ถ้าจะเปรียบง่าย ๆ ก็คือ กองกระดูก แต่ละชาติ ของผู้หนึ่ง ๆ ซึ่งได้เวียนว่ายตายเกิดมานั้นมารวมทับถมกัน ก็จะเท่าภูเขา ภูเขานั้นไม่ใช่ภูเขาที่เราเห็น แต่เป็นภูเขาสิเนรุ น้ำตาแห่งความเศร้าโศก พิไรรำพันตัดอาลัยไม่ขาดด้วยความทุกขเวทนาในแต่ละชาตินั้น ถ้ามารวมกันจะมากยิ่งกว่าน้ำในมหาสมุทร
ดังนั้น ย้อนถอยหลังไปนับจำนวนไม่ถ้วนจึงเรียกว่าอนันตัง ในระยะเวลาหลายล้านปีแห่งการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ คนเรามีการอบรมสั่งสมระบบอันสานกันเข้าไว้อย่างหนาแน่นเรียกว่า สังโยชน์ ๑๐ ด้วยสัญชาตญาณ และการสนองตอบสิ่งเร้า ทั้งที่เป็นประโยชน์ และเป็นโทษ สั่งสม อคติแห่งเหตุผล และอารมณ์ที่ไม่เคยถูกซักถามเลยว่า มาจากไหน มาเพื่ออะไร เพราะทำไปด้วยการสั่งสม ผูกพันธนาการเอาไว้ ไม่เคยมีใครซักฟอกว่า เหตุนี้มาจากปัจจัยไหน ผลอันนี้ทำไมจึงมาได้
นี่คือการทำตามสัญชาติญาณ ที่มนุษย์กล่าวกันว่ามีสัญชาติญาณไว้สนองตอบสิ่งเร้า โดยไม่เข้าใจว่าการสนองตอบสิ่งเร้านั้นเป็นประโยชน์หรือเป็นโทษ ทำไปด้วยการกระทำโดยไม่รู้ คือมีโมหะปิดบัง จึงต้องมีการจัดระเบียบและเรียกชื่อ ด้วยการ กำหนดรู้เฉย ๆ เราอยู่ทุกวันเราก็ทำได้ จัดระเบียบในเรือนใจ
