สัจจะของชีวิตใครเล่าจะหลีกเลี่ยงได้

---

สัจจะของชีวิตใครเล่าจะหลีกเลี่ยงได้ เมื่อจะพูดถึงความตายหลายคนกลัวหวาดผวา ไม่พร้อมที่จะตาย เมื่อมีชีวิตแล้ว มีใครบ้างจะรับรองว่า เกิดชีวิตแล้วไม่ตาย สัจจะแห่งชีวิตนั้น เมื่อเกิดมี ความดับหรือตายก็ต้องมี เมื่อสัจจธรรมเป็นเช่นนี้ เราชาวพุทธต้องเข้าใจและเข้าถึง ความรู้สึกและความรู้จริงในเรื่องของชีวิต และความตาย องค์พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราได้ชี้ให้ไม่ใช้ชีวิต หลงระเริงประมาท ว่าเรายังไม่แก่ ไม่เจ็บไม่ตาย ทรงชี้ให้เห็นสัจจธรรมในเรื่องชีวิต ความผันแปรของชีวิต และการสิ้นสุดคือความตายแห่งชีวิต และผลแห่งการดำเนินชีวิต ที่ประมาทผิดพลาดไว้ ให้ระมัดระวังการใช้ชีวิต ในหลักธรรมอันเป็นพุทธวจนะ ก็มีแสดงไว้เป็นอเนกมากมาย พอจะหยิบยกมาเป็นหลักใจ เพื่อเป็นวิถีนำชีวิตสู่ความรู้แจ้งเห็นจริงในสัจจะ ของชีวิตนี้ เพื่อประโยชน์และความสุขที่ทรงชี้ให้เห็นถึงการดำเนินชีวิตที่ถูกที่ต้องที่เหมาะกาลเวลาจึงจะนำพา ชีวิตพ้นการไม่ต้องมาเกิดมาตายอีก หลักธรรมที่นำเป็นหลักใจนี้พอจะแสดงโดยสังเขปดังนี้

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 12:40:48 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

สลักธรรม 1 -ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายนี้มีความวิปริตผันแปร ไม่แน่นอน - อายุและวัย หมดไปตามลำดับแห่งกาลเวลา - จะเด็กหรือหนุ่มหรือแก่ก็ต้องตาย -ชีวิต ไม่ถึงร้อยปีก็จะตาย - ถ้าอยู่เลยร้อยปี ก็ต้องตายเพราะความแก่เป็นแน่แท้ - ไม่ว่าจะเป็นคนโง่ก็ตาย คนฉลาดก็ตาย -สรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนก้าวเดินไปสู่ความตายใครเล่าจะไม่ตาย -เมื่อถึงคราวตาย หมู่ญาติก็ช่วยไม่ได้ -ชีวิตนี้น้อยนัก ชีวิตนี้สั้นนัก -วันและคืนย่อมผ่านไปใครเล่าจะหยุดเวลาได้ - เมื่อมีชีวิต อายุแห่งวัยของชีวิตก็ร่นเข้ามา -ความเกิด ก็เป็นทุกข์ -เมื่อจะตาย ก็ตายไปคนเดียวต่างคนต่างไป -กาลเวลานั้นล่วงไป ราตรีก็ผ่านไปรออะไรกันเล่า -ความตาย ก็เป็นทุกข์ -ความแก่ ก็เป็นทุกข์ -สัตว์โลกถูกมฤตยูคือความตายนั้นห้ำหั่นจะวิ่งหนีก็ไม่ทัน -ความตายไม่มีใครหนีได้เลย - สัตว์โลก ถูกชราความแก่ปิดล้อมไว้มีใครเลยไม่แก่ -ความป่วย เจ็บ ก็เป็นทุกข์ - มาเกิด ก็เกิดมาคนเดียว -ชีวิตนี้คับแค้นจริง และสั้นเหลือเกิน -ชีวิตนี้สิ้นสุดลงที่ความตาย -เมื่อยังมีชีวิตอยู่ ควรเกื้อกูลกัน - เมื่อสัตว์จะตาย ไม่มีผู้ป้องกัน - ทุกข์เพราะความตายนั้นมีอยู่ ดังที่แสดงว่า มรณํปิ ทุกขํ -คนที่ร้องให้ถึงคนตาย เขาก็จะต้องตายด้วย -ปราชญ์กล่าวว่าชีวิตนี้น้อยนัก -เห็นอยู่เมื่อเช้า สายก็ตายได้ มีอะไรแน่นอนบ้าง - ที่ตายแล้วก็แล้วไป ไม่ควรเศร้าโศกถึงควรคำนึงถึงสิ่งดีงาม -โลกถูกความตายครอบเอาไว้ -เมื่อความตายมาถึงตัว ก็ไม่มีใครป้องกันได้

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 12:42:14 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

สลักธรรม 2 -เมื่อคนตายแล้วสมบัติสักนิดก็ไม่ติดไป -ทุกชีวิตที่เกิดมาแล้วจะต้องแตกสลายในที่สุด -ทุกชีวิตจะต้องทอดทิ้งร่ายกายไว้ในโลก - ไม่มีใครผัดเพี้ยนกับความตาย ซึ่งมีอำนาจมากได้ -สถานที่ที่ได้ชื่อว่าไม่มีคนตาย ไม่มีในโลก - ทุกคนควรทำหน้าที่ของตนและไม่ควรประมาท - ทั้งหนุ่มและแก่ ล้วนร่างกายแตกดับไปทุกคน -มีใครบ้างที่มีอำนาจที่จะ ผัดเวลาหรือผัดเพี้ยนกับมฤตยู นั้น ได้ -วันเวลาผ่านไป ชีวิตก็ยิ่งใกล้ความตาย - คนทุกคนต้องตาย - วัยและเวลาสิ้นไปตามคืนและวัน -การตายโดยชอบธรรม ดีกว่าการมีชีวิตอยู่โดยไม่ชอบธรรม -อายุของคนย่อมหมดสิ้นไป -ความตายย่อมมีแก่ผู้มาเกิด - วันคืนเคลื่อนคล้อย อายุก็เหลือน้อยเข้าทุกที -สัตว์ทั้งปวงย่อมถูกชราและมรณะพัดพาไป -สายเห็นกันอยู่ รุ่งเช้าอีกวันก็ตาย -มีชีวิตอยู่อย่างไม่ถูกต้อง หาประเสริฐไม่ -เงินซื้อความสุขได้แต่จะซื้ออายุให้ยืนยาวไม่ได้ -สัตว์ทั้งปวง จัดทอดทิ้งร่างไว้ในโลก -ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว ไม่ต้องกลัวปรโลก วัยย่อมเสื่อมลงเรื่อยไป ทุกเวลาหลับและเวลาตื่น -เมื่อตาย ทรัพย์สักนิดเดียวจะติดตัวไปก็ไม่มี -ตายเพื่อความถูกต้องประเสริฐกว่า

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 12:43:48 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

สลักธรรม 3 -ถึงคราวตาย บุตรทั้งหลายก็ช่วยไม่ได้ - ถึงคราวตาย บิดา ญาติพี่น้องก็ช่วยไม่ได้ -รวยก็ตาย จนก็ตาย - ทรัพย์สมบัติ ก็ซื้อความแก่ไม่ได้ - สักวันหนึ่ง ก็จะพรากจากกันไป -วันคืน ไม่ผ่านไปเปล่านำวัยแห่งชีวิตไปด้วย -มฤตยูคือความตาย พยาธิ ชรา ทั้งสามนี้ดุจไฟลามลุกไหม้ -ผู้ที่ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว ไหนเลยจะกลัวความตาย - ผู้ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี - วันคืนผ่านพ้นไป ชีวิตย่อมจะเหลือน้อยลง - อายุย่อมหมดไปทุกขณะที่หลับตาและลืมตา - คนจะมีชีวิตอยู่ได้ก็เพียงร้อยปี หรือจะเกินก็เพียงเล็กน้อย - แม้ชีวิตอยู่ร้อยปี ก็ไม่พ้นความตายไปได้ มวลมนุษย์ล้วนมีความตายรออยู่ข้างหน้า -ชีวิตของเราเป็นของน้อย ชราและพยาธิก็คอยย่ำยี -กาลเวลาย่อมกลืนกินสรรพสัตว์ทั้งหลาย พร้อมกันไปกับตัวมันเอง -คนใดร้องให้บ่นเพ้อถึงคนที่ตายไปแล้ว แม้คนที่ร้อนนั้นก็ต้องตายเหมือนกัน - เมื่อมาเกิด ก็ไม่มีใครอ้อนวอนมาเกิด เมื่อตายจากโลกนี้ ก็ไม่มีใครอนุญาตให้ไป - วันคืนล่วงไป ชีวิตของคนก็พร่องลงไป จากประโยชน์ที่จะทำ -ชีวิตของสัตว์เหมือนภาชนะดิน ซึ่งล้วนมีความสลายเป็นที่สุด -ทั้งคนมี ทั้งคนจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 12:45:37 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

สลักธรรม 4 -รูปกายของสัตว์ย่อมร่วงโรยไป แต่ชื่อและโครตไม่เสื่อมสลาย -อายุสังขาร ใช่จะประมาทไปตามสัตว์ผู้ยืน นั่ง นอน หรือ เดินอยู่ก็หาไม่ -สิ่งมีชีวิตทั้งปวง ย่อมกลัวโทษและกลัวความตาย จงทำตนเป็นอุปมา แล้วไม่พึงฆ่าหรือใช้ให้ผู้อื่นฆ่า -เพราะฉะนั้น ในชีวิตที่เหลืออยู่นี้ ทุกคนควรกระทำกิจหน้าที่ และไม่พึงประมาท -ร่างกายนี้ ไม่นานนัก เมื่อวิญญาณจากไปแล้ว หมู่ญาติก็เกลียดกลัว เอาไปทิ้งในป่าช้าเหมือนท่อนไม้ -เมื่อภิกษุมีใจอันอบรมแล้วด้วยมรณะสัญญาอยู่โดยมาก จิตย่อมหวนกลับ งอกลับ ถอยกลับจากการรักชีวิต -กาลเวลาล่วงไป วันคืนผ่านพ้นไป วัยก็หมดไปที่ละตอน ๆ ตามลำดับ -อายุของคนนี้น้อยนัก จะต้องจากโลกนี้ไป จึงควรทำกุศล และประพฤติพรหมจรรย์ -น้ำเต็มฝั่ง ไม่ไหลทวนขึ้นที่สูง ฉันใด อายุของคน ก็ย่อมไม่เวียนไปสู่วัยเด็กอีก ฉันนั้น -ชีวิตนี้เป็นสิ่งคับข้อง เป็นสิ่งเล็กน้อย ประกอบด้วยทุกข์ ใครเล่ายังจะอาศัยชีวิตนี้ ไปสร้างเวรกับผู้อื่น - ชีวิตนี้น้อยนัก ไม่ถึงร้อยปีก็ตายกันแล้ว ถ้าจะอยู่เกินไป ก็ต้องตายเพราะความแก่ - วันคืนย่อมล่วงไป ชีวิตย่อมหมดเข้าไป อายุของสัตว์ ย่อมสิ่นไป เหมือนน้ำแห่งแม่น้ำน้อย ๆ ฉะนั้น - อายุของมนุษย์มีน้อย คนดีพึงดูถูกอายุนั้นเสีย พึงประพฤติดุจคนมีศรีษะถูกไฟใหม้ มฤตยู (ความตาย) จะไม่มาถึง ย่อมไม่มี -ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งเขลา ทั้งฉลาด ล้วนไปสู่อำนาจแห่งความตาย ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า - ความตายย่อมครอบงำคนเก็บดอกไม้ (กามคุณ) ที่มีใจข้องในอารมณ์ต่าง ๆ ไม่อิ่มในกาม ไว้ในอำนาจ -ภัยของสัตว์ผู้เกิดมาแล้ว ย่อมมี เพราะต้องตายแน่นอน เหมือนภัยของผลไม่สุก ย่อมมี เพราะต้องหล่นในเวลาเช้าฉะนั้น

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 12:46:55 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

สลักธรรม 5 - ภาชนะดินที่ช่างหม้อทำแล้ว ล้วนมีความแตกเป็นที่สุด ฉันใด, ชีวิตของสัตว์ทั้งหลาย ก็ฉันนั้น - ผู้เลี้ยงโคย่อมต้อนฝูงโคไปสู่ที่หากินด้วยพลอง ฉันใด, ความแก่และความตาย ย่อมต้อนอายุของสัตว์มีชีวิตไปเช่นกัน ฉันนั้น -การร้องให้ ความโศกเศร้า หรือการคร่ำครวญร่ำไรใด ๆ ย่อมไม่เกิดประโยชน์แก่ผู้ล่วงลับไปแล้ว ผู้ที่ตายแล้วก็คงอยู่อย่างเดิมนั้นเอง เมื่อถูกพญามัจจุราชครอบงำ ไม่ว่าบุตร ไม่ว่าบิดา ไม่ว่าญาติพวกพ้อง มีไว้ก็ช่วยต้านทานไม่ได้ จะหาที่ปกป้องในหมู่ญาติ เป็นอันไม่มี -เมื่อไม่มีความชั่ว ซึ่งที่ไว้ ณ ที่ไหน ๆ เลย ฉะนั้นจึงไม่หวั่นเกรงความตายที่จะมาถึง - การร้องให้หรือโศกเศร้า จะช่วยให้จิตใจสงบ สบาย ก็หาไม่ ทุกข์ยิ่งเกิดเพิ่มพูนทับทวี ทั้งร่ายกายก็พลอยทรุดโทรม -คนที่รักใคร่ ตายจากไปแล้ว ย่อมไม่ได้พบเห็นอีกเหมือนคนตื่นขึ้นไม่ได้เห็นสิ่งที่ได้พบในฝัน -จะตายก็ไปคนเดียว จะเกิดก็มาคนเดียว ความสัมพันธ์ของสัตว์ทั้งหลาย ก็เพียงแค่ได้มาพบปะเกี่ยวข้องกันเท่านั้นเอง - คนที่สละความเศร้าโศกไม่ได้ มัวทอดถอนถึงคนที่จากไปแล้ว ตกอยู่ในอำนาจของความโศก ย่อมประสบความทุกข์หนักยิ่งขึ้น - ตอนเช้ายังเห็นกันอยู่มากคน พอตกเห็นบางคนก็ไม่เห็น เมื่อเย็น ยังเห็นกันอยู่มากคน ตกถึงเช้า บางคนก็ไม่เห็น - ถ้าบุคคลจะเศร้าโศกถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่แก่ตน (เช่นผู้ที่ตายไปแล้ว เป็นต้น) ไซร้ ก็ควรจะเศร้าโศกถึงตนเอง ซึ่งตกอยู่ในอำนาจของพญามัจจุราชตลอดเวลา

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 12:48:18 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

สลักธรรม 6 -แม่น้ำเต็มฝั่ง ไม่ไหลทวนขึ้นที่สูง ฉันใด อายุของมนุษย์ทั้งหลาย ย่อมไม่เวียนกลับมาสู่วัยเด็กอีก ฉันนั้น -ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งคนพาล ทั้งบัณฑิต ทั้งคนมี ทั้งคนจน ล้วนเดินหน้าไปหาความตายทั้งหมด -ผลไม้สุกแล้ว ก็หวั่นแต่ละต้องร่วงหลุ่นไปตลอดเวลา ฉันใด สัตว์ทั้งหลายเกิดมาแล้ว ก็หวั่นแต่จะตายอยู่ตลอดเวลา ฉันนั้น -อายุของคนน้อยนัก คนดีไม่ควรลืมอายุ ควรระลึกถึงอายุดุจคนถูกไฟไหม้ศรีษะ เพราะการที่ความตายจะไม่มาถึงนั้น ไม่มีเลย - ถ้าจะเศร้าโศกถึงคนที่ตายไปแล้ว ก็ควรจะเศร้าโศกถึงตนเองด้วย ที่ตกอยู่ในอำนาจของความตายตลอดเวลา - ห้วงน้ำที่เต็มฝั่ง พึงพัดต้นไม้ซึ่งเกิดที่ตลิ่งไปฉันใด, สัตว์มีชีวิตทั้งปวง ย่อมถูกความแก่และความตายพัดไปฉันนั้น -เพราะฉะนั้น สาธุชน สดับคำสอน ของท่านผู้ไกลกิเลสแล้ว พึงกำจัดความร่ำไรรำพันเสีย เห็นคนล่วงลับจากไป ก็ทำใจให้ได้ว่า ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว เราจะขอให้เป็นอยู่อีกย่อมไม่ได้ - ดูซิ.. ถึงคนอื่น ๆ ที่กำลังเตรียมตัว เดินทางไปตามยถากรรม ที่นี่สัตว์ทั้งหลายเผชิญกับอำนาจ ของพญามัจจุราชเข้าแล้ว กำลังดิ้นรนกันอยู่ทั้งนั้น -เมื่อวัยเสื่อมสิ้นไปอย่างนี้ ความพลัดพรากจากกัน ก็ต้องมีโดยไม่ต้องสงสัย หมู่สัตว์ที่ยังเหลืออยู่ ควรเมตตา เอื้อเอ็นดูกัน ไม่ควรจะมัวเศร้าโศกถึงผู้ที่ตายไปแล้ว -วันคืนล่วงไปเท่าไรชีวิตก็พร่องลงไปเท่านั้น เวลาแห่งความตายรุกไล่เข้าไปทุกอิริยาบท ฉะนั้นจึงไม่ควรประมาทเวลา - จะอยู่ในอากาศ อยู่กลางมหาสมุทร เข้าไปสู่หลืบเขา ก็ไม่พ้นจากมฤตยูได้ ประเทศคือดินแดนที่มฤตยูจะไม่รุกรานผู้อยู่ ไม่มี - กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยล่อมละลำดับไป ผู้เล็งเห็นภัยในมรณะนั้น พึงทำบุญอันนำสุขมาให้

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 12:58:07 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

สลักธรรม 7 -เมื่อเศร้าโศกไป ก็เท่ากับทำร้ายตัวเอง ร่างกายจะผ่ายผอม ผิดพรรณจะซูบซีดหม่นหมอง ส่วนผู้ที่ตายไปแล้ว ก็จะเอาความโศกเศร้านั้นของเรา ไปช่วยอะไรตัวเขาไม่ได้ ความร่ำไรรำพัน ย่อมไร้ประโยชน์ - ผู้ที่เศร้าโศกถึงคนตาย ก็เหมือนเด็กร้องให้ เหมือนกับขอพระจันทร์ที่โคจรไปในอากาศ คนตายถูกเผาอยู่ ย่อมไม่รู้ว่าญาติคร่ำครวญถึง เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศก เขาไปแล้วตามวิถีทางของเขา

โดย T (tvb) [27 ม.ค. 2548 , 13:01:02 น.] ( IP = 61.91.156.6 : : 192.168.0.102 )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด