แสงสว่างของชีวิต (๗๑)

---

ตอนที่ (๗๐) อ่านที่นี่ ถาม ผมได้ฟังคำอธิบายว่า เมื่อคนโกรธหรือตกใจนั้น ก็ย่อมทำให้จิตใจไม่ปกติทั้งยังทำให้ร่างกายผิดปกติไปด้วย เช่น หัวใจย่อมจะเต้นแรงและเร็วขึ้น เป็นต้น อาจารย์ได้เปรียบเทียบเหมือนกับเครื่องยนต์ซื้อมาแล้วปล่อยให้มันเดินเร็ว เช่น เร่งเต็มที่อยู่เสมอ เครื่องยนต์นั้นก็ย่อมจะชำรุดง่าย สำหรับคนที่เป็นไปเช่นนั้น คือโทสะร้ายอยู่เสมอๆ ก็จะเหมือนกันย่อมทำให้สุขภาพไม่สมบูรณ์ แล้วยังช่วยส่งเสริมอายุให้สั้นลงด้วย ในเรื่องนี้ผมพอจะมองเห็นตามไปได้ แต่กลับมาสงสัยว่า หัวใจจะเต้นแรง เร็ว ปอดก็จะทำงานฟอกโลหิตขนาดหนักต่อคนเล่นกีฬาต่างๆด้วยเหมือนกัน ถ้าเช่นนั้น มิเป็นเหตุทำให้คนเล่นกีฬาอยู่เสมอๆ พากันอายุสั้นไปหมดหรือ ทั่วโลกเขาก็ยกย่องทั้ง่งเสริมการกีฬากันทั้งนั้น ด้วยหวังว่าจะให้สุขภาพสมบูรณ์ เรื่องนี้เป็นการขัดแย้งตรงกันข้ามทีเดียว นอกจากนั้น ในพระพุทธศาสนาคงจะไม่มีการสอนให้เล่นกีฬาเป็นแน่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนให้เล่นอะไรเพื่อให้ร่างกายสมบูรณ์บ้างหรือเปล่า

โดย ศาลาธรรม นำมาฝาก [7 ม.ค. 2549 , 12:21:53 น.] ( IP = 58.136.206.164 : : )

สลักธรรม 1 ตอบ ผมเองก็มิได้เห็นด้วยกับความคิดเห็นของบุคคลส่วนใหญ่เกือบจะทั่วโลก ที่มีความเชื่ออย่างมั่นคงมานานนักหนา จนเวลานี้ น้อยคนนักที่จะคิดถึงว่า การแข่งขันกีฬานั้นเป็นยาวิเศษ ที่จะทำให้คนมีสุขภาพสมบูรณ์ ทำให้ผู้แข่งขันกีฬามีอายุยืนนาน ผมต้องขอแยกคำตอบออกเป็น ๒ ประการเสียก่อน คือ การเล่นกีฬาเพื่อออกกำลังกาย หรือเพื่อประสานมิตรภาพประการหนึ่ง กับการแข่งขันกีฬาเพื่อหวังเอาชนะกันจริงจัง โดยเป็นการต่อสู้เฉพาะตัวหรือเป็นหมู่อีกประการหนึ่ง ผู้เข้าสนามแข่งขันทุกคนถือว่าการชนะเป็นเรื่องสำคัญ ยิ่งมีเงินเดิมพันมากๆ ด้วยแล้วก็จะยิ่งสำคัญมากขึ้นไปอีก ดังนั้นผู้เข้าแข่งขันก็จะต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด จะต้องต่อสู้อย่างหนักหน่วงรุนแรงเต็มกำลัง โดยมากยอมเป็นยอมตาย ขอให้ชนะก็แล้วกัน เช่นในกีฬาชกมวย เป็นต้น ซึ่งในขณะที่กำลังต่อสู้กันอยู่นั้น ร่างกายถูกใช้ไปอย่างไม่ปรานีปราศรัย

โดย ศาลาธรรม นำมาฝาก [7 ม.ค. 2549 , 12:23:25 น.] ( IP = 58.136.206.164 : : )

สลักธรรม 2 ผมเองก็มิได้มีสถิติอยู่ในมือ ที่จะแสดงว่าผู้ที่แข่งขันกีฬาอย่างโชกโชนนั้นไม่ค่อยป่วยไม่ค่อยเจ็บ ทั้งอายุก็ยืนยาวด้วย แล้วจะได้ช่วยประกาศว่า การแข่งขันกีฬาเป็นยาวิเศษ แต่ผมก็เคยได้ยินนายแพทย์หลายคนพูดว่า กีฬาชกมวยนั้นเป็นการฆ่าตัวตาย และเป็นการฆ่าตัวตายโดยถูกต้องตามกฎหมายเสียด้วย นักกีฬาที่โชกโชนมาจากการแข่งขันพากันสะบักสะบอม บางทีก็ล้มหมอนนอนเสื่อไปหลายวัน จนถึงหยอดน้ำข้าวต้ม บางทีก็ถึงตายไปเลยก็มี ผมได้ยินหมอหลายท่านพูดว่า ร่างกายไม่ใช่เหล็กไม่ใช่ไหล มันจะทนไปได้สักเท่าไร ต่อไปนี้ถึงจะบำรุงสักเท่าใดก็จะไม่กลับฟื้นคืนเหมือนเดิมได้ เมื่อใดผมเห็นนักมวยถูกชกลงไปกับพื้นแล้วก็ลุก ล้มแล้วก็ลุกครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อแสดงถึงความทรหดอดทน ผมก็รู้สึกสงสารมาก และเมื่อตอนผมยังเป็นเด็กหนุ่ม ผมก็เคยชกมวยมาพักหนึ่งจึงรู้สึกเห็นใจ ผมยกเอากีฬาชกมวยขึ้นมาให้ท่านนักศึกษาได้รู้เป็นตัวอย่างเพียงตัวอย่างเดียว ส่วนการแข่งขันกีฬาอื่นๆ ที่ต้องการสู้กันอย่างหนักหน่วงรุนแรงรองๆ ลงมา ท่านนักศึกษาก็ควรจะพิจารณาเอาเองได้แล้วว่า ผลที่เกิดจากการแข่งขันกีฬานั้นจะได้รับอย่างไรบ้าง รองๆ จากกีฬาที่หนักๆ นี้ลงมา แต่อย่างใดก็ดี ผมก็มิได้ปฏิเสธว่าการแข่งขันกีฬานั้นไม่ดีไม่สมควรจะแข่งขัน หากแต่ผมขอแสดงความคิดเห็นเอาไว้ว่า การแข่งขันจนเลยเถิดไป เช่น เอาจริงเอาจัง เอาเป็นเอาตายนั้น อาจจะเป็นภัยทั้งร่างกายและจิตใจได้โดยง่าย แล้วเมื่อโลภะอันได้แก่ตัวความอยากดีอยากเด่น อยากได้ชื่อเสียง ตลอดจนอยากได้เงินทองโดยไม่มีขอบเขตด้วยแล้ว โทษที่ได้รับก็คงจะมากกว่าคุณ

โดย ศาลาธรรม นำมาฝาก [7 ม.ค. 2549 , 12:23:57 น.] ( IP = 58.136.206.164 : : )

สลักธรรม 3 ในพระพุทธศาสนา ผมก็ยังไม่เคยพบว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้สอนให้ออกกำลังกายโดยไปเล่นกีฬาอะไร แต่พระองค์ก้ได้สอนให้ออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายสมบูรณ์เหมือนกัน คือสอนให้ใช้อิริยาบถ ๔ ให้สมดุลกัน อย่ายืน เดิน นั่ง นอนอย่างใดอย่างหนึ่งให้นานๆ ต้องให้พอดีกัน ยิ่งในการปฏิบัติวิปัสสนาด้วยแล้ว ก็ยิ่งจะเห็นได้ว่า ผู้ปฏิบัติต้องทำอิริยาบถ ๔ สมดุลกันมากขึ้น เช่น พอรู้สึกว่านั่งเมื่อยก็ต้องเดิน หรือเปลี่ยนอิริยาบถอื่นๆ ต่อไป อย่างไรก็ดี ผมก็ได้พบแต่คำสอนของพระองค์ท่านที่ให้ทำอิริยาบถ ๔ ให้พอสมควร คือ ยืน เดิน นั่ง นอน เท่านั้น (อิริยาบถย่อย เช่น คู้ เหยียด ก้ม เงย ฯลฯ ยังมีอีกต่างหาก) อิริยาบถอีกอย่างคือ "วิ่ง" ผมมิได้เคยพบเห็นว่าพระองค์สอนไว้อยู่ที่ไหน มีแต่สอนไม่ให้วิ่งโดยแสดงว่า พระราชาที่ทรงเครื่องกษัตริย์ ๑ ช้างทรงเครื่อง ๑ สตรี ๑ และสมณะ ๑ การวิ่งเป็นสิ่งอันไม่พึงกระทำ แต่แม้ว่าพระองค์จะมิได้สอนให้วิ่งเลยก็ตาม พระในครั้งพุทธกาลก็มีอายุยืนยาวเกินกว่าร้อยปีมากท่านด้วยกัน บางองค์ถึง ๑๔๐ ปี และ ๑๖๐ ปีก็มี เพราะคนที่จะอายุยืนได้นั้น ผมได้กล่าวมาแล้วว่าประกอบด้วยปัจจัยหลายอย่าง อีกประการหนึ่ง ผมมีความคิดว่า ความตื่นเต้นดีใจ ความสนุกสนานรื่นเริงไม่เกินไปที่เป็นเหตุให้ร่างกายทำงานมากขึ้น อันเป็นโลภะนั้น ก็ย่อมจะมีความแตกต่างกับการทำงานของร่างกายที่เกิดจากอำนาจโทสะ เช่น โกรธหรือตกใจ เสียใจทางฝ่ายของโลภะนั้นย่อมจะไม่มีความรุนแรงเท่า แต่ก็กินอย่างลึกซึ้ง แนบแน่น และยาวนาน โปรดติดตามตอนต่อไป

โดย ศาลาธรรม นำมาฝาก [7 ม.ค. 2549 , 12:24:20 น.] ( IP = 58.136.206.164 : : )

สลักธรรม 4 กราบขอบพระคุณท่านพระอาจารย์ค่ะ มาทบทวนถึงความโกรธ ล้วนมีแต่สภาพทำร้ายชีวิตอยู่ตลอด แม้ว่าหลักของการกีฬาบางครั้ง หรือในชีวิตประจำวันก็ถูกผลักดันไปด้วยคความโลภ และความโกรธกันอยู่ตลอดเวลา ชีวิตจึงใส่ยาพิษให้ตนเองกันโดยตลอด

โดย น้องอุ๊ [8 ม.ค. 2549 , 15:24:14 น.] ( IP = 61.47.112.165 : : )

สลักธรรม 5 กราบขอบพระคุณอาจารย์ค่ะ

โดย เซิ่น [8 ม.ค. 2549 , 19:50:59 น.] ( IP = 61.91.127.151 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด