๏ อภัย ๏

---

ฉันมุ่งหมายจะไปทำความดี เพื่อโลกนี้มีสุขไร้ทุกข์หมอง แต่ระหว่างทางนั้นฉันเพลินมอง จึงล้มกองเสียหลักทุลักทุเล รอยบาดเจ็บตามกายมีหลายแห่ง ขาก็แพลงเส้นขัดเดินปัดเป๋ แขนก็ยอกศอกแตกหน้าเหยเก ฝันรวนเรเพราะเท้าก้าวไม่ดี ฉันไม่โทษใครอื่นหรือพื้นหน แต่โทษตนสะเพร่าเมาแสงสี เดินไม่มองกองหินอันมากมี จึงล้มลงตรงนี้ที่กึ่งทาง ฉันตั้งใจจะไปสร้างเมตตา แผ่ความเย็นทั่วหล้าไร้บาดหมาง ไม่ถือโทษโกรธใครใฝ่ละวาง แต่ทุกอย่างสะดุดลงตรงเท้าตน จึงแสนโกรธโทษเท้าก้าวผิดพลาด เสียโอกาสทำดีไปหลายหน ฉันอดให้อภัยใครหลายคน ก็เพราะเท้าเป็นต้นเหตุขัดบุญ ฉันเฝ้าบ่นจนเพ้อละเมอพร่ำ เพื่อให้จำความผิดติดใจหนุน พลันสัมผัสปรากฏอย่างละมุน เสียงเคยคุ้นแว่วมาจากฟ้าไกล "อภัยนั้นท่านว่าหาง่ายยิ่ง อย่าเฉยนิ่งอภัยตนคนอ่อนไหว ความพลาดผิดย่อมเกิดได้ทั่วไป ไม่มีใครไม่เคยผิดคิดไม่ควร หากหมายไปทำดีที่โลกกว้าง ต้องรู้วางโทษตนพ้นกำสรวล ให้อภัยตนเองแล้วทบทวน คือพื้นฐานที่ควรเสริมจิตใจ ไม่ยึดติดผิดพลาดขาดริเริ่ม ให้บทเรียนช่วยเสริมเพื่อแก้ไข อย่าได้จำไว้เพื่อทำร้ายใจ แต่จำไว้ไม่ทำซ้ำรอยเดิม"

โดย พี่ดอกแก้ว [28 ต.ค. 2548 , 18:55:15 น.] ( IP = 61.91.115.240 : : )

[ 1 ][ 2 ][ 3 ][ 4 ] [ 5 ]

สลักธรรม 41 อย่าละอายจงคลายความถือตน มองย้อนหนครั้งเก่าคราวสุขสันต์ ต่างก็มีความดีให้แก่กัน เคยแบ่งปันช่วยเหลือเกื้อกูลใจ ช่วงเวลาแสนดีที่ผ่านมา อย่าทำให้ไร้ค่าเพราะผลักไส เพียงบางเรื่องนิดน้อยที่โกรธไป ควรหรือให้มีค่ากว่าสัมพันธ์ การถือตัวถือตนจนถือจัด จึงสะบัดไมตรีอย่างหุนหัน ความขึ้งโกรธหาใช่ตัวสำคัญ แต่การถือตัวนั้นบงการใจ เรื่องเล็กน้อยจึงยิ่งใหญ่เพราะใจแคบ กลายเป็นแบบผิดผิดของนิสัย สร้างขอบรั้วปิดการให้อภัย สร้างกำแพงหัวใจไร้เมตตา เมื่อไม่พูดกันนั้นพลันเกิดทุกข์ ไม่สนุกหัวใจไร้หรรษา เมื่อสองคนถือตนมาบังตา จึงเหมือนอยู่คนละฟ้าที่แสนไกล เมื่อไร้สุขต้องปลุกใจให้หัดกล้า และรู้ค่ากุศลผลสดใส อย่าขาดทุนแบกทุกข์ไว้กับใจ เลิกโกรธก่อนคือชัยที่เหนือพลัน พูดกับเขาออกไปใช่พ่ายแพ้ คือชนะที่แท้สร้างสุขสันต์ ปลดกำแพงหัวใจระหว่างกัน เริ่มที่ตนก่อนนั้นด้วยเมตตา อย่าตำหนิติตนคนมากทุกข์ มาสร้างสุขกันใหม่ไร้โทสา ไม่มีใครไม่พลาดขาดปัญญา มาเริ่มต้นอีกคราอภัยตน ที่ผ่านมาเสียเวลาไปมากแล้ว ขอน้องแก้วจงเลิกความสับสน กลับไปคุยกันใหม่ทั้งสองคน เลิกอึดอัดกมลนะน้องยา อย่าคิดหนีไปไหนให้ลำบาก เพราะทุกข์ยากอยู่ที่ใจเราเองหนา เขาผิดไปให้อภัยอย่ารอรา เพื่อทำสิ่งมีค่าที่ใจเรา สวัสดีค่ะะน้องมะกรูด..ความอึดอัดสับสนที่ถามมา ..แก้ไขไม่ยากหรอกค่ะ ณ ขณะนี้ระดับของความโกรธคงลดน้อยลงแล้ว ..แต่ความรู้สึกน้อยใจและความถือตัวอย่างเหนียวแน่นคงจะมีมากกว่า

โดย พี่ดอกแก้ว [30 ต.ค. 2548 , 20:11:50 น.] ( IP = 61.91.76.97 : : )

สลักธรรม 42 @..น้องมะกรูด..(ต่อนะคะ) เช่น ยึดถือว่า เขากล้าทำกับเราอย่างนี้เชียวหรือ..จึงมีความไม่พอใจคุกรุ่นอยู่เรื่อยเมื่อนึกขึ้นมา และเมื่อรู้แล้วว่า ไม่เป็นสุข..แต่ก็ยังไม่คลายการถือโทษ..นั่นก็เพราะความยึดถือตัวตนนั่นอีกแหละค่ะ การถือตัวนี้จึงเปรียบเสมือนกำแพงที่แข็งแกร่งที่ผนวกเข้าไปกับความไม่พอใจที่มี เมื่อพิจารณาพบแล้วว่าตนเองผิดมากกว่า ก็กลับมาทุกข์ใจในความผิดของตนเองอีกล้วนแล้วแต่เป็นความคิดที่ฟุ้งซ่านทั้งนั้นเลยค่ะ เพราะฉะนั้น อย่าไปทบทวนสืบสาวเรื่องราวอีกเลย..เริ่มต้นใหม่ ตั้งใจใหม่ ด้วยการไม่โกรธตนเองเสียก่อน แล้วจึงค่อยมอบสิ่งดีให้แก่ผู้อื่นอย่างหน้าชื่นด้วยการให้อภัยเขาต่อไป และคำว่าเพื่อนน่ะ..ให้อภัยกันได้ง่ายเสมอ ขอให้ประสบความสำเร็จในการเริ่มต้นใหม่ด้วยความสบายใจนะคะน้องมะกรูด และขอให้มีความสุขกับการอยู่ร่วมกับมิตรสหาย .. การทำงาน และการดำเนินชีวิตในด้านต่างๆ.. อย่าได้มีอุปสรรคใดๆที่เกิดขึ้นจากความคิดของตนอีกเลยนะคะ

โดย พี่ดอกแก้ว [30 ต.ค. 2548 , 20:13:24 น.] ( IP = 61.91.76.97 : : )

[ 1 ][ 2 ][ 3 ][ 4 ] [ 5 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด