วานนี้ มีธุระแถวอนุสาวรีย์ชัยฯ
เป็นเหตุให้ได้พบเห็นเหตุการณ์ที่นำมาซึ่งความรู้สึกประทับใจ
ระคนสะเทือนใจในเวลาเดียวกัน.........
ลงจากรถไฟฟ้า ตรง อนุสาวรีย์ชัยฯ เดินจากสะพานลอย (ลอยยังไง)
ลงมาผ่านป้ายรถเมล์.....พลันสายตาก็ไปสะดุดกับภาพที่เห็น
จนทำให้ต้องหยุดยืนมองอย่างสนใจใคร่รู้.........
ทุกท่านคงเคยเห็นถังขยะทรงสูง ขนาดใหญ่ ที่มีฝาปิดของ กทม.
......
ภาพที่เห็นคือ......ถังขยะใบใหญ่แบบมีฝาปิดสีแดงตัวถังที่ใช้ใส่ขยะเป็นสีเทา
แสดงว่าเป็นถังใส่ขยะพิษ จำพวก กระป๋องสเปรย์ กระป๋องดีดีที หลอดไฟนีออน
(ถ้าสามารถเอาอารมณ์ที่เป็นพิษของคนทิ้งในถังนี้ได้ด้วยคงดี).....
แต่สิ่งที่อยู่บนฝาสีแดงของถังขยะ นั้นสิ น่าสนใจ....มันคือ
หมาไทย สีขาว ที่มีดวงตาใสซื่อ นั่งอยู่บนถังขยะ
(นั่งจริงๆไม่ใช่กึ่งนั่งกึ่งนอน)....
แน่นอนมันคงไม่ใช่หมาพิษที่ใครเอามาทิ้งแน่.......
เพราะมันมีป้ายกระดาษแขวนไว้ที่คอด้วย เราลองเดินไปดูใกล้ๆ
ป้ายนั้นเขียนด้วยปากกาลูกลื่น เลื่อนลางและโย้เย้ว่า..........
หิวข้าว..........สั้นๆ
แต่เรียกความสงสารปนเอ็นดูให้คนผ่านไปผ่านมาที่พบเห็นได้มาก
โดยเฉพาะคนที่รักสัตว์........
.........ที่ทำให้เรารู้สึกประทับใจก็คือ......หมาตัวนี้คงนั่งอยู่บนถังขยะนี้
มานานพอสมควร....แต่มันกลับนั่งได้นิ่งอยู่บนฝาถังที่มีพื้นที่จำกัด
ได้อย่างน่าทึ่ง!!!
จะมีขยับตัวเพราะความเมื่อยบ้างเล็กน้อย...โดยไม่มีทีท่าว่าจะกระโดดลงมา
.....และคิดว่าหมาไทยตัวนี้
คงไม่เคยผ่านโรงเรียนฝึกสุนัขมาแน่นอน
มันนั่งอยู่ได้ยังไง.................ความรู้สึกต่อมาคือ
ความรู้สึกสะเทือนใจ.....ข้างหน้าที่หมาตัวนั้นนั่งที่ยังพอเหลือพื้นที่เล็กน้อย
...
มีถ้วย BigGulp ของร้าน 7-Eleven
ตั้งอยู่....เจ้าหมาตัวนี้คงไม่ได้เข้าไปซื้อมาจาก 7-Eleven
เองเป็นแน่ ....มันเป็นถ้วยเปล่า ที่มีเศษเงินอยู่ในนั้น.......
ทำให้ถึงบางอ้อ!! .............สักประเดี๋ยว
มีผู้หญิงคนหนึ่งลักษณะบ่งบอกว่าเป็นแม่ค้าแถวนั้น
เดินมาดูเงินในถ้วย แล้วพูดด้วยเสียงที่ จงใจ ให้ดังฟังชัด ว่า
ไอ้เปี๊ยก แ_ง หากินกับหมาแล้ว เหรอวะ
แน่ะได้พอซื้อเหล้าแบนนึงแล้วโว้ย!!!
..........สิ้นเสียงยายแม่ค้า....ชายวัยประมาณ 40 ต้นๆ แต่งตัวมอมแมม
เจ้าของชื่อ เปี๊ยก ก็ปรากฎตัว
ด้วยท่าทางกล่ำสุรา.......ทำไมวะ
....ชายขี้เมาเดินไปที่หมาไทยตัวดังกล่าว....
ดูเจ้าหมาออกอาการดีใจ
กระดิกหาง แต่ยังไม่ยอมลุกยืน ตาของมันใส บริสุทธิ์
ไร้ความคลางแคลงใจจริงๆ มันทำหูลู่ไปข้างหลัง เมื่อ ชายขี้เมา
เอามือตบหัวมันเบาๆ แต่พูดกับหมาด้วยเสียงอันดัง
เสียงและคำพูด บอกถึงสติสัมปชัญญะ ที่เหลืออยู่น้อยนิดว่า......
นั่งอยู่เฉยๆเลย...ห้ามลุก!!!!!
นั่งอยู่ที่นี่ ใครเอาตังค์ ใส่กระป๋อง (ถ้วย)
ก็หวัดดีเค้าด้วย...รู้มั้ย
ไหนๆ หวัดดียังไง....เออนั่นแหละ
(เจ้าหมา ยกขาหน้าข้างหนึ่ง ไปวางที่มือชายขี้เมา)
เดี๋ยวข้ามา...แล้วข้าจะเอาข้าวมาให้กิน
นั่งเฉยๆ อย่าลงมานะโว้ยยย!!!!
นั่งอยู่บนนั้นแหละ ...........
..........แล้วชายขี้เมา ก็เทเอาเงินในถ้วย
แล้วเดินจากไปด้วยคำบ่นอีกหลายคำ
(ไม่ต้องสงสัยว่าเค้าจะไปไหน)....ทิ้งให้หมาตัวนั้นนั่งอยู่ที่เดิม
แต่สายตาที่จงรักภักดีของมันยังคงมองตามชายขี้เมาไป.........
ความรักที่หมาตัวนี้ มีให้ชายขี้เมาเป็นความรักที่ไร้เงื่อนไข
มันยอมทำตามทุกอย่างที่ชายขี้เมาสั่ง
ซึ่งอาจชายขี้เมาอาจจะดูเป็นคนไร้ค่าในสายตาของใครๆ ในสังคม
ถึงแม้คำสั่งนั้นอาจจะไร้เหตุผล ทำให้มันลำบากเหนื่อย หรือหิว.......
และก็มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่จะรู้ได้ว่า.....สิ่งที่ชายขี้เมาตอบสนองให้มันคือ
ความรักที่เต็มไปด้วยเงื่อนไข..และการตอบแทน.............
.........จริงๆ เรื่องนี้ ก็เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ ที่เราอาจได้พบในชีวิตประจำวัน...
แต่มันกลับทิ้งความรู้สึกสะเทือนใจไว้ให้ มากอย่างไม่น่าเชื่อ..........