Diary สีน้ำเงิน

---

..Diary สีน้ำเงิน เมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันได้รับพัสดุไปรษณีย์ที่ส่งมาจากเพื่อนคนนึง เพื่อนซึ่งฉันทำเค้าหล่นหายไปกับกาลเวลา นานพอดู เกือบปีที่ไม่ได้เจอะเจอกันเลย ครั้งสุดท้ายฉันรู้จากเพื่อนอีกคนเพียงว่า เค้าป่วยแล้วลาออกจากงาน แล้วพาตัวเองหนีความวุ่นวายของสังคมเมืองกลับไปช่วยกิจการของของที่บ้านที่เกาะแห่งหนึ่งในจังหวัดตราด... ฉันแกะกล่องพัสดุฯ แล้วฉันก็ได้พบ “ Diary สีน้ำเงิน”เล่มหนา ที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก พร้อมกับข้อความที่เขียนด้ายปากกาเส้นเล็ก ๆ ว่า “สำหรับความรู้สึกที่ดี ของความเป็นเพื่อน” พร้อมกับลายเซ็นของตัวเอง .... นี่มัน Diary ของฉันที่เคยเขียนไปได้เพียงครึ่งหน้าและได้ให้กับเพื่อนคนนี้ในวันหนึ่งที่ฉัน ได้รับรู้เรื่องราวไม่สบายใจของเขา และพบว่าที่เขาเล่าให้ฉันฟังมันไม่ใช่ความทุกข์ที่เค้าอยากจะระบายออกมาทั้งหมด ฉันเลยแนะนำให้เขาเขียนในสิ่งที่เขาอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ และให้บรรยายมันลงใน Diary ของฉันเล่มนี้ แล้วบอกเขาด้วยว่า ถ้าวันนึงที่เขาไว้ใจเพื่อนอย่างฉันเขาคงเล่าความทุกข์ของเขาทั้งหมดให้ฉันได้รับรู้ ฉันพลิกดู Diary สีน้ำเงินเล่มนี้อย่างคร่าว ๆ จากหน้าแรกจนหน้าสุดท้าย ไม่หน้าเชื่อเพื่อนของฉันคนนี้เขียนมามันจนหมดทุกหน้า ... ไม่บ่อยครั้งนักที่ฉันจะได้เห็นผู้ชายมานั่งเขียนอะไรมากมายอย่างนี้และในหน้าสุดท้าย ฉันก็พบรูปของตัวเอง ที่ถูกแปรเปลี่ยนมาเป็นที่คั่นหนังสือกับข้อความหลังภาพที่ว่า “ หากเธอมองฉันผ่านมิตรภาพของความเป็นเพื่อน ฉันก็คงเป็นได้แค่เพียงเพื่อน” ฉันพลิกกลับมาที่หน้าแรก ตั้งต้นอ่านมันอย่างตั้งใจ จากหนึ่ง เป็นสอง สามและสี่ ตามลำดับเรื่อยมา ... ฉันได้พบชื่อของตัวเองบ่อยครั้งใน Diary สีน้ำเงินเล่มนี้ เหมือนกับเป็นการเล่าสู่กันฟังของเพื่อนกับเพื่อน เรื่องราวที่ฉันได้รับรู้จาก Diary หลายต่อหลายครั้งทำเอาฉันนั่งน้ำตาซึม ... ไม่น่าเชื่อนะ ผู้ชายแข็ง ๆ กระด้าง ๆ ที่มักจะทำอะไรให้คนอื่นได้ยิ้มได้หัวเราะอยู่ตลอดเวลาจะเก็บเอาอะไรมาคิดได้มาก มายอย่างนี้.... ฉันอ่านมันหน้าแล้วหน้าเล่า... แล้วฉันก็พบว่าเพื่อนที่ฉันเคยคิดว่าฉันรู้จักเขามากพอดู มาวันนี้ฉันกลับรู้สึกว่าฉันไม่ได้รู้จักในตัวตนของเขาสักเท่าไหร่เลย ฉันสัมผัสเค้าได้แค่เพียงเปลือกนอกที่เค้าแสดงออกมาให้คนอื่นได้รับรู้เพียงแค่น ั้น... มีบางแง่มุมที่ไม่เคยได้รู้ ฉันก็ได้รู้ บางเรื่องที่ฉันลืมไปอย่างไม่ได้ใส่ใจก็กลับมาอยู่ในความทรงจำอีกครั้ง ฉันได้อ่าน Diary สีน้ำเงินเล่มนี้ได้มากพอดู ถึงได้รู้ว่า สาเหตุที่เธอกลับมาอยู่ที่เกาะ มาช่วยกิจการที่บ้าน เพราะอาการป่วยของเธอนั่นเอง เธออยากกลับมาอยู่ใกล้ ๆ กลับมาดูแลแม่ของเธอในวาระสุดท้ายของตัวเอง .หมอบอกเธอว่า โรคมะเร็งที่เธอเป็นอยู่มันจะทำให้เธอมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานนัก เธอไม่กล้าแม้แต่จะบอกเรื่องนี้กับแม่ซึ่งทำงานหนักมาทั้งชีวิต โดยที่ทั้งแม่และเธอไม่เคยได้รับการใส่ใจดูแลจากผู้เป็นพ่อเลย เธอกลัวแม่ของเธอรับไม่ได้ เธอไม่เคยบอกใครถึงสิ่งที่เธอเป็นอยู่ ทางบ้านรับรู้เพียงว่าเธอสุขภาพไม่ดี .... ฉันนั่งนึกถึงแม่เธอที่เคยเจอะเจอเมื่อปีก่อน ผู้หญิงที่ดูเข้มแข็ง แกร่ง อย่างไม่น่าเชื่อ แม่เธอบอกเสมอว่าที่ท่านอยู่ได้ทุกวันนี้ ก็เพราะเธอ เธอเป็นกำลังใจในการต่อสู้และการดำเนิน ไปของชีวิต....แม่เธอจะรับได้ไหม ถ้าวันนึงรู้ว่า กำลังใจของแม่กำลังจะจากไป... ฉันรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เธอได้รับจากอาการข้างเคียงของโรคผ่านตัวหนังสือใน Diary สีน้ำเงิน เธอเขียนไว้ว่า หลายต่อหลายครั้งที่เธอร้องไห้ และคิดถึงเพื่อนอย่างฉัน ยิ่งช่วงท้าย ๆ ของ Diary ฉันได้เห็นชื่อของตัวเองบ่อยครั้งขึ้น บ่อยมากจนรู้สึกว่าเวลานั้นเธอคงอยากให้ฉันอยู่ใกล้ๆเธอจริง ๆ แต่เธอไม่เคยโกรธที่ฉันห่างหายมาอย่างนี้ เธอบอกว่า เธอรู้ข่าวคราวและความเป็นไปของฉันตลอดจากเพื่อนอีกคน เธอรู้ว่าฉันเองก็มีเรื่องทุกข์ใจที่ต้องเผชิญอยู่เช่นกันเธอถึงไม่เคยเรียกร้อง ที่จะให้ฉันไปอยู่ข้างเธอยามนี้ ฉันอ่าน Diary สีน้ำเงินเล่มนี้จนจบ ข้อความท้าย ๆ ของ Diary คล้ายจะเป็นการสั่งเสีย ..เหมือนเธอรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับเธอ และเธอกำลังต้องการเพื่อนสักคนในเวลานี้ และคน ๆ นั้นก็คือฉัน “ หากเธอมองฉันผ่านมิตรภาพของความเป็นเพื่อน ฉันก็คงเป็นได้แค่เพียงเพื่อน” แล้วฉันก็พบข้อความนี้อีกครั้ง มันเป็นข้อความสุดท้ายใน Diary สีน้ำเงินเล่มนี้ .ฉันอ่านมันจนจบ พร้อมกับปิดมันลงด้วยความรู้สึกผิด นานแค่ไหนแล้วที่ฉันทำเพื่อนคนหนึ่งหายไปกับกาลเวลา นี่ฉันเป็นเพื่อนชนิดไหนกันนี่ ยามที่เธอต้องการฉัน ฉันกลับห่างหายมาอย่างนี้ ฉันขอโทษ ขอโทษจริง ๆ ฉันสัญญา พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปเป็นเพื่อนที่ดีของเธอเหมือนก่อนกลับไปอยู่ข้างๆ เธอยามที่เธอต้องการเพื่อนสักคน .... แล้วพรุ่งนี้ฉันจะรีบไปหาเธอแต่เช้า กลับไปทำหน้าที่ของเพื่อนที่พึงทำให้เพื่อน .ฉันสัญญา เธอคงกำลังรอฉันอยู่ .... วันนี้ฉันมาหาเธอที่บ้าน แต่สิ่งที่ฉันพบ .... คือร่างของเธอที่นอนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า .พบแม่ของเธอที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจ แม่โผเข้ากอดฉันเหมือนกำลังจะบอกว่า เธอไปแล้ว เธอจากไปแล้ว......ฉันมาช้าไป มาช้าไปจริง ๆ ฉันมาไม่ทันลมหายใจสุดท้ายของเธอด้วยซ้ำ ... แม่เธอเล่าให้ฉันฟังหลังจากงานศพของเธอ ผ่านไป ... แม่บอกว่าเธอมักจะพูดคุยถึงเรื่องราวของฉันให้แม่เธอได้รับรู้เสมอ ..เมื่อไหร่ที่เธอรับรู้ว่าฉันกำลังทุกข์ก็ดูเหมือนเธอกำลังทุกข์ไปกับฉันด้วย แม่เคยบอกให้เธอมาหาฉันแต่เธอปฏิเสธ เพราะเธอไม่อยากให้ฉันเห็นเธอในสภาพก่อนที่เธอจะจากไป เธอกลัวว่าฉันจะเป็นห่วงเป็นกังวลไปกับเรื่องราวของเธอ แม่เธอบอกกับฉันว่าเธอห่วงฉันมาก แม้กระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตเธอ เธอยังบอกกับแม่ว่า ถ้าฉันมาที่บ้าน แสดงว่าฉันคงไม่ค่อยสบายใจ รู้สึกแย่กับชีวิต .ฉันถึงพาตัวเองมาหาทะเลมาหาเพื่อนอย่างเธอ ..เธอฝากให้แม่ดูแลฉันแทนเธอด้วย . น้ำตาฉันยังคงอาบแก้ม ขอบคุณ ขอบคุณสำหรับทุก ๆ ความห่วงใยที่เธอมีให้กันเสมอจนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตเธอทะเลหน้าบ้านเธอ ที่ฉันเคยบอกว่า เป็นทะเลที่สวยที่สุด วันนี้มันดูเศร้าไปถนัดตา หลับให้สบายเถอะเพื่อน ฉันจะไม่มีวันลืมเพื่อนอย่างเธอไปได้เลย ..ฉันสัญญา... วันนี้ฉันนั่งสำรวจตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับถามตัวเองว่า ฉันทำใครหล่นหายไปกับกาลเวลาอีกไหม ... แล้วถ้าฉันพบว่ามี ฉันจะรีบกลับไปทวงถามให้เค้ากลับมาด้วยความรู้สึกดีๆ และจะพยายามอย่างที่สุดที่จะรักษาเค้าไว้กับฉันตลอดไป ...........

โดย เทพธรรม [27 ก.พ. 2545 , 20:01:13 น.] ( IP = 203.170.155.98 : : )

สลักธรรม 1 อ่านแล้วเศร้าจังเลยค่ะ แต่ก็น่าภูมิใจนะค่ะที่มีเพื่อนที่รักและให้ความไว้วางใจและเป็นคนที่เพื่อนนึกถึงมากที่สุด แม้กระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต ขอบคุณพี่เทพธรรมมากค่ะ ดีใจค่ะที่กลับมานำเสนอเรื่องราวน่าสนใจอีก สร้างสีสันให้กลับคืนมา หลังจากที่หายไปหลายวัน นับวันรอด้วยความคิดถึงค่ะ

โดย ธัญธร [27 ก.พ. 2545 , 23:13:47 น.] ( IP = 203.130.138.201 : : )

สลักธรรม 2 สวัสดีทั้งพี่เทพธรรม และน้องธัญธรค่ะ เราสองคนชื่อคล้ายกัน หน้าก็คล้ายกัน (มีคนบอก) แถมเราก็ใจตรงกันอยู่เรื่อยๆ จริงไหมจ้ะ อ่านจบแล้วพูดไม่ออกค่ะ เพราะเป็นคนที่ไม่เขียน diary เคยแต่เขียนความขุ่นใจลงกระดาษ แล้วก็อ่าน อ่านเสร็จก็เผาไปเลย เพราะไม่ค่อยอยากเอาเรื่องไม่สบายใจไปบอกเพื่อน เพื่อนก็มีเรื่องเยอะอยู่แล้ว ไม่รู้คิดถูกหรือผิด อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่าคนเราต้องการเพื่อนค่ะ

โดย ธัญนันทน์ [28 ก.พ. 2545 , 21:37:49 น.] ( IP = 158.108.12.107 : : 158.108.12.107 )

สลักธรรม 3 ขอแจมด้วย หนูชื่อน้อง อัญ นะ ชื่อก็คล้ายๆพี่ธัญเหมือนกัน พี่ๆอย่าทำหนูหล่นหายไปจากใจนะ อ่าน blue diary แล้ว blue จังเลยค่ะท่าน บางครั้งสิ่งที่อยากบอกกับใครสักคน อาจจะอยู่ในใจของเขาโดยไม่ได้บอกให้ใครได้รับรู้ แบบนี้มีเยอะเลย

โดย น้องอัญ [1 มี.ค. 2545 , 20:59:26 น.] ( IP = 203.113.38.6 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น

จาก : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB รายละเอียด : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด