เพลานั้นได้พึ่งใบบุญพระเทพปริยัติมุนี เจ้าคณะจังหวัดหนองคายยามนั้น เป็นพระอุปัชฌาย์ประกอบพิธีบวชให้เมื่อเดือนพ.ค. 2510 โดยได้รับฉายาว่า สุเมโธ แต่ด้วยภาระของเจ้าคณะจังหวัดมีมากเกินกล่าว มิมีเวลาพร่ำสอนธรรมวินัยและข้อกรรมฐาน จึงฝากให้เป็นศิษย์หลวงปู่ชา ที่วัดหนองป่าพง จ.อุบลราชธานี
ด้วยวัดหนองป่าพงเป็นสถานที่สัปปายะเหมาะแก่การปฏิบัติยวดยิ่ง มีกลิ่นอายแห่งร่มเย็น ทั้งสัตว์และคนอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างฉันมิตร มิมีเบียดจิต บีฑากายให้คลายแคลง
กุฏิสงฆ์สร้างอย่างง่าย ท่ามกลางไพรป่า ทั้งโบสถ์ ศาลา หาได้ทิ้งความกลมกลืนกับธรรมชาติไม่ พระเณรใส่ใจกิจวัตร ปัดกวาดลานสะอาดตา อีกกิริยาสำรวมยิ่ง บ่งบอกความจริงเป็นสภาวะ เป็นการเสริมองค์ธรรมการทำจิตตามครรลองพุทธพจน์
ตลอด 4 พรรษาที่ได้เคี่ยวกรำฝึกฝนจากพระอาจารย์ชา ทำให้ท่านซาบซึ้งในหลักธรรมคำสอน ยิ่งมากพรรษายิ่งมากภูมิธรรม จากภาษาใบ้ใช้ภาษามือ สื่อภาษาอีสาน สร้างตำนานพระฝรั่งพูดลาว ฉันข้าวเหนียวปลาร้า
ในปี 2513 มีชาวอเมริกัน 2 คนมาขอบวชที่วัดหนองป่าพง คนหนึ่งเป็นนักเขียน อีกคนเป็นนักจิตวิทยา บวช 1 พรรษาก็ลาสึก
นักเขียนได้บันทึกคำสอนหลวงปู่ชาแล้วพิมพ์เผยแพร่ นักจิตวิทยามักจะแนะนำผู้คนที่แสวงหาความพ้นทุกข์มาพบหลวงปู่ชา ทำให้วัดหนองป่าพงคลาคลํ่าไปด้วยศิษย์ต่างชาติที่เพิ่มทวีดังดอกเห็ด
หลวงปู่ชาจึงตั้งวัดป่านานาชาติที่ป่าช้าบ้านบุ่งหวาย เพื่อเป็นการปูพื้นฐานให้พระภิกษุต่างชาติได้รู้จักปกครองกันเอง โดยมีพระสุเมโธ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกปกครองพระอเมริกัน 2 รูป พระอังกฤษ 2 รูป และญี่ปุ่น 1 รูป เมื่อปี 2518
...ขอบคุณน้องกิ๊ฟมากค่ะ...
