนุโมทนากับพี่แหยเช่นกันค่ะ

โดย นุช - [12 พ.ย. 2544 , 19:48:02 น.] ( IP = 203.145.27.31 : : )

สลักธรรม 3 ครั้งแรกอนุโมทนากับพี่แหยทันที ที่ได้รับทราบว่ามีคนยอมเสียสละเวลาพิมพ์ธรรมะยาวๆ เป็นแง่คิด เป็นคติเตือนใจ โดยยังไม่ได้อ่านในเนื้อความแต่อย่างใด แต่หลังจากที่อ่านเสร็จ ความรู้สึกเปลี่ยนไปเป็นความชื่นชม และโสมนัสเป็นอย่างยิ่งกับกัลยาณมิตรผู้ใฝ่ธรรม และเปี่ยมไปด้วยจิตเมตตา พร้อมให้ธรรมเป็นทานแก่สาธุชนเยี่ยงนี้ ขออนุโมทนาด้วยความจริงใจอีกครั้งค่ะ

โดย นุช (อีกครั้งค่ะ) [12 พ.ย. 2544 , 20:02:31 น.] ( IP = 203.145.27.31 : : )

สลักธรรม 4 อนุโมทนากับพี่แหยค่ะ อ่านแล้วได้คติ ได้ข้อคิดดีมาก อ่านแล้วกลัว กลัวการทำบาป แม้บาปเพียงเล็กน้อยก็กลัวค่ะ อ่านแล้วก็นึกดีใจที่ได้พบกัลยาณมิตรที่มูลนิธิอภิธรรมมูลนิธิค่ะ ดาค่ะ

โดย ดา [12 พ.ย. 2544 , 20:42:15 น.] ( IP = 158.108.12.87 : : 158.108.12.87 )

สลักธรรม 5 ขอขอบพระคุณและอนุโมทนากับพี่แหยมากๆเลยค่ะที่นำเสนอเรื่องดีๆอย่างนี้ให้อ่าน และยังได้เตือนสติให้รีบขวนขวายสั่งสมบุญให้มากที่สุด เพราะชีวิตนี้สั้นนัก เห็นดัวยกับพี่แหยอย่างยิ่งค่ะ จะพยายามเก็บเกี่ยวแต่สิ่งที่ดีงามเอาไว้ให้มากๆเหมือนกับพี่แหยค่ะ ฝากดอกไม้มาให้พี่แหย ด้วยความรักและคิดถึงค่ะ ธัญธร

โดย ธัญธรค่ะ [12 พ.ย. 2544 , 21:36:45 น.] ( IP = 202.183.147.79 : : )

สลักธรรม 6 _/¦\_ ขอบพระคุณมากครับ

โดย ปิ่น [12 พ.ย. 2544 , 21:50:09 น.] ( IP = 202.183.157.116 : : 202.183.157.116 )

สลักธรรม 7 บาปน่ากลัวมากครับผม เป็นเรื่องที่ดีมาก เป็นคติสอนใจ น้องจ้อยเลยจับแมลงวันมาฝาก เพื่อจะได้จำเรื่องนี้ได้แม่นๆ จะได้ไม่กล้าทำบาปไงครับ

โดย น้องจ้อย [12 พ.ย. 2544 , 21:54:56 น.] ( IP = 203.145.15.86 : : )

สลักธรรม 8 อนุโมทนาด้วยใจเลยค่ะ ขอบพระคุณมากๆที่นำเรื่องนี้มานำเสนอ โด่งเพิ่งได้เข้ามาอ่านค่ะน้าแหย เป็นข้อเตือนใจที่ดีมากจริงๆ เคยคิดสงสัยอยู่เหมือนกันค่ะว่า ทำไมคนบางคนที่เราเห็นว่าเขามีจิตใจงดงาม หมั่นสร้างกุศลกรรมอยู่เป็นนิจ ถึงได้มีวิบากแรงๆมากระทบอยู่เรื่อยๆ ทั้วๆที่เราก็เรียนมาแล้วว่านิสสัยปกตูเป็นตัวเก็บสะสมนิสัยและความเคยชินในชาติก่อนๆมา คนที่กลัวผลของบาปก็น่าจะมีความคิดนี้ติดตามมาก่อนหลายชาติ โด่งก็เลยไม่เข้าใจว่า ทำไมวิบากร้ายๆจึงตามมารังควาญท่านเหล่านั้นได้อยู่เรื่อยๆ พอได้อ่านเรื่องนี้แล้วก็พอได้อ๋อค่ะ เราทุกคนมีอดีตชาติที่นับไม่ถ้วน เราไม่สามารถย้อนระลึกกลับไปได้เลยว่าเราเคยเป็นคนแบบใด และทำอะไรมาแล้วบ้าง แม้กรรมที่เรานึกว่ามันเล็กน้อย ก็วนเวียนมาให้ผลเสมอๆ (แม้ว่าชาตินี้เราจะกลับใจมากลัวบาปแล้วก็ตาม) อย่างที่น้าแหยบอกนะคะ เราไม่รู้เลยว่าจะมีโศกนาฏกรรมร้ายๆมาเกิดขึ้นกับเราเมื่อไหร่ เคยมั่นใจว่าคงไม่อายุสั้นเพราะเราไม่มีนิสัยชอบฆ่าสัตว์ รังแกสัตว์ แต่ดาบสในเรื่องก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า นิสัยในปัจจุบันไม่ได้แสดงความแน่นอนของผลที่จะได้รับในปัจจุบันเสมอไป ระบบของกรรมนี่ คิดแล้วซับซ้อนและน่ากลัวจริงๆนะคะ ประมาทกันไม่ได้เลย ขอบพระคุณที่ให้ความกระจ่างค่ะ

โดย โด่ง [13 พ.ย. 2544 , 01:49:43 น.] ( IP = 61.202.144.86 : : )

สลักธรรม 9 บาปกรรมแม้ทำนิด ในดวงจิตติดไปนาน คำนึงทุกสถาน ถึงกรรมกอปรชอบทางควร...

โดย ดอกสารภี [13 พ.ย. 2544 , 04:54:19 น.] ( IP = 202.28.25.183 : : 202.28.25.183 )

สลักธรรม 10 กุศลผลเป็นสุข ไร้ความทุกข์ฉุกคิดหวน อกุศลผลแน่ทวน พึงเลือกทำพระนำทาง..

โดย ดอกสารภี [13 พ.ย. 2544 , 04:57:47 น.] ( IP = 202.28.25.183 : : 202.28.25.183 )

[ 1 ] [ 2 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด